Red Hot Chili Peppers Live OAKA Tρίτη 4 Σεπτεμβρίου 2012

Οι Peppers είναι ένα από τα συγκροτήματα που έχω μεγαλώσει με τη μουσική τους. Τη δεκαετία του '90 δε μπορούσες να τους αποφύγεις, είτε βλέποντας Mtv ή Mcm, είτε ανοίγοντας το ραδιόφωνο. Αποκορύφωση το Californication που τους εκτίναξε στα ύψη, δημιουργώντας ίσως ένα από τα τελευταία όμορφα, έντεχνα (με την κυριολεκτική έννοια του όρου) μα και δημοφιλή σε βαθμό κακουργήματος καρακλάσικ άλμπουμ που έχουμε βιώσει. Ακόμα θυμάμαι παιδιά να ερωτεύονται με το Road Trippin' και λυκειακές, μέχρι τότε hardcore (και πλέον γνωστές στο Underground heavy rock) μπάντες να διαπρέπουν παίζοντας το Around The World σε προαύλια.

Κουβαλώντας λοιπόν την κατάρα του Έλληνα οπαδού που δε βλέπει σχεδόν ποτέ ζωντανά συγκροτήματα στο ζενίθ τους, εν έτει 2012 και ημέρα Τρίτη, ξεκινησαμε για το OAKA. Το support είχε ύφος ηλεκτρονικής μουσικής και μάλλον πέρασε και δεν ακούμπησε. Λίγο μετά την προγραμματισμένη ώρα έναρξης έκαναν την εμφάνισή τους και οι RHCP...

...οι οποίου αποδείχθεισαν κατώτεροι των προσδοκιών μας. Ο Antony τραγουδούσε εντελώς κακόκεφα, χωρίς καθόλου πάθος, χωρίς εκείνη την τσαχπιωιά για την οποία τον πάμε. Ο Chad Smith χωρίς αμφιβολία είναι μεγάλος drummer, αφού έχει παίξει μαζί με τον Glen Hughes δεν τίθεται αμφιβολία επ' αυτού. Στα πρώτα τραγούδια όμως το έχανε. Προφανώς τους τσακώσαμε στα πράσσα, απροβάριστους. Ο Josh Klinghoffer αποδείχτηκε άψογος και πιο ορεξάτος απ' όλους, αφού το σπασμένο πόδι δε τον εμπόδισε από το να παίξει ωραία και να μη σταματήσει το κοπάνημα. Ο Flea στάθηκε στο ύψος του και έδινε το ρυθμό με τις αγαπημένες funky μπασογραμμές του αλλά και δεν παρέλειψε να κάνει τα δικά του, μαϊμουδίστικα ακροβατικά. Το χειρότερο όμως ήταν ότι αποδείχτηκε και καλός frontman, αφού ο Antony ΔΕ ΜΑΣ ΕΙΠΕ ΚΟΥΒΕΝΤΑ, τουλάχιστον μέχρι το τέλος της συναυλίας. Δεν ξέρω γιατί συνέβη αυτό, δεν ξέρω αν σε όλη τους την καριέρα ο Antony απλά τραγουδάει και δεν επικοινωνεί ή αν αυτό ήταν εξαίρεση για την επί ελληνικού εδάφους εμφάνισή τους, ξέρω όμως οτι το να μη φροντάρει ο τραγουδιστής, επιτρέπεται μόνο σε περιπτώσεις τύπου Marky Ramone...

Και τι μας λες ρε φίλε, θα μου πεις. Κάθεσαι και κρίνεις τη μπάντα κατά μέλος ξεχωριστά; Ναι, διότι έτσι το βίωσα. Μια μπάντα (ωφείλει να) είναι παρέα, συμμορία, ομάδα και οι Chili Peppers την Τρίτη δεν ήταν. Και κάτι ακόμα. Ας τους συγκρίνει οποιοσδήποτε με άλλα ονόματα του ίδιου βεληνεκούς. Οι Aerosmith μας τίναξαν τα μυαλά στον αέρα, οι AC/DC μας γάμησαν την ύπαρξη, ο Santana μας μάγεψε. Θα μου πεις, οποιαδήποτε μπάντα μπορεί να έχει μια κακή νύχτα επί σκηνής. Δεκτόν. Τους προαναφερθέντες του έχω δει μόνο μία φορά. έχω δει όμως 4 φορές τους Iron Maiden, 2 τους Motorhead, 3 τους Judas Priest, 4 τους Whitesnake, 3 τους Kreator, 3 τους Sodom, 4 τους Candlemass, 2 τους Uriah Heep και 6 τους Scorpions. Όλοι τους ρίχνουν από κάμποσα, διόλου ευκαταφρόνητα χρόνια και όλοι ήταν κάμποσες, διόλου ευκαταφρόνητες φορές καλύτεροί τους. Φταίει που είμαι μεταλλάς; Δε νομίζω. Φταίει που γουστάρω πολύ τους Peppers για να τους κάνω η χάρη να κάνω τα στραβά μάτια.

Για να είμαστε δίκαιοι δεν ήταν ένα απαράδεκτο event. Καλά περάσαμε. Αλλά αν είσαι οπαδός έχεις μεγάλες απαιτήσεις. Και κάτι τέτοιο για να χαρακτηριστεί ως καλό, μόνο κάτω από την ταμπέλα "event" το καταφέρνει και σίγουρα όχι ως συναυλία. Και το εισητήριο ήταν πανάκριβο. Εγώ πέρασα ένα καλό βράδυ, αλλά εμείς είχαμε μπει τσάμπα. Ο νοών νοείτω.
Περιμένω σύντομα και την άποψη του Amberclock!

Adolf Plays the Jazz, Six Dogs, Πέμπτη 28/6/2012 (Project Oracle)

Πειραματική μπάντα που θα μπορούσες να την κατατάξεις στο ευρύτερο φάσμα του Post Rock. Στο Batcave τα ηχεία προτιμούν άλλου είδους μουσικές για να γητεύουν τις μυριάδες νυχτερίδες που κατοικούν στα έγκατά του. Ο αψεγάδιαστος δέκτης του bat-computer έπιασε τη μετάδοση της συνέντευξης της μπάντας μία μέρα πριν το live στα πράσα και έτσι βρέθηκα σε κάποια στέγη πάνω από την Αβραμιώτου για να παρακολουθήσω. Τα μάτια και τα αυτιά μου σε εκείνη τη νυχτερινή βάρδια δε θα μπορούσα να τα εμπιστευτώ σε κάποιον καταλληλότερο από την Crystal Ball, της οποίας το μουσικό γούστο δε με βρίσκει πάντα σύμφωνο, το ανοιχτό μυαλό και τα μάτια της όμως, την καθιστούν αξιόπιστη ώστε να αναλάβει ευθύνες τέτοιου βελινεκούς. Απολαύστε το Project Oracle. - Batman

Ο Αδόλφος που παίζει τζαζ είναι ένα συγκρότημα που αποτελείται από 7 άτομα.

Ακούγοντας το κανείς θα αναρωτιέται τι κάνουν όλοι αυτοί εκεί!

Όλοι αυτοί εκεί δημιουργούν μια υπέροχη μουσική. Ξεχωριστά αλλά και μαζί.

Πρώτη φορά τους άκουσα δύο ημέρες πριν το live τους, σε μια ραδιοφωνική εκπομπή. Παρουσιάσανε την δουλειά τους όπου την άκουσα χωρίς διακοπές και σχόλια, παρόλο που τα κομμάτια τους είναι μεγάλα. Μπράβο στην εκπομπή. Επίσης, η στάση που έχουν απέναντι στο κοινό τους είναι αυτή που θα ήθελα προσωπικά να έχουν όλες οι μπάντες, ότι η μουσική είναι δωρεάν όπως και πολλά άλλα αγαθά που υπάρχουν εδώ, πριν ακόμα υπάρξουμε εμείς!

Ενθουσιάστηκα! Το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να αγκαζάρω τον φίλο μου για το live.

Την περασμένη Πέμπτη λοιπόν, στις 11.00 περίπου το βράδυ, έπαιξαν Live στην οδό Αβραμιώτου 6-8 στο 6 Dogs.

[Εδώ θα σταθώ για πολύ λίγο αναφέροντας ότι πρώτη φορά επισκέφτηκα τον χώρο, όχι για ποτό, όχι για χαλαρή κουβέντα, όχι για να κάτσω στον κήπο, αλλά για να παρακολουθήσω ζωντανά μια μπάντα. Υπερβολικά μικρός και άβολος χώρος για να χωρέσει κόσμο, αποπνιχτικός. Eίχαν κλειστή την είσοδο του "συναυλιακού" χώρου και ο κόσμος αναγκαζόταν να περάσει μέσα από ένα πολύ στενό διάδρομο, όπου κατά τύχη βρισκόταν και το μπαρ με αποτέλεσμα είτε είχες πάει για το live, είτε για να πιεις ένα ποτό αναγκαζόσουν να στριμωχτείς για να βγεις ή να μπεις αντίστοιχα στο χώρο.]

Ευτυχώς με αποζημίωσαν οι "Adolf Plays the Jazz"

Η μουσική τους ήταν απίστευτα ταξιδιάρικη, σε έβαζαν μέσα σε μια δίνη χρωμάτων και εικόνων που ακόμα και ο πιο αυστηρός κριτής τους να ήσουν, δεν θα κατάφερνες να αντισταθείς για πολύ!

Βαθιά συναισθηματική μουσική, καλλιεργεί μέσα σε 7 λεπτά που διαρκούν πάνω κάτω τα κομμάτια τους, ό,τι πιο θετικό συναίσθημα έχεις για την ύπαρξη σου, για την ύπαρξη γενικά του ανθρώπου πάνω στην γη και στο σύμπαν. Η αίσθηση ήταν σαν να σου κάνουν ένα είδος θεραπείας με τις νότες να στριφογυρίζουν στην ατμόσφαιρα. Σαν να βρισκόσουν σε ένα virtual χώρο και μπορούσες να αγγίξεις να γευτείς και να παίξεις με την μουσική.

Διαφορετικοί ήχοι από κιθάρα, μπάσο, τρομπέτα, πλήκτρα και ντράμς που στην αρχή σε κάνει να πιστεύεις ότι αυτά τα παιδιά μαζεύτηκαν εδώ για να κάνουν πρόβα, ξαφνικά όμως σε εκπλήσσουν με την ομόνοια αλλά και την πολυπλοκότητα του ήχου τους που δεν σε μπερδεύει αλλά σου επιτρέπει να υπάρξεις και να κατανοήσεις τον εαυτό σου.

Διαφορετικές νότες από διαφορετικά μουσικά όργανα, το κάθε ένα παράγοντας τον ήχο του, έδινε την κατάλληλη νότα στο κατάλληλο μουσικό μέτρο. Η αρμονία της μπάντας ήταν διάχυτη στον αέρα ο κάθε ένας ξεχωριστά εκφραζόταν με τον τρόπο του και ενωνόντουσαν όλοι μαζί σε ένα.

Δυστυχώς λόγω κούρασης δεν κατάφερα να φτάσω μέχρι το τέλος της συναυλίας. Ελπίζω η επόμενη  φορά να είναι σε ανοιχτό χώρο και όχι καθημερινή!

Μπράβο στα παιδιά και εις άλλα με υγεία!


ΥΓ: Μαζί με το εισιτήριο των 5 Ευρώ, δωράκι το νέο τους cd ! Respect. - Crystal Ball

Rockwave 2012 Μέρα Πρώτη: Nightstalker, Nashville Pussy, The Last Drive, Locos

Εισιτήριο στα 15 ευρώ. Μάλιστα. Δε θυμάμαι να έχει υπάρξει ποτέ φτηνότερο εισητήριο σε αυτό το φεστιβάλ και κάτι τέτοιο ήταν τεράστιο κίνητρο για τον οποιονδήποτε να ξεκουβαλήσει από τη φλεγόμενη Αθήνα και να κάνει μια μικρή εκδρομούλα στη φύση.

Φτάνοντας με την παρέα στον κόμβο, ψιλιαστίκαμε  αυτό που αργότερα δεν μπορούσαμε να πιστέψουμε στα μάτια μας. Ήταν με διαφορά το πιο άδειο Rockwave όλων των εποχών! Φαίνεται ότι η κρίση έχει αρχίσει και μας επιρεάζει σε ζωτικό βαθμό, για να μην έχει κόσμο ένα φεστιβάλ με αγαπημένα ονόματα και τόσο χαμηλό εισιτήριο.

Φτάσαμε αργά και προλάβαμε ελάχιστα από την εμφάνιση των εγχώριων stoners, Nighstalker. Δυστυχώς αλλά τι να κάνουμε. Όσοι τους πρόλαβαν πάντως το ευχαριστήθηκαν και το Cornucopia αγαπάει Nightsalker.

Οι Nashville Pussy ήταν ο δικός μου λόγος να έρθω σε αυτή τη μέρα του φεστιβάλ. Δε τους είχα δει ποτέ στο παρελθόν και αυτή την ευκαιρία δε θα την έχανα. Λοιπόν ας αρχίσουμε με κάποια αξιώματα που προκύπτουν από τους δίσκους αλλά και επιβεβαιώθηκαν από τη χθεσινή τους εμφάνιση. Αξίωμα No1: Αν οι Aerosmith είναι η αμερικάνικη εκδοχή των Rolling Stones, οι Nashville Pussy είναι η αμερικάνικη εκδοχή των Motorhead. Αξίωμα No2: Βάλε στο μίξερ τον Angus Young, τον Ted Nudgent και μια στριπερ που γδύνεται μόνο με rock n’ roll υπόκρουση και έχεις την Ruiter Suis. Η μπάντα ήταν πραγματικά η μόνη που κατάφερε να αντιπαρέλθει οπτικά αλλά και ψυχικά τη θλιβερή πραγματικότητα της χαμηλής προσέλευσης. Άρχισαν με το Say Something Nasty και έδωσαν μεγάλη βαρύτητα στο αγαπημένο μου άλμπουμ High as Hell. Πολλές φορές έχω ακούσει το επίθετο «λεβεντοκαννίβαλος» για Southern μουσικό, αλλά κανένας δεν ενσαρκώνει τον τίτλο καλύτερα από τον Blain Catwright ο οποίος, φορώντας δερμάτινο jacket με τη σημαία του αμερικάνικου νότου και μπλούζα… Nazareth, ήταν ένα σωστό ρεμάλι. Χάλιας, μόνιμα ζαλισμένος και με μάτια μισόκλειστα από τη θολούρα, έφτυνε τους στίχους και έπαιζε τα riffs με το βρώμικο αλλά και εντελώς αυθεντικό τρόπο που πρέπει να το κάνει ο σωστός rocker. Το rhythm section ήταν στιβαρό και στακάτο δίνοντας τον απαραίτητο όγκο αλλά, κακά τα ψέματα, τα μάτια όλων ήταν στραμμένα προς τη Ruyter. H οποία δε γδύθηκε ως συνήθως, αλλά με τις γκριμάτσες και τις πόζες της να συνοδεύουν το παίξιμο – ορισμός του rock n’ roll – της κιθάρας απογείωσε την ούτως ή άλλως άψογη εμφάνισή τους. Σα να την έβλεπες μπροστά σου να φτίνει στα μούτρα όλες τις heavy metal ντίβες του ωδείου και να πλακώνεται στα γκάζια για να προλάβει το μεταμεσονύκτιο show του From Dusk ‘Till Dawn. High as Hell, Go to Hell, Piece of Ass, οι στίχοι, η μουσική και η βρωμιά της συναυλίας τους σε έκαναν να θες να χωθείς ανάμεσα σε δύο γυναικεία μπούτια.Όλοι χθες έφαγαν τη σκόνη των Nashville Pussy και εμείς οι λιγοστοί που τους τιμήσαμε με την παρουσία μας, μείναμε υπέρ του δέοντος ικανοποιημένοι. Ειλικρινά απορώ πόσο καλύτεροι μπορεί να είναι σε κλειστό χώρο. Για αυτό που δεν απορώ, είναι ότι ο μεγάλος τους έχει πάρει μαζί του σε περιοδεία.
 
 Let them Eat Pussy!

Εντάξει, για να είμαστε ειλικρινής, δεν είμαι ο κατάλληλος για να κρίνω μια εμφάνιση των The Last Drive, αφού είναι αρκετά εκτός των μουσικών μου προτιμήσεων. Τους είχα ξαναδεί το 2007 αν δεν κάνω λάθος, όταν και επανασυνδέθηκαν και έκτοτε το όνομά τους ακούγεται πολύ συχνά στους εγχώριους rock n’ roll κύκλους. Εμένα πάντως δε μου άρεσαν αν και προσπάθησα να τους δω όσο πιο αντικειμενικά γίνεται. Μου φάνηκαν ιδιαίτερα πεσμένοι και διεκπαιρεωτικοί, αλλά το κοινό τους φάνηκε να το απολαμβάνει οπότε εμένα δε μου πέφτει λόγος. Και εγώ μια χαρά τα πέρασα τρώγοντας ένα χορταστικό σάντουιτς και πίνοντας μπύρα ξαπλωμένος στα γρασίδι. Είχε και ωραίο ουρανό, γιατί να γκρινιάξω λοιπόν; Μπράβο πάντως στον μπόμπιρα που ξεβιδώθηκε στο χορό πάνω στη σκηνή, ήταν για εμένα το καλύτερο κομμάτι της συναυλίας τους.

Οι Locos, τους οποίους αγνοούσα πριν την ανακοίνωσή τους ως headliners του billing του φεστιβάλ, είναι το συγκρότημα του τραγουδιστή των Ska-P, οι οποίοι ποτέ δε μου άρεσαν. Και φαίνεται ότι ακολουθούν το δρόμο τους μουσικά, παίζοντας αυτό το ισπανόφωνο Ska Punk που στα δικά μου αυτιά ακούγεται ως μουσική κατάλληλη για μεθυσμένους πρωτοετείς εαακ-ίτες ή για νήπια που παίζουν μουσικές καρέκλες, ή για εναλλακτικούς καραφλοτζιβάτους ταγαροφόρους μεσήλικες καμμένους από το μαύρο που το όνειρό τους είναι να πάνε στη Βαρκελώνη να καούν στους «Αφγανούς» φορώντας ακραία σαλβάρια που η ελληνική μόδα απορρίπτει. Για να πούμε την αλήθεια όμως, η μπάντα ήταν απίστευτα ορεξάτη και δραστήρια και αν ήσουν πιο δεκτικός στη μουσική τους απ’ ότι εγώ, σίγουρα θα το διασκέδαζες.

Απολογισμός πρώτης μέρας; Κρίση! Το προσωπικό των διαφημιστικών εταιριών φάνταζε ως λαοθάλασσα σε αντιστοιχία με τους λιγοστούς συναυλιαζόμενους και η κίνηση της διοργανώτριας εταιρίας να δώσει χώρο σε γνωστές ελληνικές μπάντες σε συνδιασμό με δύο όχι εξαιρετικά δημοφιλείς ξένες σε ένα πακέτο με μόνο15 ευρώ εισιτήριο δεν έπεισε τον κόσμο να ανηφορίσει στο χωράφι. Εγώ αυτό που ήθελα πάντως το πήρα και με το παραπάνω, πρέπει όμως όλοι, διοργανωτές και μουσικόφιλοι, να προσαρμοστούμε από κοινού στις νέες δυσάρεστες οικονομικές συνθήκες και να βρούμε μια φόρμουλα ώστε να συνεχίσουν να γίνονται συναυλίες με τρόπο τέτοιο ώστε να βγούμε όλοι κερδισμένοι. Καιρός για συσπείρωση και άμεση επικοινωνία μάγκες! 

Lynyrd Skynyrd Live 18/06

Έτσι, χθές το βράδυ, σβήσαμε άλλο ένα συγκρότημα από την μεγάλη λίστα με ονόματα που θα θέλαμε να δούμε live. Και όχι η μείωση της λίστας αυτής δεν είναι αυτοσκοπός για εμένα, αν και η σκέψη 'Είδα Lynyrd Skynyrd!', που πριν από λίγο καιρό θα ήταν ένα όνειρο, πλέον είναι τόσο αληθινή που μοιάζει σχεδόν σαν ψέμα.

Ναι λοιπόν είδα τους Skynyrd. Και σίγουρα όχι μόνος μου. Η όλη χθεσινή μέρα είχε μία αίσθηση γιορτής. Σε πόσα συγκροτήματα έχεις δεί σύσσωμη μια κουλτούρα (η οποία συνήθως απέχει απο συναυλίες) να έρχεται να δώσει το παρών, και να δηλώσει την αγάπη του; Στην τελική από μόνος του ο αριθμός των Harley παρκαρισμένων  έξω από το γήπεδο baseball εποτελεί είδηση.

Λόγω μηχανικής βλάβης δεν πρόλαβα να ακούσω τους Έλληνες Soundtruck, για την ακρίβεια την ώρα που έφτασα στο συναυλιακό χώρο άκουσα μια διασκευή σε AC/DC. To συκρότημα παίζει αγνό Southern Rock και έχει μία κυκλοφορία στο ενεργητικό της. Περισσότερες πληροφορίες εδώ.

Σειρά είχαν οι Potergeist, μια σκληρότερη έκφανση της κληρονομιάς των Lynyrd Skynyrd. Εντυπωσιάστηκα από τον αέρα που είχανε στην σκηνή, πιστεύω πως το κοινό το αντιλαμβάνεται αυτο και τους το αναγνωρίζε, όπως και ότι έχουν κυκλοφορίσει καλό υλικό. Πίσω απο τον ηχολήπτη που στεκόμουνα άκουγα τον ήχο τους να 'σπάει' και στην σύντομη βόλτα που έκανα, δεν άκουσα κάποια σημαντική διαφορά στην ποιότητα.  Περισσότερες πληροφορίες για τους Potergeist εδώ.

Πάμε στον λόγο που βρεθήκαμε στο ελληνικό όμως. Θα ήταν σφάλμα να ξεκινήσω να γράφω τη γνώμη μου, χωρίς πρωτίστως να αναφερθώ στον άψογο επαγγελματισμό του συγκροτήματος. Για όση ώρα παίξανε μας είχανε του χεριού τους, μας κάνανε ότι θέλανε.'Τα χέρια σας ψηλά' , 'Πάμε όλοι με ρυθμό', 'Δικό σας Athens, Greece'...όλα αυτά τα όμορφα και εμείς, παραδωμένοι στη ρυθμό του Southern Rock τους, υπήρξαμε υπάκουοι. Πως θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά όταν έχεις εννέα άτομα επί σκηνής να σε πυροβολούν με (μόνο) αγαπημένα; Call me the breeze, Gimme back my bullets, Whiskey rock a roller και το εναρκήτιριο Working for MCA. Ανατριχίλα. Οταν παίξανε το Sweet Home σχεδόν είχα ξεχάσει πως και αυτό δικό τους είναι. Η μόνη μικρή μου 'γκρίνια' είναι πως στα ποιο χαλαρά τους κομμάτια ( Simple Man, Tuesday's Gone, Freebird) θα μπορούσανε να κρατήσουν σε πιό χαμηλά επίπεδα την αδρεναλίνη τους. Θα ήθελα λιγότερα εφφέ με τον φωτισμό, λίγο πιο κάτω γενικότερα οι εντάσεις. Αυτό βέβαια αφορά εμένα μόνο και το πως θα ήθελα να αποτίσω φόρο τιμής στον μουσικό τιτάνα ονόματι Lynyrd Skynyrd αλλά και σε τραγούδια που ΠΟΤΕ δεν θα πεθάνουν. Μακάρι να συνεχίσουν να περιοδεύουν, να προσφέρουν στους ακροατές τα τραγούδια τους, και είμαι σίγουρος πως, και για χίλια χρόνια ακόμα να το κάνουν, πάντα θα υπάρξει κοινό που θα τους εκτιμήσει, θα τους λατρέψει και θα τραγουδίσει παρέα τους.

Αν δεν πήγες στους Overkill......

.....περαστικά σου.

Morgoth, Heathen, Obituary, Exodus live Fuzz Club Σαββάτο 9/6/2012

Live Report αστραπή:

Oι Morgoth έπεισαν αρκετούς φίλους που εμπιστεύομαι τη γνώμη τους για την ποιότητα της 

 εμφάνισής τους, άρα μπορώ να πω ότι έπαιξαν καλά κι ας μην τους πρόλαβα λόγω … ύπνου.

Οι Heathen δε μου άρεσαν. Περίμενα να ζήσω την απόλυτη Bay Area Thrash βραδιά αλλά αυτό ήρθε μονομερώς από τους Exodus.  Οι Heathen χθες ηχογραφούσαν τη συναυλία για την επερχόμενη ζωντανή κυκλοφορία τους, παρόλα αυτά ήταν ιδιαίτερα πεσμένοι. Ο ήχος δε τους βοήθησε και πολύ, και η σκηνική τους παρουσία ήταν διεκπεραιωτική και λιγότερο ψυχωμένη. Ο τραγουδιστής πάσχιζε να ξεσηκώσει τον κόσμο, αλλά η απόδοση, ακόμα και σε thrash ύμνους από το Victims of Deception album ήταν μέτρια. Το κοινό γούσταρε περισσότερο οπαδικά, παρά αντικειμενικά. Κρίμα.

Ήταν η πρώτη φορά που ήρθα αντιμέτωπος με τον δύσοσμο βάλτο που ακούει στο όνομα Obituary και η εμφάνισή τους ήταν γροθιά στο στομάχι. Με το έμπα και μέχρι το τέλος του show τους η μπάντα από τη Φλόριντα κάθισε στο death metal θρόνο και από εκεί μας έδινε διαταγές για ακατάπαυστο ξύλο και υποκλίσεις. Ήχος σάπιος, όπως αρμόζει να είναι σε μια τέτοια μπάντα, μα και παράλληλα άψογος. Το groove που παρήγαγαν τα όργανά τους θαρρούσες ότι αναμόχλευε την πλατεία με τους οπαδούς σα λάσπη. Οι άναρθρες βαθιές και πoροτικές κραυγές του Tardy επιβεβαίωναν τον αστικό μύθο ότι έχει σαπίσει εσωτερικά (Azarak cr). Chopped in Half, Evil Ways, Turned Inside Out, Slowly we Rot, The End Complete, Find the Arise, παλιά και νέα τραγούδια η γκρουπάρα τα έκανε να ακούγονται το ίδιο ενδιαφέροντα και άψογα. Αφιέρωσε τη διασκευή του Dethroned Emperor των Celtic Frost στους Exodus. Το moshing  έδινε και έπαιρνε  και οι συζητήσεις για το αν οι Obituary, οι Asphyx ή οι Bolt Thrower είναι η πιο groove death metal μπάντα διακόπτονταν βίαια από ιπτάμενους  οπαδούς. Και κάτι άλλο. Αν ζητούσα από ένα τζίνι να μου χαρίσει το μαλλί του Mustaine και αδυνατούσε λόγω υπέρμετρης τελειότητας, η δεύτερη επιλογή μου θα ήταν το μαλλί το Tardy.

Οι Exodus άρχισαν αργά και η κούραση είχε αρχίσει να χτυπάει κόκκινο, αλλά με το που μπαίνει το γνωστό intro του Last Act of Defiance όλοι παίρνουν θέσεις μάχης. Η ιστορική μπάντα βγαίνει και το ξύλο αρχίζει. Το pit Μεγαλώνει και πληθαίνει επικίνδυνα, όπως πρέπει δηλαδή, αλλά και πάλι ο χώρος είναι λίγο άδειος σε σημείο που η κυκλοφορία των crowd surfers δε διεξαγόταν ομαλά. Ο Lee Altus αποδείχτηκε παλικάρι αφού έπαιξε δύο set μαζί με αυτό των Heathen, οι  και σε μπάσο και drums ήταν στιβαροί και πυροβολούσαν ωμή πόροση και ο Rob Dukes όσο θηρίο και φυλακόβιος και αν φαίνεται, παραείναι hardcore για μια παραδοσιακή thrash μπάντα. Λέω εγώ τώρα. Η εκπληξη της βραδιάς όμως ήταν ο παλαίμαχος Rick Hunolt στη θέση του Gary Holt, ο οποίος αυτόν τον καιρό αντικαθιστά τον αραχνοφαγωμένο Jeff Hanneman στην περιοδεία των Slayer. O Hunolt λοιπόν έκοψε την πρέζα και χθες το μάτι του γυάλιζε. Το απολάμβανε τόσο πολύ που έκανε σαν έφηβος thrasher που παίζει την πρώτη του συναυλία, έτρεχε πάνω κάτω έκανε headbanging και έπαιζε άψογα. Η παρουσία του απογείωσε την εμφάνιση των Exodus τόσο με τον Old school αέρα που απέπνεε, όσο και με τη νεανική στην κυριολεξία παρουσία του.

Συνολικά, ήταν ένα φανταστικό φεστιβάλ με μπάντες πρώτης κατηγορίας και μπράβο στο διοργανωτή που παρά τις αντίξοες συνθήκες της Ελλάδας του 2012, πήρε το ρίσκο και το έφερε εις πέρας.

Cloven Hoof, Heart Attack, Thelemite live 7 Sins Παρασκευή 1 Ιουνίου 2012

Ζέστη, κίνηση, δουλειά (ή όχι), νεύρα, χρήματα, λογαριασμοί, υποχρεώσεις, προεκλογική περίοδος. Δεν υπήρχε περίπτωση να αφήσω όλα τα παραπάνω να έχουν τον πρώτο λόγο στο έμπα του φετινού καλοκαιριού. Προτίμησα τους Cloven Hoof, που θα παρουσίαζαν για πρώτη φορά ζωντανά ολόκληρο το ASultan's Ransom album τους, στο οποίο τρέφω μιά ξεχωριστή αδυναμία.

Μπαίνοντας καθηστεριμένα στην υπόγα, είδα ότι πρώτοι είχαν εμφανιστεί τελικά οι Thelemite από τους οποίους πρόλαβα να ακούσω δύο μόνο τραγούδια, ένα δικό τους και μια διασκευή στο "Diamonds and Rust" της Joan Baez, το οποίο φυσικά το "έχουν κάνει δικό τους" οι Judas Priest (φροντίστε να ακούσετε την καταπληκτική, ζωντανά ηχογραφημένη, εκτέλεσή του στο δίσκο Live Meltdown με τον Ripper πίσω από το μικρόφωνο.). Δυστυχώς οι Thelemite δε μου άρεσαν. Θέλουν ακόμα αρκετή δουλίτσα για να φτάσουν σε αξιόλογα επίπεδα και η προαναφερθείσα διασκευή περισσότερο σα βουτιά στο κενό μου φάνηκε παρά σαν ηρωική υπέρβαση. Την επόμενη φορά θα ήθελα να τους δω βελτιωμένους και διατηρώ μια μικρή επιφύλαξη για τα όσα είπα παραπάνω, αφού δεν είδα ολόκληρο το set τους.

Οι Heart Attack από την άλλη μου έκαναν καλή εντύπωση. Το hard rock τους που θύμιζε Bon Jovi, δεν έδενε και πολύ με το ύφος της βραδιάς αλλά αυτό δε φάνηκε να ενόχλησε κανέναν, αφού ο μικρός αλλά φέρελπης τραγουδιστής τους κατάφερε να ξεσυκώσει το κοινό. Τα υπόλοιπα μέλη φαίνονταν δεμένα και καλοπροβαρισμένα συμπληρώνοντας όπως έπρεπε το σύνολο. Έπαιξαν τρεις διασκευές. Το "Bloodstreets" των Riot τους έπεσε κάπως βαρύ, τα πήγαν μιά χαρά όμως στο "Edge of Thorns" και το "Lost and Lonely Days", τηρουμένων των αναλογιών, αφού μιλάμε για νεόκοπη μπάντα. Μοναδική ένσταση, η συγκρατημένη σκηνική παρουσία και η αίσθηση αμηχανίας των μελών πλην του τραγουδιστή, που έδιναν την εντύπωση οτι είναι περισσότερο μια μπάντα που γνωρίστηκε σε κάποιο ωδείο, παρά μια παρέα που hardrock-άρει τις νύχτες. Αυτό βέβαια απαιτεί χρόνο και εμπειρίες. The have my vote.

Και η ώρα που θα ξαναβλέπαμε, μέσα σε διάστημα τριών μόνο μηνών, τους Βρετανούς Cloven Hoof είχε φτάσει. Αρχίζουν με πολύ καλή διάθεση με το "Astral Rider" και έπαιξαν με τη σειρά ένα ένα τα τραγούδια της δισκάρας A Sultan's Ransom. O ήχος ως συνήθως δεν ήταν και ο καλύτερος, αλλά η καύλα, η τρομερή απόδωση και οι συνεχείς προσπάθειες του ηχολήπτη, που είχε τα εύσημα του Russ North, τειλκά μεταδώθηκαν και στα αυτιά μας. Για το δίσκο ό,τι και να πω είναι λίγο. Πόσα albums μπορείς να σκεφτείς, που ενώ εκπέμπουν ένα βαρύ άρωμα Ανατολής, μπορούν από τη μιά στιγμή στην άλλη να σε ταξιδέψουν από τα Παραμύθια της Χαλιμάς στα Highlands της Σκωτίας και από εκεί να σου μιλήσουν για διχασμένες προσωπικότητες, δίνοντάς σου την ευκαιρία να ταξιδέψεις και με μαγικό χαλί αλλά και με αστρικό ταξίδι, δίχως να ξεφεύγουν στιγμή από τα Τρου και Καλτ Heavy Metal πλαίσια; Αστραφτερό διαμάντι ξεχασμένο στο χρόνο.....

Το Live κύλησε τέλεια. Είδαμε οπαδούς να παίρνουν το μικρόφωνο, τσιρίδες που ακροβατούν ανάμεσα στην κακοποίηση τυμπάνων και στο κάλεσμα δελφινιών, κιθαρίστες που παίζουν μέσα στο κοινό γιατί οι πάλιουρες ζεσταίνονταν στη σκηνή, είδαμε την κόρη της Αντιγονάρας (όποιος κατάλαβε, κατάλαβε) είδαμε λαθάκια τόσο από μπάντα όσο και από τραγουδιστή και τα γράψαμε μετά χαράς στα παλιά μας τα thrash-άδικα Lotto και στο encore είδαμε και "Gates of Gehenna", "Reach for the Sky" και "Nova Battlestar", Μα πάνω απ' όλα είδαμε ξεροκέφαλους, πεισματάρηδες μουσικούς που ποτέ δεν έβαλαν νερό στο κρασί τους και το πλήρωσαν, αλλά την αλήθεια την ξέρει η καρδούλα μας και όχι οι τραπεζικοί λογαριασμοί. Metal!

La Otracina, Kadavar, Godsleep @ Six D.o.g.s 22/05/12

Με τον Keyser μέχρι που βρεθήκαμε έξω από το χώρο του live την τρίτη, δεν είχαμε ανταλάξει άλλη κουβέντα πέρα από επιφωνήματα τύπου Ώ θεοί τι είδαμε΄, ΄μαλάκααααα΄ 'Σλίίίίίίίπ!'. Με την εμφάνιση των Sleep να είναι ακόμα νωπή, σε σημείο που άφηνε ακόμα λεκκέ στα ρούχα μου, το ραντεβού κανονίστηκε για τις οχτώμιση έξω από το σιξ ντογκς. Δεν υπήρχε περίπτωση να χάναμε τους Kadavar, και οι λόγοι ήταν αρκετοί. Πρώτα απ'όλα ο δίσκος τους γαμάει, έπειτα το αντίτιμο της εισόδου παραήταν μικρό για να με βάλει σε δεύτερες σκέψεις. Τέλος, όσο οι συναυλίες που γίνονται κυριακή βράδυ είναι λίγο ξενέρωτες λόγο της εργάσιμης την άλλη μέρα, τόσο οι μεσοβδόμαδες συναυλίες λειτουργούν χαλαρωτικά στην ψυχική υγεία.
Godsleep λοιπόν, φορτσάτοι από το Freak Valley Festival, και παρά τα δέκα άτομα που είχαν στηθεί από κάτω δεν μοιάζει να πτοήθηκαν. Στιβαρός ήχος, αρτιότατο παίξιμο και μιά χαρά σκηνική παρουσία, που μας ανάγκασε σιγα σιγά να μπούμε στο mood τους και να ζεσταθούμε. Προσωπικά θα ήθελα σε σημεία να ακούσω και κάτι ακόμα από τα παιδιά, κάποιες αλλάγές στο mid-tempo παίξιμο τους, και ο λόγος που το λέω αυτό είναι γιατί που άφησαν αρκετά καλή εντύπωση, και θα περιμένω να ακούσω το καινούργιο δίσκο τους.

Ηρθε η ώρα να ανέβουν οι Kadavar, στην σκηνή, με μία παρουσία πού θα μπορούσες να πείς πως ήταν αρχικά αμήχανη. Τους ακούς να παίζουν όμως και είναι σαν να μυρίζεις δίσκους βινυλίου, πεταμένους και μουχλιασμένους, που έχουν να ανοιχτούν καμιά δεκαετία. Οι γερμανοί μας απέδειξαν μπροστά στα μάτια μας πως ΕΝΑ ΡΟΚ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΚΑΛΑ LIVE.Θεμιτό είναι να έχεις κυκλοφορίσει καλό υλικό, αλλά είναι τρομερής σημασίας το να μπορείς να το υποστηρίξεις ζωντανά. Οι εκτελέσεις των τραγουδιών τους φάνταζαν συναισθηματικά πιο δυνατές απο την ηχογράφιση, σε σημείο που ενώ είχα σχηματίσει μια άποψη σχετικά με το ποιό είναι το αγαπημένο μου τραγούδι τους, καθ'όλη την διάρκεια της εμφάνισης τους, έπιανα τον εαυτό μου να σκέφτεται 'Αυτό είναι το καλύτερο του δίσκου!', 'Όχι... περίμενε... αυτό είναι το καλύτερο!'. Σαν παιδί σε παγωτατζίδικο που δεν ξέρει τι να πρωτο δοκιμάσει...

Οι La Otracina λίγο με είχαν συναρπάσει όταν, εν'όψει του live, είχαν καθίσει να ακούσω το υλικό τους. Να πω την αλήθεια, ακόμα και μετά την εμφάνιση τους πάλι την ίδια γνώμη έχω, αλλά είναι καθαρά θέμα γούστου. Με μία εξαίρεση. Θα αποτελούσε προσβολή, να θεωρήσεις τον μπασίστα τους, rythm section. Ο τύπος ήξερε τις δυνατότητες του 5χορδου και τις χρησιμοποιούσε στο έπακρο. Ως ερασιτέχνης μπασίστας, μου είναι πάντα ευχάριστο να ακούω το όργανο αυτό να έχει και μελωδικό και ρυθμικό ρόλο, και να ακούω κόσμο να ξέρει πάνω από 2 κλίμακες (εγώ ξέρω μόνο μία!).

Sleep @ Gagarin, 20/05/2012

-Για πες παππού, πού έχασες την ακοή σού; Σε ποιό πόλεμο;

-Θυμάμαι πρέπει να ήταν μάης του '12, και οι Sleep αποφάσισαν να παίξουν ζωντανά στην Αθήνα....

Red Fang, Lord 13, Phase Reverse live @ An club

Φτάνοντας κατα τις 9 και μισή στο An δυστυχώς με ενημερώνουν πως οι Phase Reverse είχαν ήδη ανέβει στην σκηνή απο τις 9 παρα κάτι. Τέλος πάντων σκέφτομαι, δικό μου το φταίξιμο, από την επόμενη φορά θα έχω υπόψιν μου πως υπάρχει πάντα η περίπτωση τα live να ξεκινάνε στην ώρα τους. Πόντος για τους διοργανωτές, τα τρία τους για εμένα. Ή μάλλον, 2 πόντοι για τους διοργανωτές και το πρόμο που βγάλανε. Λίγη ωρίτσα μετά λοιπόν στην σκηνή ανεβαίνουν οι Lord 13, φανερά ευδιάθετοι. Είχα αρκετό καιρό να τους δώ live, είναι και το άλμπουμ τους πολύ καλοδουλεμένο (τσάμπα πράμα από το site τους), με αυτά και με αυτά την περίμενα αυτή τους την εμφάνιση. Οι ίδιοι ήταν άψογοι σε όλη την διάρκεια του σετ, με πολύ καλό και καθαρό ήχο και με ρυθμό στις εναλλαγές κομματιών. Παίξαν χωρίς να κουράσουν και όχι λιγότερο από ό,τι έπρεπε. Το καλό όμως, και αυτό που εγώ πάντα χαίρομαι, είναι πως και εμείς από κάτω δείχναμε να ανταποκρινόμαστε πολυ καλά στην εμφάνιση τους, κουνηθήκαμε,  τραγουδίσαμε τα ρεφρέν παρέα και γενικά υπήρχε ένα όμορφο πάρε δώσε.
Στους Red Fang λοιπόν... Αν μη τι άλλο, το να έχεις πίσω σου μια εταιρία επιπέδου Relapse είναι μόνο καλό, τόσο για το συγκρότημα, όσο και για τον ακροατή. Η μπάντα θα λάβει το καλύτερο δυνατόν promotion, με αποτέλεσμα να μπορεί να κάνει σχεδόν σε ένα χρόνο δύο live στο ίδιο μαγαζί, με πάνω κάτω την ίδια τιμή εισιτηρίου, όμως αυτη την φορά ώς headliners ( την προηγούμενη εμφάνιση την είχαν κάνει μαζί με The Ocean και Intronaut στις 4/6/11) και να το γεμίζει το μαγαζί, με μόλις 2 κυκλοφορίες. Το καλό για τον ακροατή είναι πως έχει μάθει να εμπιστεύεται αυτές τις εταιρίες. Ξέρουμε πως η Relapse θα μας πουλήσει κάτι καλό (για προιόν μιλάμε), και σπάνια πέφτουμε έξω. Αυτή ήταν και η ενσταση μου με τους Red Fang, ένιωσα πως μου σπρώχνανε στην μάπα το όνομα τους, μια πλήρης αποδόχη πως είναι the next best thing. Πιθανότατα αυτή είναι και η αλήθεια (ότι έχει πέσει σπρώξιμο κάργα), αλλά μόλις στο δεύτερο κομμάτι με κάνανε να τα ξεχασω όλα. Ακόμα και σε κομμάτια τους που δεν είχα δώσει πολύ σημασία όταν άκουγα τον δίσκο στο σπίτι, ζωντανά τα είδα και τα άκουσα να πέρνουν άλλη ορμή και να είναι 5 σκάλες πιο πάνω σε ένταση. Μπορεί η συνολική διάρκεια να ήταν λίγη, θα ήταν γαμώ να γεμίζανε λίγο τον χρόνο με καμιά διακσυεή Melvins, τύπου Mastodon στην πρώτη τους εμφάνιση στην Ελλάδα, αλλά δεν πειράζει. Η ποιότητα ήταν αυτή που μετράει.
Γαμώ τις μπάντες οι Red Fang. Μου αρέσουν γιατί ακούμε την ίδια μουσική, και διασκεδάζουμε με τον ίδιο τρόπο, βέβαια με αυτούς πάνω από την σκηνή και εμένα από κάτω. Απο την σκηνή. Δηλαδή όχι από κάτω, μπροστά αλλά και με τέτοια διαφορά ύψους, έτσι ώστε να μπορώ να τους βλέπω από την μέση και πάνω χωρίς να πιάνεται ο σβέρκος μου.

Amon Amarth, Karma Violens Live Fuzz Κυριακή 22 Απριλίου 2012

Δεν πρόλαβα τους Karma Violens, και γι' αυτό αρχικά, θα ήθελα η διοργανώτρια εταιρία να λάβει σοβαρά υπ’ όψην της ότιτα δελτία τύπου που αφορούν συναυλίες που πραγματοποιούνται ημέρα Κυριακή, επιβάλλεται να ανακοινώνουν ώρα έναρξης…

Δεν είμαι φανατικός οπαδός των Amon Amarth, αλλά την προηγούμενη φορά που τους είδα είχα μείνει με τις καλύτερες εντυπώσεις. Τι καλύτερο λοιπόν από το να περάσεις τη νύχτα σου με βαριά μουσική και πολύ καλή παρέα. Ευτυχώς η σουηδική μπάντα δε με απογοήτευσε ούτε τώρα. Βλέπεις, εκτός του ότι τα τραγούδια τους είναι εξαιρετικά, αποδίδουν τα μέγιστα και πάνω στο σανίδι.

Έχοντας ένα επιβλητικό πανό με το εξώφυλλο του τελευταίου δίσκου τους, Sutur Rising, οι Amon Amarth κατάφεραν μέσα από ένα σχεδόν δίωρο κάφρικης Death Metal «ηχολουσίας» να μας βγάλουν ευγενή συναισθήματα. Οι καλά κριμένες σε μάχιμα επικά riffs μελωδίες έχουν τη δυνατότητα να σε ταξιδέψουν σε μέρη και καταστάσεις μυθολογικές, αν αφήσεις βεβαίως στην άκρη την όποια Death Metal σοβαρότητα που έχεις συνηθίσει μετά από ακροάσεις ενδοσκοπικών αλλά και χυδαίων δίσκων του ιδιώματος.

Ο Johan Hegg είναι καταπληκτικός performer και βάζω στοίχημα ότι είναι και φανταστικός τύπος. Από τη μία έχεις τον ξανθό γίγαντα με τα βαθιά growls που κοπανάει το σβέρκο του ασταμάτητα και πνέει ζωή στις μυθικές θεότητες των στίχων του, από την άλλη βλέπεις στη σκηνή τον κολλητό σου που μόλις έφτιαξε μπάντα και παίζει για τους φίλους του, χαμογελώντας από την καρδιά του.

Η ειλικρίνεια, η απόδωση, οι riff-άρες και τραγούδια όπως το The Pursuit Of The Vikings συνέβαλαν στο να φυσήξει ούριος άνεμος στο πολεμικό πλοίο των Amon Amarth και σε αυτή τους την εμφάνιση. Το ότι το κοινό το πήρε πάνω του και μετέτρεψε την πλατεία σε πεδία μάχης με τις πολεμοχαρείς ιαχές του το είπα; Μπράβο σας, έγινε του Loki το κάγκελο!

Michael Schenker’s Temple Of Rock, Fury UK Live Fuzz Παρασκευή 20 Απριλίου 2012

Οι Fury Uk που άνοιξαν την βραδιά, κατάφεραν να αποσπάσουν το χειροκρότημα το κοινού παρόλο που στην αρχή της εμφάνισής τους, παρακολουθούσε κάπως αδιάφορο. Μεταξύ μας όμως, το μελωδικό hard rock τους που θα ήθελε να ήταν βγαλμένο από τους Skid Row του Slave to the Grind και οι συνεχής ποζεριές τους, παρ΄όλο που ταίριαζαν μια χαρά στο ύφος της βραδιάς, δεν ήταν και κάτι ιδιέταιρο.

Λίγο πριν τις έντεκα έκανε την εμφάνισή της η ευρωπαική έκδοση του Temple Of Rock (o Schenker έχει διαφορετικά line ups για την αμερικάνικη και ιαπωνική περιοδεία). Άλλοι δύο σκορπιοί στη σκηνή λοιπόν, ο Francis Buchholz και o Herman Rarebell σε μπάσο και drums αντίστοιχα, πλαισιωμένοι από τον Doogie White (ex-Rainbow, ex-Malmsteen, Cornerstone) στη φωνή και τον κιθαρίστα Wayne Findlay (ex-Vinnie Moore, MSG).

Το setlist εμπεριείχε κομμάτια από όλη την καριέρα του Michael. Στα Scorpions και MSG τραγούδια ο Doogie απογείωσε την εμφάνιση της μπάντας, αποδεικνείωντας γιατί προτιμάται από τόσους guitar heros. Μπορεί να ζοριζόταν σε κάποια σημεία, αλλά η χροιά της φωνής του και η σκηνική του παρουσία μετέτρεπαν κάθε τραγούδι σε rock party. Από την άλλη, στα UFO τραγούδια κρίνεται ανεπαρκής. Πιθανόν να είναι η στόφα τους τέτοια που απαιτούν μεταχείριση αποκλειστικά από σκληροπυρηνικούς Βρετανούς πότες….

Ο Michael Schenker, έδεσε κόμπο τις flying-v του και μας αποζημίωσε που παρευρεθήκαμε. Τόσο η μπάντα που έχει συνθέσει, όσο και το βαρύ συναισθηματικό φορτίο που εκπέμπει η ταστιέρα του, έκαναν τη συναυλία απολαυστική. Μακάρι όμως να έλειπαν κάποια κομμάτια Scorpions (πχ το Rock You Like A Hurricane στο οποίο κανονικά δεν έπαιζε καν ο Μιχαλάκης!)και στη θέση τους να βρίσκονταν κάποια από την Mcauley Schenker περίοδο των MSG. Εικάζω ότι πριν έρθει στη χώρα μας, τηλεφωνήθηκε με τον αδελφό του, Rudolf και ενημερώθηκε για την Scorpions mania που διακατέχει το ελληνικό ακροατήριο! Ας ελπίζουμε να μην αργήσει τόσο να μας ξανάρθει.

Suicidal Angels, Conspiracy, Vermillion Days Live Θεσσαλονίκη Eightball Σάββατο 7/4/2012

Καλημέρα από τα βόρεια, την πόλη του καλού φαγητού και των ωραίων rails.



Δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα από το να συνδυάζεις εκδρομούλα, επίσκεψη σε φίλους και συναυλία κορυφαίας ελληνικής thrash metal μπάντας. Θέλω να ζητήσω προκαταβολικά ένα μεγάλο συγνώμη στους Conspiracy και Vermillion Days των οποίων την εμφάνιση δεν παρακολούθησα, δεν αφήνω όμως τη Gotham κάθε μέρα για να ανέβω Θεσσαλονίκη και πρωτεραιότητα έδωσα στο να δω τους φίλους μου από εδώ.

Κατά τις δέκα λοιπόν εμφανίζονται οι Suicidal Angels σε ένα κατάμεστο Εightball και αρχίζουν να παίζουν από το πρόσφατο Bloodbath album, για τις ανάγκες της προόθησης του οποίου όργωσαν πριν λίγο καιρό την Ευρώπη. Με την πρώτη νότα γινόταν αντιληπτό το πρόβλημα του ήχου, το οποίο και δυστυχώς βάλθηκε να τους ταλαιπωρήσει μέχρι λίγο πριν τα τέσσερα τελευταία τραγούδια. Το επόμενο πράγμα που μου έκανε εντύπωση ήταν η διάθεση της μπάντας. Δεν ξέρω να το εκφράσω με λόγια και επιχειρήματα, αλλά τα παιδιά έδειχναν να είναι προβληματισμένα με κάτι και αυτό υπήρχε στον αέρα μέχρι και λίγο πριν το τέλος της εμφάνισής τους. Λυπάμαι που το λέω, αλλά το ένιωθες έντονα ως παρευρισκόμενος. Έχω δει τη μπάντα επί σκηνής άλλες 3 φορές και ειδικά στην εμφάνισή τους στο Αν club πριν δύο χρόνια μπήκαν μέσα και απλά το γκρέμισαν. Χθες, τα πράγματα ήταν κάτα κάποιο τρόπο περίεργα... Έχεις ολοκληρώσει την Full of Hate περιοδεία αλλά η πρώτη συναυλία στην πατρίδα σου μόνο party ατμόσφαιρα δεν έχει.

Να είμαστε δίκαιοι όμως. Παρά τα όσα εισέπραξα εγώ, η απόδωση ήταν εκπληκτική, το setlist προφανώς έπαιρνε κεφάλια αφού μόνο φοβερούς δίσκους έχουν κυκλοφορίσει και το κοινό της συμπροτεύουσας έχυσε πολύ ιδρώτα για πάρτυ τους και έδειχνε ενήμερο πάνω στην πλήρη δισκογραφία τους. Ειδικά οι μικρότερες ηλικίες πρέπει να πέρασαν υπέροχα! Κάτι άλλο που αξίζει ειδικής μνείας και έχω την τύχη να είμαι σε θέση να το παρατηρίσω αφού τους έχω δει σε πολλές φάσεις της καριέρας τους, είναι το πόσα επίπεδα έχουν ανέβει προς τα πάνω. Οι Suicidal Angels χθες ήταν, τηρουμένων των ηλικιακών αναλογιών, μία κορυφαία επαγγελματική μπάντα επί σκηνής. Στον τρόπο που ο Νίκος χειριζόταν το κοινό, έπαιρνες χαμπάρι ότι μικρότεροι έχετε υπάρξει μαζί στους ίδιους συναυλιακούς χώρους που έπαιρναν κεφάλια οι παλιές καραβάνες του ιδιώματος, εκείνος όμως έχει διδαχτεί από αυτούς από πρώτο χέρι στο δρόμο και πλέον μπορεί να σταθεί ισάξια ανάμεσά τους. Και ναι, μπορεί κάτι να μη σου πήγαινε καλά (και είναι λογικό αφού μιλάμε για ανθρώπους όχι μηχανές) αλλά το live το έφεραν εις πέρας και με το παραπάνω.

Στα τελευταία 20 λεπτα της συναυλίας πάντως βρεθήκαμε αντιμέτωποι με τη φοβερή μπάντα που περιμέναμε να δούμε σε όλο της το μεγαλείο. Στο "Moshing Crew" ανέβασαν σχεδόν όλη την πλατεία πάνω στη σκηνή και μονομιάς τα υγρά όνειρα που έχεις ότι παρευρίσκεσε σε εκείνες τις θρυλικές συναυλίες στα μπουντρούμια του Bay Area του '83-85 πήραν σάρκα και οστά. Mε το αφιερωμένο "στις Άγιες μέρες που έρχονται" χιτάκι Apocathilosis στο encore, η συναυλία έφτασε στο τέλος της.

Ανάμεικτα συναισθήματα για χθες λοιπόν. Τελικά η γεύση που μένει είναι γλυκιά, ελπίζω μόνο η ζωή στο δρόμο να μη τους καταβρώχθησε ενεργειακά. Μέχρι την αθηαναϊκή τους εμφάνιση όμως, κρατάμε τις καλές στιγμές.

65daysofstatic, Absent Without Leave @ An Club, Σάββατο 31 Μαρτίου 2012

Αυτό είναι ο ήχος της ευτυχίας μου.

Και δεν είμαι καν σίγουρος αν πρόκειται ή αν χρειάζεται να γράψω κάτι παραπάνω.
credits: Niemandsrose για την φωτογραφία

Atari Teenage Riot @ Gagarin 205, Παρασκευή 30 Μαρτίου 2012

Λοιπόν δεν είμαι σίγουρος τι να γράψω για αυτή τη συναυλία. Είχα λίγες σχετικά προσδοκίες όπως είχα γράψει - κυρίως ακούγοντας τον τελευταίο δίσκο "Is This Hyperreal?". Δεν ήξερα πώς και τι θα βγει από τον πιο καλοφτιαγμένο ήχο του τελευταίου, καθώς τα βιντεάκια που είχα δει δεν με είχαν πολυπείσει, μου είχαν φανεί κάπως αποστειρωμένα και λίγο "εύκολα".

Sungrazer + Brotherhood of Sleep @ Six d.o.g.s 11/03

Ενώ αρχικά δεν ήταν στα οικονομικά μου σχέδια να παρακολουθήσω το συγκεκριμένο live, καθώς όμως πλησίαζαν οι μέρες αντιλήφθηκα πως δεν κοροιδέυω κανέναν. Ζωντανές εμφανίσεις όπως η χθεσινή είναι απο αυτές που λειτουργούν θεραπευτικά κατά της καθημερινότητας, ειδικότερα όταν η εξεταστική έχει τελειώσει μόλις δύο μέρες πριν, και γνωρίζεις πως την άλλη μέρα ξεκινάει άλλη μία καινούργια βδομάδα. Και στην τελική όταν το εισιτήριο είναι στα 15 ευρώ, η απόφαση να κάνω μία βόλτα από το κέντρο της πόλης γίνεται πιο έυκολη.

Χωρίς πολλές καθυστερήσεις λοιπόν, κοντά στις 9:30 ανεβήκαν οι Brotherhood of Sleep για να ανοίξουν το live, και με χαρά διαπιστώνω πως τόσο το συγκρότημα όσο και εμείς, το κοινό, μόνο διεκπαιρεωτικά δεν λάβαμε την εμφάνιση τους. Ως επί το πλείστον ο κόσμος τους ξέρει πλέον, όπως γνωρίζει και μέρος των συνθέσεων τους, και αυτό είναι βασικό συστατικό για να αρχίσουμε όλοι να λειτουργούμε εγκεφαλικά στο ίδιο μήκος κύματος ήδη απο το opening act, μία αίσθηση που χαρακτήρισε και την υπόλοιπη βραδιά. Οί Brotherhood λοιπόν παρουσίασαν παλιό και καινούργιο υλικό, με το ντράμμερ τους γιά άλλη μία φορά να αποδεικνύει πως γνωρίζει πως να γράφει κομμάτια για τα τύμπανα, δημιουργώντας μελωδίες και δυναμικές και όχι μόνο ρυθμούς, παίζοντας ανάμεσα στο μπάσο χωρίς όμως να σταματάει να είναι αυτός που 'κουβαλάει΄τα κομμάτια. Ο ήχος των παιδιών είναι πάντα ποιοτικός, οι συνθέσεις τους ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες, αυτά είναι γνωστά, οπότε ήθελα απλώς να κάνω αναφορά στα ντραμς, που συνήθως δεν δίνεται η βαρύτητα που θα έπρεπε, αν και γνωρίζω πως όσοι κάνουν τον κόπο να διαβάσουν αυτό το κείμενο, το γνωρίζουν ήδη αυτό.

Sungrazer λοιπόν. Ατόμα που εμπιστέυομαι την κρίση τους έλεγαν μόνο τα καλύτερα για τις ζωντανές εμφανίσεις των Ολλανδών, και η αλήθεια είναι πως και μόνο ακούγοντας τα άλμπουμ τους σου βγάζουν αυτό το αίσθημα, ή τουλάχιστον την επιθυμία να διαπιστώσεις live περί τίνος πρόκειται. Το Mirador έκανε αρκετό κόσμο να τους επιλέξει ανάμεσα στα καλύτερα του 2011, αλλά και η ομώνυμη κυκλοφορία τους του '10 ( δεν ξέρω αν πρεπεί να ονομαστεί ep ή κανονική δουλειά) έχει μέσα πολύ σπουδαίο υλικό. Το trio λοιπόν δεν άφησε κανέναν παραπονεμένο, δεν έχεις και πολλά περιθώρια άλλωστε όταν δεν κουβαλάς πλούσια δισκογραφία στην πλάτη σου, και θες να προσφέρεις μία τίμια, πλούσια, ζωντανή εμφάνιση.

Ο ήχος τους βαρύς και γεμάτος παρά τα λίγο υπερβολικά μπάσα στην αρχή, χωρίς να ενοχλεί, σε άφηνε ελευθερό να παρακολουθήσεις χωρίς να προσπαθείς να ακούσεις τι παίζει ο καθένας. Αυτό συνηγόρησε στο να μην χάσουμε στιγμή από ο,τιδήποτε, μιάς και ισσοροπούσαν ανάμεσα στην σωστή εκτέλεση των όμορφων και γλυκών συνθέσεων τους, αλλά και σε μία αίσθηση χαλαρότητας και αυτοσχεδιασμού. Στο 20λεπτό λοιπόν σχολιάσαμε μαζί με την παρέα σε κλίμα ευφορίας και χαβαλέ πως, να δούμε πότε θα παίξουν και κάποιο κακό τραγούδι. Οι Sungrazer σίγουρα δεν μας άκουσαν να το λέμε αυτό, αλλά δεν θελήσαν σε καμία περίπωση να μας κάνουν την χάρη. Ολες οι εκτελέσεις τους ήταν άκρως ενδιαφέρουσες, ακόμα και τραγούδια που ίσως είναι πιο αδύναμα κατάφεραν να τα φέρουν στο ίδιο επίπεδο με όλα τα άλλα. Εν κατακλείδι, μπορεί να μιλάμε για νέα μπάντα, αλλά είχαν αέρα και ξέρουν τι κάνουν, κρίμα για όσους δεν μπόρεσαν να έρθουν, ακόμα πιο κρίμα που υπάρχει κόσμος και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας που θα ήθελε να ήταν εκεί αλλά εκ των πραγμάτων δεν μπορούσε. Και τέλος, να ρωτησω, πόσο ψαρωτικό το κλείσιμο της βραδιάς με το Mountain Dusk και με τον ενισχυτή της κιθάρας να μουγκρίζει σκίζοντας τον αέρα πανω απο τον κόσμο στο six dogs; Νιώθω απόλυτα χαλαρός και ας είναι Δευτέρα πρωί, και ξέρω πως πρεπεί να ευχαριστήσω τους Sungrazer για αυτό. Καλή βδομάδα.

UP THE HAMMERS 2012: CLOVEN HOOF, SKYCLAD, Αν Club, Παρασκευή 2/3, Σάββατο 3/3 2012

Ναι ξέρω, έπαιξαν και οι Witchcurse, Gae Bolga, Sorrows Path, Dark Forest, Holy Martyr, Pagan Altar, Shock Paris, Lethal Saint, Serpent Saints, Axevyper, Valr, Metal Inquisitor, Remember Lizzy. Αλλά τι να κάνω που ο χρόνος δε με έπαιρνε με τίποτα για να τους παρακολουθήσω όλους. Αναφορικά να πω μόνο ότι άκουσα τα καλύτερα για τους Metal Inquisitor ενώ για τους Sock Paris οι ψίθυροι έλεγαν ότι κούρασαν με τα πολλά καινούρια τραγούδια που παρουσίασαν. Επειδή έχω ξαναδεί τους Remember Lizzy αρκετά χρόνια πριν και ήταν μια απολαυστική και δοσμένη tribute μπάντα, υποθέτω ότι χθες έκλεισαν το φεστιβάλ με ωραίο τρόπο αλλά και πάλι εκεί δεν ήμουν...Sorry στα συγκροτήματα που δεν είδα και δε μπορώ να εκφέρω άποψη αλλά μερικές φορές λόγω κάποιων παραμέτρων διαλέγεις να δεις αυτά που σε ενδιαφέρουν περισσότερο....

Cloven Hoof δηλαδή! Ένα από τα πιο αδικημένα συγκροτήματα της New Wave of British Ηeavy Metal περιόδου, που μπορεί στο τσακ να ανέβηκε με τo ένα πόδι στο τραίνο του ΝWOBHM αλλά έχει βγάλει τρεις δίσκους διαμάντια και συνεχίζει πεισματάρικο. Κατέβηκα βιαστικά τις σκάλες του Aν με το εναρκτήριο, πιο-μέταλ-πεθαίνεις "Rising Up" να έχει μόλις ξεκινήσει. Ο πρόσφατα επιστρέψας στις τάξεις της μπάντας, Russ North ερμήνευσε με την ίδια συγκλονιστική φωνάρα που είχε το 2008 και το τωρινό line up απέδιδε τα μέγιστα. Ο αρχηγός Lee Payne στο μπάσο δύσκολα έκρυβε τη χαρά του. Όσο για το setlist? Αποκλειστικά από το "Cloven Hoof" και το "Dominator" με εξαίρεση το "Inquisitor", το οποίο με το που το έπιασε στο στόμα του ο North συνειδητοποίησαν και οι τοίχοι ποιος είναι ο μοναδικός που μπορεί να φροντάρει τους Hoof και ποια φωνή είχε στο μυαλό ο Payne όταν το ηχογραφούσαν με το, άξιο κατά τα άλλα, "παιδαρέλι". Φάουλ βέβαια το να αποτρρέψεις το κοινό από το stage diving με τη λογική ότι αυτό είναι "αμερικάνικο κόλπο" αλλά ποιος παραπονιέται? Μην ξεχνάς ότι τα αμερικανάκια White Wizzard ντεμπούταραν διασκευάζντας το "Gates of Gehenna". To "Sultan's Ransom" album έλαμψε δια της απουσίας του, υποσχέθηκαν όμως να επιστρέψουν το καλοκαίρι και να το παίξουν ολόκληρο!

Συνέχεια με τους λατρεμένους του ελληνικού κοινού Skyclad. Το "έμπα" τους με βρήκε μακριά της σκηνής να τσεκάρω δίσκους και πραγματικά δεν πίστευα στα αυτιά μου! Τα πρώτα δευτερόλεπτα έχασαν το μέτρο εντελώς σε βαθμό που πίστευα ότι έχουν να κάνουν πρόβα μήνες. Η συνέχεια ευτυχώς ήταν πολύ αξιόλογη και άρτια ηχητικά. Για να είμαι ειλικρινής, όσον αφορά τους Skyclad είμαι πρωτοδισκάκιας και αθεράπευτα Walkyier-ικός. Και από αυτή την άποψη δεν ήταν και το καλύτερο Live που έχω δει. Ανοίγοντας όμως μυαλό και αυτιά, η μπάντα έκανε καλά τη δουλειά της. Το κοινό εξτασιάστηκε/ξελαρυγγιάστηκε και οι Skyclad ήταν συνεχώς με το χαμόγελο στο στόμα. Εγώ από την άλλη, δίχως τον Martin τους βρίσκω σαν μια πιο metal εκδοχή των Floggy Molly (των οποίων ο τραγουδιστής βέβαια έχει βαρύτατη προυπηρεσία σε κάποιους Fastway δίπλα σε κάποιον "Fast" Eddie Clarke..). Aπό το αγαπημένο μου "Wayward Songs of Mother Earth" ακούστηκε μόνο το "Widdeshins Jig" αλλά δε θα γκρινιάξω άλλο γιατί η τίμια εμφάνισή τους ήταν παράδειγμα λατρείας κοινού και μπάντας. Ξεχώρισαν η διασκευή στο "Emerald" των Thin Lizzy που μας πήρε και μας σήκωσε, το "Inequallity Street", η Georgina Biddle ως συμπαθέστατη folk πολυοργανήστρια αλλά και εγώ με τα δάχτυλα σταυρωμένα ώστε "το επόμενο να είναι το Sky Beneath my Feet". O Martin ου είχε πει μετά το live των Sabbat ότι σκεφτόταν να αρχίσει μια μπάντα με την οποία θα παίζει Skyclad. Μακάρι να το κάνει τελικά!

Καθ' όλη τη διάρκεια του διημέρου τα Εξάρχεια φιλοξένησαν μια γιορτή. Από νωρίς το μεσημέρι παντού στο δρόμο, στις καφετέριες, στα τυροπιτάδικα και στα γύρω ξενοδοχεία έβλεπες οπαδούς και μέλη συγκροτημάτων. Παρέες να πιάνουν μουσικές κουβέντες, κουτάκια μπύρας να γεμίζουν κάδους και να κατρακυλάνε στο δρόμο. Κορίτσια ντυμένα πιο eighties και από την Ελένη Φιλίνη σε υπερπαραγωγή Γιάννη Δαλιανίδη, στην εμπροσθοφυλακή της σκηνής να κοπανιούνται και αγόρια με "Battle Vests" που ψάχνεις με το μικροσκόπιο για να βρεις τζιν ύφασμα. Κούτες με βινύλια και cd στο συναυλιακό χώρο. Κοινό που μιλάει όλες τις γλώσσες των Βαλκανίων. Μπάντες της δεύτερης μέρας να παρακολουθούν συναυλία την πρώτης αλλά και το αντίθετο. Ανθρώπους που δεν είχαν να πληρώσουν εισιτήριο αλλά αποφάσισαν η έξοδός τους να μην είναι σε μαγαζί αλλά στο πεζοδρόμιο του Aν. Άσημους και μη μουσικούς να σε πιάνουν ξαφνικά και να σου εξομολογούνται ότι η Ελλάδα είναι Metal πρωτεύουσα στο διεθνή χάρτη. Μπράβο σε όλους σας! Όλους! Και όσοι intellectual από εσάς τα θεωρείτε αυτά παρωχημένα, κάντε μας τη χάρη.....

Black Shape of Nexus, Omega Massif, Rotor live @ An Club, Σάββατο 4 Φεβρουαρίου 2012

Λοιπόν είχα πολύ καιρό να περάσω τόσο ωραία σε συναυλία. Δεν υπάρχει λόγος πάντα το πράγμα να σημαδεύεται από αποκαλυπτικά βιωματικά σκηνικά, τελεστική κάθαρση, δοκιμασία και ψυχολογικό βιασμό. Το νόημα είναι οτι ήταν από συναυλίες που περίμενα πολύ και μου έδωσε ακριβώς αυτά που ήθελα - κοπάνημα, ένα μεγάλο χαμόγελο και αίσθηση πλήρους μουσικού κορεσμού.  Επίσης, με άφησε με βουλωμένα αυτιά για 2 μέρες. Θα μπω στο ψητό χωρίς πολλά πολλά:

The Devil's Blood, Mahakala, 4bitten, 22/01/12 live στο Κύτταρο

The Devil's Blood, Κυριακή 22 Ιανουαρίου στο Κύτταρο. Είχε περάσει αρκετός καιρός απο την ανακοίνωση της συγκεκριμενης εμφάνισης των Ολλανδων επί ελληνικού εδάφους, οπότε αντίστοιχα πέρασε αρκετός καιρός που μετράγαμε τις μέρες αντίστροφα. Το κακό όμως με τις συναυλίες που γίνονται την Κυριακή είναι πως, όχι μόνο η επόμενη είναι εργάσιμη, αλλά συγκεκριμένα η χειρότερη εργάσιμη: η Δευτέρα. Το αποτέλεσμα είναι με το που κλείνει η μουσική, ο καθένας σπίτι του κακήν κακώς. Με αυτά στο μυαλό δώσαμε διαδυκτιακό ραντεβού με τον Batman την επομένη για να σχολιάσουμε τι είδαμε, τι ακούσαμε και τι μυρίσαμε.

Αzarak: ok για πες λοιπόν μια πρώτη γνώμη;
Batman: Το Bowel of Noise έπραξε σωστά και έφερε τους Devil's Blood τη σωστή χρονική στιγμή.Δύο δισκάρες, δύο ep's και μια μεγάλη γκρουπάρα των καιρών μας.First things first όμως,δεν πρόλαβα τους 4bitten, τι έχεις να πεις?

Mogwai & Kwoon live @ Fuzz Club, Σάββατο 21 Ιανουαρίου

Επανειλλημένα έχω πειστεί οτι (με ελάχιστες και ιδιαίτερες εξαιρέσεις) η πραγματική αξία ενός συγκροτήματος φαίνεται στο πώς μεταχειρίζεται μια live εμφάνιση. Αυτό τελικά θα το βάλει στην κατηγορία που ξεχωρίζει - ακόμα και αν κάτι είναι generic (και η post rock είναι παραπάνω από γεμάτη με αυτό), αυτό σταματά να παίζει τόσο μεγάλο ρόλο όταν δωθεί πετυχημένα ζωντανά, χώρια που αυτό είναι αλληλένδετο με τη συνθετική εξέλιξη και απόκτιση χαρακτήρα: Ένα συγκρότημα που στα live αποτελεί εξελισσόμενο οργανισμό δεν μπορεί παρά να αποτελεί τέτοιο οργανισμό και στη συνθετική και εκτελεστική του ωριμότητα.