Amebix - Sonic Mass (2011)

Αυτό κι αν είναι έκπληξη! Οι Amebix, μια από τις μπάντες που θεωρείται ότι όρισαν το crust, επέστρεψαν με full length άλμπουμ 24 (!!!) ολόκληρα χρονιά μετά το "Monolith". Προηγήθηκε ένα αριστουργηματικό single με την υπερκομματάρα Knights Of The Black Sun, ανεβάζοντας τις προσδοκίες στον θεό και έκανε την προσμονή να μοιάζει με μαρτύριο μέχρι να κυκλοφορήσει ο δίσκος.
Επειδή όμως 24 χρόνια είναι πολλά και ένα κομμάτι δεν λέει και πολλά πράγματα όσο καλό και να 'ναι, το ερώτημα που προέκυπτε εύλογα είναι, "τι έχουν να μας πουν οι Amebix εν έτει 2011";

Ο Baron (φωνητικά, μπάσο) λοιπόν, με τον Stig Maximus (κιθάρα) και τον νεοαφιχθέντα Roy Mayorga (ex-Soulfly) στα ντραμς, φαίνεται να κρατάνε τις punk καταβολές τους πρόσθετοντας όμως πολλά industrial metal στοιχεία. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα το "Sonic Mass" να θυμίζει καταπληκτικά ένα έτερο κορυφαίο (και πολυ αγαπημένο για τον γράφοντα) συγκρότημα της post-punk/industrial metal σκηνής, τους Killing Joke.
Πραγματικά, σχεδόν κάθε νότα του "Sonic Mass" φέρνει καρφί σε Killing Joke, κυρίως από την industrial metal περίοδο τους (1990-2010) και ο Baron θυμίζει περισσότερο από ποτέ και από οποιονδήποτε άλλο τον Jaz Coleman (τραγουδιστή των Killing Joke).
Αυτό βέβαια, δεν λειτουργεί αρνητικά για τους Amebix, αφού ο δίσκος είναι εξαιρετικός με τον δικό του τρόπο και δεν αποτελεί απλά μια καλή κόπια των Killing Joke.
Ο δίσκος έχει εξαιρετική παραγωγή, με το νευρωτικό μπάχαλο των 2 προηγούμενων άλμπουμ να περιορίζεται και να στοχεύει πάνω απ' όλα στη διασκέδαση.
Όλα τα κομμάτια είναι ένα κι ένα, με κορυφαία τα The Messenger με τους συνεχείς κανονιοβολισμούς, το μπασοδηγούμενο "Visitation", το εξαιρετικό διπλό ομότιτλο κομμάτι με το πρώτο να είναι πιο υπνωτιστικό ενώ το δεύτερο πιο επιθετικό αλλά να συνδέονται τόσο τέλεια και φυσικά το προαναφερθέν έπος, "Knights of the Black Sun".
Μοναδική αδύναμη στιγμή θεωρώ το κομμάτι "The One", το οποίο απλά πέρασε και δεν ακούμπησε. Θα μπορούσε να έλειπε είναι η αλήθεια.
Τέλος ειδική μνεία πρέπει να γίνει στον Roy Mayorga αφού στις περισσότερες περιπτώσεις το tribal drumming του κλέβει την παράσταση.

Εν έτει 2011, λοιπόν, οι Amebix, μας τα λένε ωραία. Μπορεί να λείπει η αγνή crustopunk-ίλα, αλλά ούτως ή άλλως δεν χρειάζονταν να πιπιλάνε παλιές 25ετίας δόξες. Οπότε, εκμοντερνίζονται, περνάνε καλά και περνάμε κι εμείς μαζί τους. Εξάλλου, αυτό δεν είναι το ζητούμενο;

http://www.amebix.net/
Metal Archives

INSIDE JOKE-A CLOUDY NIGHT STORY

Δε θα πω ψεματα για το πως ηρθα σε επαφη με αυτη τη μπαντα.Ηταν μια τυπικη καθημερινη χειμωνιατικη νυχτα.Απο αυτες που φορας κλειστο μεχρι επανω το δερματινο σου ωστε ο κρυος αερας που παει βολτα φυλλα προχθεσινων εφημεριδων να μην καταφερει να παγωσει τις ψυχαλες στα ρουχα σου.Απο εκεινες τις νυχτες που η πολη παει νωρις για υπνο και στους νωπους δρομους συντροφια κρατανε τυποι με περιεργη αντιληψη του ζεστου και οικειου χωρου.Πεντε οροφους πανω απο κεντρικη πλατεια της πολης βρισκομουν εγω και μερικοι/ες ακομα που το βιολογικο τους ρολοι παθαινει εγκαυματα στο φως του ηλιου και επιλεγαμε νυχτερινη βαρδια.Ειναι μια καλη ωρα.Μακρια απο το συνεχη ελεγχο και τα αδιακριτα βλεμματα των ανωτερων.Μονο μια σκοτεινη φιγουρα που κανει καθε φιλοτιμη προσπαθεια υποκριτικης του Brandon Lee να παει απατη θα μπορουσε να συμπαθει ξενυχτιδες σαν και μας και καθεται στη θεση του assistant.Ειναι μια καλη ωρα,σκεφτηκα και τοτε μεσα στην ευχαριστη μοναξια που μου προσεφερε η θεση 174.Ξαφνικα ενα τηλεφωνημα(ξερεις απο εκεινα τα βραδυνα που ακουγονται αναμεσα στη σιγανη κουβεντα που εχουν στησει οι τυχεροι μαζεμενοι στη μερια του παραθυρου)μου θετει ενα ερωτημα που δεν ειχα τις γνωσεις να απαντησω και ετσι καλεσα να ζητησω βοηθεια.Και τοτε μεσα απο τα ακουστικα μου αρχισε να παιζει αυτο



Ξαφνικα τα φωτα χαμηλωσαν και το μονο που ακουγοταν ηταν αυτη η μελωδια και η βροχη στο τζαμι καθως το πυχτο σκοταδι της πολης εισεβαλλε αυτοκλητο μεσα στην αιθουσα και εκανε της οθονες των υπολογιστων να ανοιγοκλεινουν γλυκα σα να ηταν τα φωτορυθμικα που τσαχπινικα φωτιζουν τα μαυρα γυαλια του βρυκολακα David Bowie στην αρχη της ταινιας The Hunger. Αρχισα να σκεφτομαι αν ολο αυτο το σκηνικο πραγματικα συμβαινει και το δικαιολογει η σουρεαλιστικη αντιληψη των γεγονοτων που εχω οταν ανακλυπτω ενα πραγματικα καλο δισκο ή απλα ειχαν αρχισει να επιδρουν τα σφηνακια Jack που μια φιλη φροντισε να μας ποτισει και εκεινη τη νυχτα στη ζουλα.Δεν ξερω ποση ωρα ημουν στη αναμονη αλλα οταν τελικα το εκλεισα και αναρωτηθηκα τι συνεβη κατεληξα οτι μαλλον εφταιγαν και τα δυο.Φυσικα με το τηλεφνημα ακρη δεν εβγαλα αντ' αυτου ομως ειχα βγαλει λαυρακι.Σχεδον.Γιατι κανεις δεν ηξερε να μου πει τι ηταν αυτο το μυστηριο τραγουδι.Οσο και αν θα χαιροταν να με εξυπηρετησει ξανα.Τον κλειδοκρατορα του καταλογου στο αριστερο γραφειο δεν τον ρωτησα καν,δουλευει πρωι δε θα ξερει σκεφτηκα.Οσες φορες και αν ξανακαλλεσα βοηθεια ο ηχος αναμονης ηταν ο συνηθης.Περασε καποιος καιρος μεχρι να μαθω να σου πω παραπανω γι αυτους(οχι δεν ηταν ουτε σους παροχους) καθως η σκοτεινη κυρια πισω απο το expert και τα εξι δυαρια ξερει να φυλαει τα καλα κρυμμενα μυστικα.Τις πληροφοριες που θες πανω κατω θα τις βρεις εδω(unofficial).Ξενυχτα μαζι τους.Και αν τωρα αναρωτιεσαι αν συμβαινουν αυτα στη δουλεια στ' αληθεια,ειναι μαλλον γιατι δουλευεις πρωι.Αν παλι εχεις καταλαβει για τι πραγμα μιλαω και διαβαζεις το κειμενο αυτο ωρες ακαταλληλες,κανε log out και παρε με να παμε για ενα ποτο.