Η συναυλία των Jex Thoth ακυρώθηκε.

Δυστυχώς η αυριανή συναυλία των Jex Thoth ακυρώθηκε. Ακολουθεί αυτούσια η ανακοίνωση της διοργανώτριας εταιρίας:

"Η ΣΥΝΑΥΛΙΑ JEX THOTH-ACHERONTAS-DEVATHORN ΑΚΥΡΩΘΗΚΕ. ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ ΞΕΚΙΝΑΕΙ ΑΠΟ ΔΕΥΤΕΡΑ 04/06/2012 ΕΩΣ 11/06/2012 ΣΤΟ ΒOWEL OF NOISE. ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΛΗΞΗ ΤΗΣ ΠΡΟΘΕΣΜΙΑΣ ΔΕΝ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΕΠΙΣΤΡΟΦΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ."

H Obsidian Night υποβιβάστηκε σε κανονική νύχτα. Κρίμα....

Fellwoods/Uzala Split Interview Μέρος Πρώτο

Ένα από τα καλά του internet είναι ότι έχεις πρόσβαση σε έναν όγκο μουσικής. Οι πιθανότητες να πετύχεις κάτι πραγματικά αξιόλογο μπορεί να μικραίνουν επικίνδυνα, όταν συμβεί όμως,  ενός καλού μύρια έπονται. Έτσι, ο Azarak έπεσε πάνω στους Uzala και μου τους πρότεινε. Μέσω αυτών, ανακάλυψα με τη σειρά μου τους Fellwoods. Αφού λοιπόν οι μπάντες είναι στην ίδια δισκογραφική και περιοδεύουν μαζί, αποφασίσαμε να τους κάνουμε ένα "split - interview". Αξίζουν την προσοχή σας!

Οι Fellwoods είναι μια 60/70 's μπάντα του σήμερα. Η συνέντευξη με τον Adam Burke έγινε με αφορμή το δίσκο τους "Wulfram", που άνετα το βλέπω να κατοχυρώνει  περίοπτη θέση στο top-10 της φετινής χρονιάς. Πριν προλάβουμε να αναρτήσουμε τη συνέντευξη, οι θεούληδες παρουσίασαν νέο Ep με τίτλο "Gyromancer" στη σελίδα τους στο Bandcamp, όπου αναφέρουν ότι ψάξχνουν εταιρία να τον κόψει σε βινύλιο. Ακούει κανείς;

Παρακαλώ συστήστε τη μπάντα, τη σύνθεση και πείτε μας γιατί αλλάξατε το όνομά σας από “The Moss” σε “Fellwoods”.

Eίμαι ο Adam Burke, τραγουδάω και παίζω ρυθμική κιθάρα – ξεκίνησα τη μπάντα με τον αδελφό-μου-από-διαφορετική-μητέρα Ben Spencer, ο οποίος παίζει drums. Η Beth Borland είναι η ταλαντούχα και ευέλικτη μπασίστρια και κυμπορντίστρια, ο Tony Pacific είναι ο απίστευτος lead κιθαρίστας μας. Όταν αρχίσαμε να παίζουμε, θεωρούσαμε τους ευατούς μας μια hard rock/psychedelic μπάντα, δε μας πέρασε από το μυαλό ότι θα συνδεόμασταν με το Metal κοινό. Ξέραμε τους Moss από την Αγγλία, αλλά δεν πιστεύαμε ότι οι πορείες μας θα τέμνονταν. Σύντομα, όλες οι κριτικές που γίνονταν αναφέρονταν στην άλλη μπάντα, οπότε αλλάξαμε το όνομα.

Ο κιθαρίστας Adam Burke (σ.σ. δεν ήξερα ότι θα μου απαντήσει αυτός!)ευθύνεται για την φανταστική δουλειά στο εξώφυλλο. Δουλεύει και σαν εικαστικός με άλλες μπάντες?

Ευχαριστώ! Ναι, αφιερώνω πολύ χρόνο στην τέχνη, φιλοτέχνησα το spilt που κάνουμε με τους Ice Dragon, το νέο δίσκο των Tentacle, και δουλεύω πάνω σε μια ζωγραφιά για τους Unkle Acid and the Deadbeats καθώς και πάνω σε άλλα projects. Φτιάχνω επίσης πολλές αφίσες συναυλιών. Είμαι διαθέσιμος για δουλειές, οπότε αν χρειάζεστε κάτι, επικοινωνήστε μαζί μου!

Η μουσική σας προσέγγιση, πηγάζει προφανώς από τα 60’s/70’s. Γιατί πιστεύετε ότι τόσες μπάντες στρέφονται και επιρεάζονται από το παρελθόν?

Νομίζω ότι σχετικά με τη μουσική ως ολότητα, η εποχή της πληροφορίας διευκόλυνε τις μπάντες στο να έχουν πρόσβαση σε επιρροές από το παρελθόν. Οι άνθρωποι μπορούν να το μελετήσουν καλύτερα. Επίσης πιστεύω ότι είναι πολύ δύσκολο να είσαι πρωτοπόριακός στον κόσμο του κιθαριστικού rock αυτή τη στιγμή. Σχετικά με εμάς, ήμασταν εντελώς αδαείς για το ότι υπήρχαν άλλες μπάντες που κινούνταν όπως εμείς. Κανείς από εμάς δεν έδινε σημασία στη σκηνή όταν αρχίσαμε. Όταν άρχισαν να μας προσέχουν κάποια blogs, συνειδητοποιήσαμε τον αυξανόμενο αριθμό συγκροτημάτων με ίδια επιρροές. Για μας, είναι απλά η μουσική που σε διασκεδάζει περισσότερο. Νομίζω ότι το Rock n’ Roll ήταν στη χρυσή του εποχή τις δεκαετίες του 60’ και 70’ – στο απόλυτο ζενίθ του ως τέχνη- και εισέρχεται στα μυαλά μας συνεχώς από τότε. Άρα ήταν εύκολο για εμάς να πούμε «ας αρχίσουμε μια over the top, δραματική, δυνατή πιασάρικη μουσική που όλοι ξέρουμε και αγαπάμε (Sabbath, Deep Purple, Zeppelin). Αυτό φυσικά οδήγησε σε συνεχές, βαθύτερο «σκάψιμο» σε αυτές τις μπάντες και ανακάλυψη πολλών μη εκτιμημένων αριστουργημάτων (Nightsun, Bang, Trapeze -σ.σ. έλα ρε Glenn Hughes!- ) και προσπάθεια να συνδεθούμε με το παρόν πλήθος συγκροτημάτων που φαίνεται ότι έχουμε κοινή προέλευση. Ειλικρινά αμφιβάλλω για το αν μια μπάντα σαν τους Graveyard ή τους Davana είπαν «Τι είδους μουσικής οι άνθρωποι πιστεύουν ότι είναι η πιο cool? Ποια είναι η τελευταία μόδα?» Νομίζω παίζουν τη μουσική που αγαπάνε περισσότερο και αυτό καταλήγει σε περισσότερη συγκέντρωση, περισσότερο ως ένα προβαλόμενο στυλ. Έτσι έχει για ‘μας.

Στη σελίδa σας στο facebook, ισχυρίζεστε  ότι είστε επιρεασμένοι από τη «μουσική που φόβιζε τους ανθρώπους όταν το rock ήταν φρέσκο». Θεωρείται ότι σήμερα δεν ηχεί το ίδιο φρέσκο? Και αν είναι έτσι, είστε πρόθυμοι να το αλλάξετε μέσω της μουσικής σας?

Μιλάω μόνο για τον εαυτό μου, αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι κάποιος μπορεί να ξαναανακαλύψει τον τροχό πια. Ακόμα κυνηγάω αυτό το συναίσθημα ανατριχίλας που είχα όταν πρωτοξεκίνησα να ακούω δυνατή rock και μια μπάντα προέβαλε αγνή ένταση κατευθείαν στη ψυχή μου. Γίνεται δυσκολότερο να το βρίσκω καθώς μεγαλώνω, αλλά το παθαίνω περιστασιακά από κάποια πολύ καλή μπάντα (Πρόσφατα είδα τους Christian Mistress και δε μπορούσα να διώξω το χαμόγελο από το πρόσωπό μου καθ’ όλη τη διάρκεια που έπαιζαν) αλλά πιο πολύ το παθαίνω όταν προσπαθώ να παίξωitalian μουσική με αυτή την ένταση. Μου είναι ευκολότερο να το κάνω όταν μπαίνω στη θέση ενός τύπου που ανάβει το νέο, γιγάντιο ενισχυτή του για πρώτη φορά και το μυαλό του έχει ανοίξει μετά από ακρόαση Beatles ή Sabbath. Προσπαθώ να φαντάζομαι όταν αυτή η μουσική ήταν αιχμηρή και το γιατί άλλαξε τον κόσμο. Στις μέρες μας, τα έχουμε ακούσει όλα. Πρέπει να εκτιμάς τα πράγματα αντί να είσαι αγνός ακροατής του παρθένου. Πάνω απ’ όλα, αυτό νομίζω ότι μας οδηγεί στο να προσπαθούμε πολύ σκληρά.

Έχετε στα σχέδια μία τουρνέ με τους Uzala. Θα περάσει η περιοδεία και από την Ευρώπη?

Παίζουμε κάποιες ημερομηνίες με τους Uzala εδώ, στα βορειοδυτικά των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι Uzala  ήταν αρκετά γενναιόδωροι ώστε να προεκτείνουν την πρόσκλησή τους  και δε θα μπορούσαμε να είμαστε πιο ενθουσιασμένοι με το να βγούμε στο δρόμο μαζί τους. Προβλέπεται να είναι μία τερατώδης σειρά από εμφανίσεις και τους ευχόμαστε καλή τύχη στο tour που αναμένεται να είναι απίστευτο. Δεν έχουμε σχέδια για περιοδεία στην Ευρώπη αυτή τη στιγμή, αλλά φυσικά ελπίζουμε να μας δοθεί η ευκαιρία. Υποψιάζομαι ότι θα γίνει μέσα στις επόμενες μέρες αν συνεχίσουμε να δουλεύουμε σκληρά.

Ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σου στους Fellwoods!

Bandcamp

Facebook

Ακολουθεί η συνέντευξη στα αγγλικά..

Monarch - Omens (2012)

Οι Γάλλοι Monarch δεν είναι νέοι στην πιάτσα. Υπάρχουν από το 2002 και τούτο εδώ είναι το έκτο τους άλμπουμ. Και πέρα από αυτά, κυκλοφορούν μανιωδώς σπλιτάκια και EPs, δείχνοντας αν μη τη άλλο, ότι το γουστάρουν με το παραπάνω αυτό που κάνουν. Αν βάλουμε μέσα στην εξίσωση ότι πρόκειται για μια βασικά drone μπάντα, τότε φτάνουμε εύκολα στο συμπέρασμα ότι οι μπάντες που καταπιάνονται με αυτό το είδος, διακρίνονται, συνήθως, από μια σπάνια εργασιομανία που πραγματικά δεν μπορώ να κατανοήσω (βλέπε Sunn O))), Boris, Nadja/Aidan Baker και άλλους).

Βέβαια, οι Monarch δεν είναι η κατεξοχήν drone μπάντα, τύπου Sunn O))). Ηχητικά βρίσκονται κάπου ανάμεσα στους Khanate, τους Menace Ruine και τους Corrupted, προσεγγίζοντας με μια sludge διάθεση το drone. Χαρακτηριστικό της μουσικής τους είναι τα πολύ όμορφα γυναικεία φωνητικά της Emilie Bresson, που δίνουν μια διαφορετική ηχητική διάσταση.

Το "Omens" αποτελείται από τρία κομμάτια συνολικής διάρκειας 35 λεπτών, με δύο μεγάλα στην αρχή και στο τέλος και ένα 3λεπτο ιντερλούδιο ενδιάμεσα. Το εναρκτήριο 12λεπτο "Blood Seeress" έχει στοιβαρό ρυθμό με τα ντραμς του Rob Shaffer (Dark Castle) σε σταθερά επαναλαμβανόμενο τέμπο όπως και το πελώριο, ογκώδες μπάσο, το fuzz της κιθάρας του Shiran Kaidin (Year Of No Light) κλασσικά τέρμα με ωραία αργά riffs και τις τσιρίδες της Bresson να περνάνε πάνω από το ατέλειωτο feedback, μαυρίζοντας περισσότερο την ατμόσφαιρα. Το ambient "Transylvanian Incantations" με τα στρυφνά synths μοιάζει σαν να βγήκε από soundtrack μετά-αποκαλυπτικής ταινίας και δένει ωραία με την όλη νοσηρή ατμόσφαιρα και αποτελεί τη δίοδο για το μεγαλειώδες 19λεπτο "Black Becomes The Sun". Εδώ οι κιθάρες είναι πιο μινιμαλιστικές με πανέμορφα θέματα που σε συνδυασμό με τα καθαρά αιθέρια φωνητικά δημιουργούν μια πανέμορφη ατμόσφαιρα, σπάζοντας τη μαυρίλα. Αυτό για περίπου επτά λεπτά πριν αρχίσουν τα πράγματα να βαραίνουν ξανά, το feedback να σκεπάζει τα πάντα και το "μαύρο" να καλύπτει τον ήλιο μέχρι και το φινάλε, δίνοντας τέλος σε μια συγκλονιστική σύνθεση και σε έναν πολύ καλό δίσκο που αξίζει τις ακροάσεις του.

Monarch On Facebook

Black Shape of Nexus, Omega Massif, Rotor live @ An Club, Σάββατο 4 Φεβρουαρίου 2012

Λοιπόν είχα πολύ καιρό να περάσω τόσο ωραία σε συναυλία. Δεν υπάρχει λόγος πάντα το πράγμα να σημαδεύεται από αποκαλυπτικά βιωματικά σκηνικά, τελεστική κάθαρση, δοκιμασία και ψυχολογικό βιασμό. Το νόημα είναι οτι ήταν από συναυλίες που περίμενα πολύ και μου έδωσε ακριβώς αυτά που ήθελα - κοπάνημα, ένα μεγάλο χαμόγελο και αίσθηση πλήρους μουσικού κορεσμού.  Επίσης, με άφησε με βουλωμένα αυτιά για 2 μέρες. Θα μπω στο ψητό χωρίς πολλά πολλά:

Herem - II (2011)

Γουστάρω τρελά τα συγκροτήματα που χωρίς να κάνουν κάτι το τρελά καινοτόμο, καταφέρνουν παρ' όλα αυτά και σπάνε τα στενά στεγανά του doom ήχου, με την ποιότητα και τη φρεσκάδα τους. Αυτό αποτελεί μια πολύ ηχηρή απόδειξη ότι όταν έχεις όρεξη και καλές ιδέες μπορείς να δημιουργήσεις πρωτόγνωρες εμπειρίες με πολύ απλά συστατικά. Οι Φινλανδοί Herem έχουν και όρεξη και καλές ιδέες, γι' αυτό και εδώ στη δεύτερη κυκλοφορία τους, δημιουργούν κάτι το πραγματικά εντυπωσιακό.

Το ΙΙ είναι ένα αργοκίνητο θορυβώδες ηχητικό κτήνος που ενώ θα μπορούσε άνετα να αποτελεί άλλη μια καλή κόπια των Electric Wizard, δεν το κάνει. Κι αυτό γιατί ενώ εχουν κι αυτοί 2 κιθάρες, αντί να τιγκάρουν και τις 2 στο fuzz, όπως κάνουν οι προαναφερθέντες EW, εντούτοις επιλέγουν να ρίξουν όλο το heaviness στη μία και να αφήσουν στην άλλη την καθαρότητα και την ελευθερία να δημιουργεί όμορφα ηχοτοπία, προσθέτοντας layers και εξαιρετικά leads, πάνω στην βαρβαρότητα, δημιουργώντας μια ψυχεδελική, αρρωστημένη ατμόσφαιρα.

Ξεχωριστή περίπτωση αποτελούν τα φωνητικά, αφού εναλλάσονται, με χαρακτηριστική ευκολία, μεταξύ sludge ουρλιαχτών και death βοθροειδών βρυχηθμών. Το εντυπωσιακό, βέβαια, στην όλη υπόθεση δεν είναι αυτή καθεαυτή η εναλλαγή αλλά το γεγονός ότι προέρχονται από γυναίκα! Αυτό ακριβώς. Η κακάσχημη μεν, χαρισματική δε, Valendis Suomalainen, καταφέρνει κάτι το εξωπραγματικο, που εγώ προσωπικά δεν έχει τύχει να ξανασυναντήσω σε γυναικεία φωνητικά. Αυτό από μόνο του, για μένα, αξίζει όλα τα kudos.

Έτσι λοιπόν, με βαρβαρότητα, ατμόσφαιρα και φωνητικά να εκμεταλλεύονται όσο καλύτερα γίνεται, ο δίσκος ξεχωρίζει από τη μάζα και δίνει πάτημα για πολλαπλές ακροάσεις, ανταμοίβοντας τον ακροατή στο έπακρο.

Metal Archives
Official Homepage

Saturnalia Temple - Aion Of Drakon

Υπάρχουν δύο πολλοί σημαντικοί λόγοι για τους οποίους λάτρεψα το Aion. Θα ξεκινήσω λέγοντας ότι με αυτο το άλμπουμ περνάω καλά. Δεν υπάρχει περίπτωση ας πούμε να μην ακούσω το ομότιτλο κομμάτι με οποιαδήποτε παρέα (αρκεί βέβαια να αντέχει τέτοια βαριά ακούσματα, σε διαφορετική περίπτωση οι ST είναι μουσική για να μην έχεις φίλους) και να μην αρχίσουμε να βάζουμε σε εφαρμογή όλες τις black metal χορευτικές φιγούρες μας. Ξέρω πως σε αυτό το σημείο έπεισα πολύ κόσμο να μην συνεχίσει την ανάγνωση, αλλά όποιος έχει χορέψει ποτέ τον χωρό του τσουκαλιού εναλλάσοντας τον με τη θρυλική πόζα 'κρατάω τα πορτοκάλια', πάντα σε έκσταση, τότε ξέρει για τη πράγμα μιλάω (try this). Μέχρι και ο γάτος μου δείχνει να εκτιμά τον δίσκο, όπου με το άκουσμα της πρώτης νότας του, αρχίζει τις τελετές επίκλησης του Γατανά ( επιφυλάσσομαι καθε νομίμου δικαιώματος μου χρήσης της λέξης Γατανάς, των παραγώγων της αλλά και της επίκλησης Του).

Τέλος πάντων επειδή το γάμησα και ψόφησε, και δεν μιλάω για το γατί, συνεχίζω με τον δεύτερο λόγο. Για την ακρίβεια είναι πολλαπλός ο λόγος, αλλά μπαίνει κάτω από την ίδια ταμπέλα: Με κάνει και σκέφτομαι. Και αυτό σχεδόν αυτόματα σημαίνει πως χρίζει αναφοράς στο tastecornucopia.Το Aion of Drakon είναι ένας τόσο απλά δομημένος συνθετικά δίσκος που στην αρχή με εξέπληξε το γιατί μου άρεσε. Θέλω να πω πως, come on... ο ίδιος ατελείωτος ρυθμός για 10+ λεπτά, τα έχουμε ξανακούσει αυτα τα πράγματα. Αρκούσε μια πιο προσεκτική αυτιά όμως για να απλωθεί μπροστά μου όλο το ηχοστολισμένο τοπίο των ST. Σαφέστατα το feeling του δίσκου δεν δημιουργήθηκε τυχαία, μιας και τα μέλη των ST μόνο τυχαία δεν είναι, αλλά εμμέσως μου δίνει την αίσθηση του τύπου 'κάτι παραπάνω παίζει εδώ', παρά το γεγονός ότι δεν είμαι υποστηρικτής του μεταφυσικού.

Μου αρέσει αυτή η λογική, πως άμα αξίζει να το κάνεις, αξίζει να το παρακάνεις. Αποφασίζουν να βάλουν tremolo στις κιθάρες; όλο το σύμπαν γύρω τους πάλλεται μιας και για αυτούς υπάρχει μόνο μία και μοναδική ρύθμιση στο πετάλι τους. Το τέρμα. Delay στην φωνή; μια από τα ίδια. Και όταν θέλουν να σολάρουν, κάνουν φανερό με τον πιό εμφατικό τρόπο πως αυτουνού του κτήνους η καρδιά φτάνει στα αυτιά μας μέσα από τα 70's. Ή και από ακόμα πιο παλιά: από τα early 70's.

Κατά τα άλλα το αλμπουμ περιλαμβάνει απροσδιόριστους ήχους, εκτενείς χρήση της πεντατονικής και τους Celtic Frost για άλλη μια φορά να γελάνε από κάπου μακριά.

Ένα σεντόνι για το 2011

Γεια σας και χαρά σας.
Αφού γύρισα από την πανέμορφη Νάξο (κλισέ) και φόρτισα τις μπαταριές μου (πιο κλισέ), ήρθε η ώρα να πούμε 2-3 (χιλιάδες) πραγματάκια για το 2011.

Το 2011 αποδείχτηκε τελικά πλουσιότατο παρά την αρχική ξενέρα που είχα μέχρι τον Απρίλη που τότε φαίνονταν ελαφρώς δυσοίωνα τα πράγματα με λίγες καλές κυκλοφορίες. Τελικά όχι μόνο ανέβηκε κατακόρυφα από το καλοκαίρι και μετά, αλλά και μάλλον, τελικά, ξεπερνάει την καταπληκτική περσινή χρονιά.

Για να μην μπλέξω τα μπούτια μου, επιλέγω να χωρίσω αυτή την ανασκόπηση σε κατηγορίες, γιατί φέτος και περισσότερο από κάθε άλλη φορά άκουσα μουσική και από αλλά είδη της μέταλ εκτός του τρίπτυχου stoner/doom/sludge, το οποίο φυσικά είναι το αγαπημένο μου.....

Rockwave Festival 2012: Πρώτο όνομα Black Sabbath

http://blacksabbath.com/

ΤΕΖΑ, ΓΑΜΩ ΤΟ ΚΕΡΑΤΟ ΜΟΥ, ΓΑΜΩ!!!

Uncle Acid & the deadbeats

Τέτοιοι δίσκοι αποτελούν βούτυρο στο ψωμί μου. Πραγματικά παρόμοιο κάψιμο από The Devil. Τίποτα δεν είναι τυχαίο βέβαια σε αυτή την ζωή, όχι οτι πιστεύω σε καρμικές μπούρδες, αλλά γαμώ το κέρατο Του έπρεπε να φτάσει στα αυτιά μου αυτός ο δίσκος.

Δεν είμαι άνθρωπος των φόρουμζ (τρολλιά) όσο και να έχω προσπαθήσει, δεν έχω καταφέρει να περιηγηθώ με επιτυχία στους δαιδαλώδεις διαδρόμους των συζητήσεων που δημιουργούνται. Τουτέστιν δεν έχω άποψη για πολλά πράγματα που συμβαίνουν σε αυτό τον χώρο, αλλά αυτό που ξέρω είναι πως αποτελεί από τους καλύτερους τρόπους να προτείνεις και να σου προτείνουν νέες κυκλοφορίες, να διαβάσεις τι γνώμη έχει κόσμος για αυτές, αλλά και για επικείμενες συναυλίες, πρώτος απο όλους. Δηλαδή πολλά όμορφα και χρήσιμα πράγματα.
Αυτός είναι και ο λόγος που ο Amberclock και, περισσότερο, ο Keyser λειτουργούν ως άνθρωποι εκ των έσω. Δεν είναι λίγες οι φορές που έχει χτυπήσει το τηλέφωνο μου και να ακούσω έναν από τους δύο να μου μεταφέρουν 'φρέσκα' νέα, άλλωτε καλά και άλλωτε άσχημα, που μόλις ενημερώθηκαν απο κάποιο φόρουμ.
Για κάποιο λόγο, ίσως γιατί βαριέμαι, προτιμώ να ανακαλύπτω την μουσική με ποιό άμεσο τρόπο, δηλαδή ή να μου την προτείνει κάποιος φίλος μου ή κάποιος που εμπιστεύομαι το γούστο του. Σίγουρα σημαντικό ρόλο παίζει και το ιντερνετ αλλα όπως και να το κάνουμε όταν ο Keyser μου λέει με τρεμάμενη φωνή πως πρέπει να ακούσω το Bloodlust, τότε ΠΡΕΠΕΙ να ακούσω το Bloodlust κάποιων αγνώστων Uncle Acid and the deadbeats.
Μιλάμε για δίσκο που ο όρος' τρου και καλτ' είναι σαν να δμιουργήθηκε για να περιγράψει την μουσική τους και το ύφος τους. Occult ροκιά με ολίγη απο Satan worshiping και electric wizard όρεξη για horror movies ισπανών σκηνοθετών. Με ράθυμο, αλήτικο doom δείχνουν σε όλους 'πως γίνεται'. Στο μυαλό μου τους συνδέω ποιό πολύ με τους Graveyard, όχι γιατί έχουν πολλά κοινά σημεία στον ήχο τους, αλλά και οι δυό μου δημιουργούν αυτό το ίδιο συναίσθημα, πως παίζουν την 'ιδεατή' 70ίλα. Αυτό πού εννοώ είναι πως δημιουργούν ένα 70's ύφος χωρίς να έχουν επηρρεαστεί μόνο από ένα συγκρότημα, αλλα αντιθέτως καταλήγουν με ένα είδος μουσικής που θυμίζει πολλά, αλλά στην ουσία δεν υπήρξε ποτέ. Είναι σαν την ταινία Almost Famous ή Pirate Radio. Κατασκευασμένες ιστορίες, που ενώ ανήκουν στην σφαίρα του φανταστικού, θα μπορούσαν κάλλιστα να είναι πραγματικότητα, σύμφωνα με τα ρομαντικά και επισκιαζμένα απο ναρκωτικά 70', όπως τουλάχιστον τα έχουμε εμείς οι 'αργότερα γεννημένοι' στο μυαλό μας.
Το Bloodlust λοιπόν του Uncle Acid, της Red και της Kat (the deadbeats) είναι ο δίσκος που εμάς εδώ στο Cornucopia μας έκανε να ψάχνουμε για αίμα. Είναι ο δίσκος που τον λιώσαμε τις τελευταίες μέρες ( ναί και ο Amberclock και ας μην το ξέρει), που θα τον βγάλουμε δια της βοής δίσκο της χρονιάς και που εν τέλει και τελείως φιλικά τον προτείνουμε σε όποιον εκεί έξω ενδιαφέρεται.


doom n' roll

Blood Ceremony - Living with the Ancients (2011)

Πολύ μου αρέσουν αυτά τα νέα συγκροτήματα με ρετρό doom ήχο, occult θεματολογία και γυναικεία φωνητικά, όπως οι Devil's Blood ή η Jex Thoth με τα project της.
Οι Blood Ceremony είναι ένα από αυτά τα συγκροτήματα και το "Living with the Ancients" είναι μάλλον και το κορυφαίο του είδους (εν αναμονή και του νέου Devil's Blood που πάει μάλλον για αρχές '12).

Αυτός εδώ είναι ο καλύτερος doom δίσκος της χρονιάς για μένα. Και πως να μην είναι όταν αποτελείται από 9 κομματάρες που κόβουν την ανάσα. Είναι heavy και βρωμάει Sabbath-ίλα από μακριά. Έχει φλάουτο που κάνει τη διαφορά. Έχει διάφορα μπλιμπλίκια από αρμόνιο που δένουν τέλεια με την όλη ατμόσφαιρα. Έχει μερικές εξωπραγματικές ριφάρες. Έχει καταπληκτικά φωνητικά. Τα έχει όλα!

Πρόσεξε τι γίνεται από τη μέση και μετά στο εναρκτήριο The Great God Pan, που μπαίνουν τα σολίδια και δημιουργούν κάτι το επικό. Ή την κομματάρα Oliver Haddo που μοιάζει να βγήκε από τα 70s αλλά παράλληλα ακούγεται τόσο μα τόσο φρέσκο. Ή φυσικά το εξωπραγματικό Daughter of the Sun που είναι ένα από τα τραγούδια της χρονιάς.

Ο δίσκος ξεχειλίζει από ιδέες και έμπνευση, γι' αυτό όλοι εσείς οι doom-άδες που γουστάρετε retro καταστάσεις, δώστε βάση. Αυτός ο δίσκος είναι για εσάς. Όλοι οι υπόλοιποι δώστε μια ευκαιρία και δεν θα χάσετε. Ίσως μάθετε κάτι καινούριο και να το παίζετε ψαγμένοι στις παρέες σας.

Metal Archives
Blood Ceremony @ Facebook

Batman

Mία ακριβώς εβδομάδα πέρασε από την "κηδεία" των Cathedral και πριν ακόμα στεγνώσουν τα δάκρυα,το "βαρύ" συναυλιακό πρόγραμμα του μήνα μας έφερε στη σκηνή του Fuzz για ένα DoOm mini festival.Το billing ήταν άκρως ενδιαφέρον,συνδυάζοντας doom metal φαντάσματα τόσο του παρελθόντος(Johan Lanngqvist) όσο και του μέλλοντος (Ghost),"νέο" αίμα(Hell) και σταθερές αξίες(Trouble).Που αλλού θα μπορούσαμε λοιπόν να περάσουμε το Σάββατό μας?

Οι Lord Vicar που άνοιξαν τη βραδιά,είχαν την τύχη να βρίσκονται μπροστά σε ένα κατάμεστο,αν αναλογιστεί κανείς οτί το ρολόι έδειχνε ακόμα 17 30,Fuzz με κόσμο ορεξάτο για βαρύ riffing.Ως εκ τούτου,το τίμιο και "αντρίκιο" παίξιμο τους,η εμπειρία που έχουν στις περγαμηνές τους(St Vitus,Reverend Βizzare κλπ) και η classic heavy/doom metal preformance τους εκτιμήθηκαν δεόντως.Προσωπικά τρομερή εντύπωση δε μου έκαναν,αλλά πέρασα μια χαρά,συνεπώς η συμμετοχή τους κρίνεται επιτυχημένη.

Σειρά είχαν οι Hell.Πρόσφατα άκουσα το album τους και διάβασα λεπτομέριες γι αυτούς.Παραδοσιακό heavy metal με τραγουδιστή σειρήνα,συμφωνικά στοιχεία και ολόφρεσκια παραγωγή που μόνο εντύπωση δεν κάνει αφού έχουν έναν Andy Sneap στις τάξεις τους σε διπλό ρόλο κιθαρίστα/παραγωγού.Τη ζωντανή τους εμφάνιση λοιπόν θα χαρακτήριζα "Metal οπερέτα".Υψηλή απόδοση και τεράστια έμφαση στη σκηνική παρουσία.Ο τραγουδιστής εκτός από φωνάρα είναι και ηθοποιός και φροντίζει να το εκμεταλλεύεται στο έπακρο .Τραγουδούσε θεατρικά με το αγκάθινο στεφάνι στο κεφάλι,κατέβαινε στο photo pit για extra επαφή με το κοινό,μέχρι που αυτομαστιγώθηκε κιόλας!Η δε μπάντα,με την επιμελώς post-Cradle of Filth goth αμφίεσή τους φρόντισε να χορογραφήσει όλες τις cliche metal κινήσεις με άψογο συγχρονισμό.Δε λέω,μια χαρά δίσκο έφτιαξαν,πολύ καλά απέδωσαν,τo show τους ήταν πέραν των συνηθισμένων,αλλά έχοντας δει live έναν θεατρίνο King Diamond και τον Andy Sneap με Sabbat,εν κατακλείδι η μη-rock n' roll παρουσία τους με ξένισε και μου φάνηκε υπερβολική.

Μπαίνοντας στο venue γινόταν αμέσως κατανοητό ότι τα Ghost T-shirts πουλούσαν σα ζεστά κουλουράκια,ίσως ήταν και τα πιο μοσχοπουλημένα του Merchandise.Eν έτη 2011,μάλλον το να ακούς μπάντες τύπου Ghost τείνει προς το trend.Γουστάρω!Με τις φήμες που θέλουν τα μέλη των Ghost να παίζουν σε φτασμένες σκανδιναβικές heavy ή/και back μπάντες να οργιάζουν,τον διεθνή και εγχώριο τύπο αλλά και γνωστές μπάντες να πίνουν νερό στο όνομά τους και έχοντας στις πλάτες τους έναν αλλά κορυφαίο δίσκο,το trend που λέγαμε πριν,μόνο αβάσιμο δε χαρακτηρίζεται.Bγαίνουν λοιπόν οι Ghost με την ενδυμασία μοναχών και ο τραγουδιστής σαν evil πάπας.Όσοι είχαν μεγάλες προσδοκίες δικαιώθηκαν.Ο ήχος ηταν με το μέρος τους καθ όλη τη διάρκεια του set τους,στο οποίο χώρεσαν τραγούδια από τον πρώτο τους δίσκο και μιά διασκευή Beatles,με το Eye of the Witch και το hit-άκι Ritual να ξεχωρίζουν.Σε μια συνέντευξή τους έλεγαν ότι η μουσική τους υμνεί και διαδίδει το μήνυμα του Σατανά όπως κανένα ακραίο metal ιδίωμα δε θα κατάφερνε.Σωστοί οι μάγκες.Κάθε τραγούδι τους ζωντανά ακούστηκε συναυλιακό για να μην πω σταδιακό και μπορείς άνετα να φανταστείς τη 70's hard rock μουσική τους(OΠΟΙΑ η σύγκρισή τους με τους Mercyful Fate που είπε ένας και ΦΑΓΩΘΗΚΑΤΕ ΟΛΟΙ) να χαίρει συνεχούς airplay και να αποτελεί το καθημερινό ραδιοφωνικό soundtrack των μαζών σήμερα.Με αυστηρά anti-rockstar attitude το συγκρότημα απέδωσε το υλικό του άψογα και ιεροτελεστικά δίχως πολλά πολλά με το κοινό.Ακόμα και όταν παρουσίαζε ένα ένα τα κουκουλωμένα μέλη της μπάντας ο τραγουδιστής,το έκανε δείχνοντάς τους χωρίς να προσφωνεί.Φυσικά η εκρηκτική εμφάνισή τους καταχειροκροτήθηκε και όλοι έμειναν ικανοποιημένοι που για άλλη μια φορά στο Ελλαδιστάν είδαμε κάτι σπουδαίο τη στιγμή που συμβαίνει.Myth confirmed!

Τους Troube που ακολουθούσαν δε τους έχω ακούσει όσο θα ήθελα αν και είμαι οπαδός του καραμπινάτου υλικού τους.Ούτε τους είχα δει ποτέ με τον Eric Wagner πίσω από το μικρόφωνο.Όσο για τον Kory Clarke που έχει σχετικά πρόσφατα αναλάβει χρέη τραγουδιστή,ήξερα ότι είναι ο ιθύνων νους πίσω από μια αδικημένη πλην καθ όλα αξιόλογη hard rock μπάντα,τους Warrior Soul,αλλά μέχρι εκεί.Με το που όρμησαν όμως πάνω στη σκηνή μου ήρθε μια τεράστια σφαλιάρα στα μούτρα ως Doom Metal τιμωρία για τα χρόνια που έχω περάσει περίφανος ως rocker/metalhead παρακάμπτωντας τα κεφάλαια Trouble και Kory Clarke.Tι έλεγα πριν για μη-rock n roll attitude των Ηell και Ghost?Ε λοιπόν,οι Trouble με τον Kory Clake ήταν το άκρως αντίθετο!Ο τύπος έχει την ανδρόγυνη σιλουέτα/στίσιμο και κόμη του Robert Plant,τη χορευτική και ξεκωλιάρικη σκηνική παρουσία του Jeff Scott Soto και την υπέρ-βραχνή,από το άγιο τρίπτυχο tobacco-bourbon-γλυφομούνι,φωνή του Lemmy,ακόμα και όταν μίλαγε!Χωράνε οι Cinderella,οι Rolling Stones και οι Αc/Dc στο Doom Metal?Παραδόξως χωράνε και το αποτέλεσμα στην περίπτωση των Trouble είναι larger than life.Oι αρχετυπικές αμερικανο-Doom riff-άρες και το rock n roll attitude(με έμφαση στο πάθος και όχι στο ψώνιο) έδεσαν όπως το βύσσινο στο καΐμάκι.Να σημειωθεί ότι ο μπασίστας που έπαιξε είναι στη μπάντα μόλις δύο μέρες και είναι Έλληνας σύμφωνα με φίλο μουσικό που είδα στο Fuzz.H εμφάνιση των Trouble με έπιασε από τα μαλλιά,μου έριξε γροθιά στο στομάχι,και θεωρώ ότι ήταν η ανώτερη της βραδιάς.Ακόμα δύσκολότερος ρόλος για τους έτερους πρωτομάστορες του Doom που θα έκλειναν τη βραδιά...

...αλλά τι έχεις να φοβάσαι όταν λέγεσαι Lief Edling και πρόκειται να παρουσιάσεις ζωντανά έναν από τους καλύτερους και επιδραστικότερους δίσκους όλων των εποχών?Αισίως οι Trouble με έστειλαν για τσάι,σε ελεύθερη μετάφραση στην τέταρτη μπύρα,αισίως η χθεσινή ήταν η τέταρτη φορά που θα παρακολουθούσα τους Candlemass.Παρ' όλο που όλοι είχαμε αρχίσει να χαλαρώνουμε ευχάριστα μετά απΌ τέσσερις μπάντες,στο εναρακτήριο ρέκβιεμ Marche Funebre σύσσωμο το venue στάθηκε σε στάση προσοχής,σα φαντάροι που τους επιθεωρεί ο Αρχηγός του στρατού.Η μπάντα βγήκε αρχικά με τον Robert Lowe και άρχισε να μας κατακεραυνώνει με τον έναν Doom ύμνο μετά τον άλλον,είτε από την κλασσική Messiah περίοδο είτε από τις δύο τελευταίες απίστευτες δουλειές τους με τον Lowe.O οποίος είναι αγαπημένος από τους Solitude Aeuturnus,είναι μεγάλη φωνή είναι οπαδός των Candlemass από μικρός όπως φρόντισε να μας υπενθυμίζει με κάθε ευκαιρία.Αλλά κατά τη γνώμη μου είναι λίγος για να κρατάει το μικρόφωνο της μπάντας.Ίσως γιατί επανειλλημμένα ξεχνάει τους στίχους(όχι και στο Samarithan ρε Rob!),ίσως γιατί παρ όλο που όταν αποδίδει τα μέγιστα και όλοι περνάμε μια χαρά,η αύρα του οχρειά μπροστά στων υπολοίπων.Κοντολογίς και τις δύο φορές που τον έχω δει μου φαίνεται ως ο άξιος και τίμιος αντικαταστάτης του αναντικατάστατου.Πόσο μάλλον αν κάνει κανείς τη σύγκριση με την περίπτωση Wagner-Clarke...Και φτάνει η στιγμή που το μικρόφωνο πιάνει ο Johan Lanngqvist,πρώτος τραγουδιστής της μπάντας που έγραψε ιστορία με τον έναν και μοναδικό πρώτο δίσκο Epicus Doomicus Metallicus.H φωνή του ήταν άψογη και η χαρακτηριστική του χροιά,συνυφασμένη με την πιο μαύρη ιστορία που γράφτηκε ποτέ στη βίβλο του Metal,ήταν παρούσα και μας έκοψε τα γόνατα.Αν και απίστευτος ερμηνευτής,η πολύχρονη απουσία του από τη σκηνή φάνηκε στις στιγμές αμηχανίας που είχε όταν δεν τραγουδούσε ανάμεσα στα κομμάτια.Δε νομίζω κάτι τέτοιο να ενόχλησε κανέναν όμως.Για τον ίδιο το δίσκο τον οποίο και ερμήνευσαν ζωντανά ολόκληρο,και την αξία του,είναι ανούσιο να αναφέρω το παραμικρό φυσικά.Από την αρχή ως το τέλος,δύο προτζέκτορες έδειχναν ένα πολύ πετυχημένο set από καθηλωτικές ασπρόμαυρες εικόνες που σε έβαζε ακόμα πιο μέσα στο Death Magic Doom concept του συγκροτήματος.Το personal favorite Crystal Ball και το έπος Α Sorcerer's Pledge ήταν τα highlights μιας ιστορικής εμφάνισης.Μετά ξαναβγήκε ο Lowe για μερικά ακόμα τραγούδια μέχρι να κλείσει η βραδιά,με το αναμενόμενο ντουέτο του με τον Lanngqvist.

Η 8ή Οκτώβρη πρέπει να ανακηρυχθεί Doom εθνική εορτή ή μάλλον ημέρα εθνικού πένθους στη χώρα μας.Μακάρι όλες οι συναυλίες και το festivals να έφταναν τα δυσθεώρητα επίπεδα της χθεσινής βραδιάς.

Azarak

Η συγκεκριμένη συναυλία πρίν καν γίνει, αποτέλούσε πολύ σημαντικό γεγονός για εμένα για πολλούς λόγους,και λέω να ξεκινήσω με σειρά εμφάνισης: Οι Lord Vicar καί ο δίσκος Fear no Pain, αποτελέι ένα δίσκο διαμάντι για το ιδίωμα και προσωπικό μου σκάλωμα για πάνω από 6 μήνες. Εν ολίγης και μόνοι τους να ερχόντουσταν θα ήμουνα εκεί για να τους δώ. Συνεχίζοντας, όσων αφορά τους Ghost, όλοι θέλαμε να επιβεβαιώσουμε όσα είχαν γραφτεί και ειπωθεί με τα ίδια μας τα μάτια και τα αυτιά. Ευτυχώς για εμάς και για τους Ghost, όλα μα όλα ήταν αλήθεια. Βλέποντας ζωντανά τους Trouble στην ουσία ολοκλήρωνα το καρέ μου με τα συγκροτήματα που αποτελούν τους Doom θεούς ( St. Vitus- Candlemass- Pentagram και Trouble). Τέλος, Candlemass με Langqvist . -

Αφότου έγινε η συναυλία ήθελα να πω την αποψάρα μου λλά από την στιγμή που ο Batman έκανε copy paste από το μυαλό μου τηλεπαθητικά λέω να πω λίγα έξτρα πράγματακια που θα ήθελα να ειπωθούν:

Πρώτον: Πως σου φάνηκε που οι Ghost παίξανε διασκευή το Here comes the sun απο The Beatles? ξέρεις εσύ...

Δεύτερον: Κακά τα ψέμματα οι Candlemass θα μπορούσαν να είναι λίγο πιο καλά προβαρισμένοι. Επίσης μπορεί να έχουν να βγάλουν κακό δίσκο από το 84' , καί ακόμα και το Death Magic Doom να σπέρνει αλλά άλλο Mirror Mirror καί άλλο If I ever Die.

Τρίτον: Μπορεί να τρως τα δημητριακά σου με τσίπουρο αντί για γάλα (τάδε έφη Batman) και με σφαίρες αντί για δημητριακά, φωνή σαν του Cory Clarke δεν θα αποκτήσεις. Trouble μέσα στην κάυλα και στην ενέργεια.

Τέταρτον: Πέντε (5) ευρώ το νερόπλυμα που ονομάζεται μπύρα; Αυτο το πράγμα μέχρι την άλλη συναυλία στο Fuzz θα έχει λήξει. Και ένα (1) ευρώ το μικρό νερό; Κύριοι του Fuzz, αυτό ονομάζεται αλητεία.

Επόμενη στάση: Christ or Cocaine

RWAKE - Rest (2011)

Δώστε βάση εδώ γιατί μάλλον (για μένα σίγουρα) μιλάμε για τον κορυφαίο δίσκο της χρονιάς.
Οι RWAKE επιστρέφουν 4 χρόνια μετά το αριστουργηματικό "Voices of Omens", με έναν άκρως προοδευτικό (με την κυριολεκτική έννοια) δίσκο γεμάτο από συναρπαστικές ιδέες, λαβυρινθώδεις συνθέσεις και πολλές μεγαλειώδεις στιγμές. Ήδη από το 2005 με το επίσης φανταστικό "If You Walk Before You Crawl, You Crawl Before You Die", είχαν δείξει για τι είναι ικανοί, καθώς επίσης τότε ήταν που έδειξαν ότι πλέον είχαν αφομοιώσει πλήρως τις επιρροές τους και έφτιαξαν τον ήχο τους, ο οποίος πλέον είναι 100% RWAKE.

Αυτό που κάνει τους RWAKE ξεχωριστούς είναι, ο μοναδικός τρόπος που συνδυάζουν το πρωτόλειο sludge των Eyehategod με την εγκεφαλική προσέγγιση των Neurosis και το βαρύ και πολύπλοκο doom των YOB με το επιθετικό, τεχνικό progressive των πρώιμων Mastodon. Τα δυνατά τους σημεία είναι τα εκπληκτικά κιθαριστικά leads που εναλλάσονται με περίτεχνο τρόπο και πολλές φόρες μπαίνουν σφήνα στο ρυθμό, το νευρωτικό drumming και, φυσικά, τα διπλά φωνητικά μεταξύ του C.T. και της B. που αλληλοσυμπληρώνονται άριστα.

Με το "Rest", εξελίσσονται και τη μουσική τους την πάνε ένα βήμα παραπέρα από εκεί που την άφησαν στο "Voices of Omens". Οι συνθέσεις είναι πιο απλωμένες, ελαφρώς πιο πολύπλοκες αλλά εξίσου επιθετικές. Δεν είναι καθόλου εύκολος δίσκος κι αυτός, όπως δεν ήταν και οι προηγούμενοι. Οι επικές πινελιές όμως που υπάρχουν διάσπαρτες, τον κάνουν εύκολα προσβάσιμο. Ουσιαστικά, υπάρχουν 4 συνθέσεις (συν 2 εισαγωγικά κομμάτια του 1 λεπτού), που η μία είναι καλύτερη από την άλλη. Τα leads είναι τόσο καίρια και μεθοδευμένα που προκαλούν ανατριχίλες και τα riffs κολλάνε στο μυαλό και μοιάζουν μνημειώδη. Τα φωνητικά είναι ξεχωριστή περίπτωση αφού η δουλειά που έχει γίνει ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Από τη μία ο C.T. ουρλιάζει σαν να κάνει επικλήσεις σε ένα ανώτερο ον, ενώ η B. έρχεται να δώσει μια άλλη διάσταση με τα black ουρλιαχτά της.

Θα μπορούσα πολύ εύκολα να κάνω μια ψυχρή track-by-track ανάλυση αλλά επειδή κάποια πράγματα δεν μπορούν να περιγραφούν με απλές λέξεις, καλύτερα ας περιοριστώ στο ότι, αυτά που θα ακούσετε στο Rest δεν τα ακούτε κάθε μέρα. Τελείως επιγραμματικά, ακούστε τι γίνεται στο It Was Beautiful, But Now It's Sour, πριν κλείσουν καν δύο λεπτά, ή το 16λεπτο "The Culling" που σε μεγαλοπρέπεια συγκρίνεται μόνο με κάνα "Call of Ktulu", ή ακόμα περισσότερο ακούστε το 2ο μισό του -πέρα από κάθε λογική, ανεπανάληπτου- "Was Only A Dream" που κλείνει το δίσκο.

Όσοι ξενέρωσαν με τη βατή στροφή των Mastodon, αυτό είναι το τέλειο υποκατάστατο. Αλλά ακόμα και όσοι γούσταραν, με το "Rest" θα γουστάρουν περισσότερο. Πιστέψτε με, αυτός ο δίσκος είναι μια εμπειρία. Είναι σκεπτόμενη, εγκεφαλική, επιθετική μουσική για ακροατές που θέλουν να βιώσουν κάτι το διαφορετικό. Είναι το γαμημένο ΕΠΟΣ της χρονιάς.

Metal Archives
http://rwake.bandcamp.com/ (ακούτε όλο το δίσκο εδώ)

The Wounded Kings - In the Chapel of the Black Hand (2011)

Οι Wounded Kings είναι μια φρέσκια και ανερχόμενη μπάντα στο χώρο του doom. Αυτός εδώ είναι ο τρίτος δίσκος τους, ο οποίος ακολουθεί τα πολύ καλά "Embrace of the Narrow House (2008)" και "The Shadow Over Atlantis (2010)".
Παρόλο που υπάρχουν μόλις 6 χρόνια (από το 2005), έχουν πραγματοποιήσει 327 αλλαγές στη σύνθεση τους, με πιο σημαντική τη φετινή, όταν και ο George Birch (φωνητικά, κιθάρα) την έκανε με τον Alex Kearney να τον αντικαθιστά στην κιθάρα και την Sharie Nayland να πάιρνει θέση πίσω από το μικρόφωνο. Οπότε, όπως επιτάσσει η μόδα, έχουμε άλλο ένα γκρουπ τύπου Blood Ceremony/ Devil's Blood, με βαριές και θανατερές κιθάρες, occult/horror θεματολογία και γυναικεία φωνητικά.

Παρόλα αυτά, αυτό που κάνουν το κάνουν κάτι παραπάνω από πειστικά. Πιο αργοί και από το θάνατο ρυθμοί, κιθάρες στα τάρταρα, μπάσο ογκώδες και παραγωγή που αναδεικνύει περισσότερο το heaviness της υπόθεσης παρά το ρετρό doom χαρακτήρα και πολλή ψυχεδέλεια. Πραγματικά ο δίσκος είναι η επιτομή του HEAVY. Φανταστείτε τους Electric Wizard με γυναικεία, στοιχειωτικά φωνητικά.

Συνολικά, δεν υπάρχουν και πολλές εκπλήξεις στο δίσκο, αλλά ποιος τις θέλει όταν το doom παίζεται όπως πρέπει να παίζεται. Αργά και βαριά, δηλαδή. Εδώ υπάρχει έμπνευση και εκτελεστική ικανότητα που λίγες μπάντες τις έχουν. Δώστε βάση, ας πούμε στην κομματάρα Gates of Oblivion. Δεν έχω κάτι άλλο να πω.

The Wounded Kings @ Facebook
Metal Archives

Corrupted - Garten Der Unbewusstheit (2011)

Όσοι έχουν παρακολουθήσει έστω και λίγο την πορεία των Γιαπωνέζων, θα ξέρουν, ότι αυτός ο δίσκος έσκασε από το πουθενά και αποτελεί για τους φαν του είδους, ίσως την έκπληξη της χρονιάς. Για αυτούς που δεν έχουν ψαχτεί ιδιαίτερα με τους Corrupted, να αναφέρω επιγραμματικά, ότι μετά το 2005 που κυκλοφόρησε ο τελευταίος δίσκος τους (El Mundo Frio), η μπάντα βρισκόταν στον πάγο και πάνω που άρχισαν οι φήμες πριν 1,5 χρόνο περίπου ότι υπάρχει νέο άλμπουμ στα σκαριά, ο Hevi (φωνητικά), με μια λιτή ανακοίνωση γνωστοποίησε ότι αποχωρεί από τη μπάντα. Ξένερωμα και πάλι στο σκοτάδι, να μην ξέρουμε τι μέλλει γενέσθαι.
Οπότε, λογικό είναι αυτός ο δίσκος να αποτελεί την έκπληξη της χρονιάς, αφού οι Corrupted όρισαν στην ουσία το drone doom sludge είδος στην 16χρονη πορεία τους, ξεκινώντας από το αβυσσαλέο και αποτρόπαιο Paso Inferior πίσω στο 1997 (συν κάποια ντέμο από το '95).

Τελευταία δουλειά λοιπόν των Corrupted με τον Hevi στα φωνητικά, οι οποίοι πλέον θα πορεύονται με νέο τραγουδιστή, αλλά και χωρίς τον Talbot (κιθάρα), ο οποίος αποχώρησε κι αυτός και πλέον από τα 3 ορίτζιναλ μέλη, Hevi, Talbot και Chew (ντραμς), παραμένει μόνο ο τελευταίος.

Το Garten Der Unbewusstheit (= The Garden of Unawareness), κάνει μια μικρή στροφή από εκεί που μας άφησε το -κατά γενική ομολογία, κορυφαίο τους- El Mundo Frio (το δικό μου αγαπημένο, μάλλον είναι το Se Hace Por Los Suenos Asesino). Δεν είναι τόσο ακραίο αλλά είναι εξίσου μεγαλειώδες.
Στην ουσία χωρίζεται σε 2 μέρη με ένα μικρό ιντερλούδιο να τα ενώνει, στο ενδιάμεσο.
Το Garten που ανοίγει το δίσκο, επαναφέρει τις γνώριμες μινιμαλιστικές κιθάρες, οι οποίες επαναλαμβάνονται με αργούς αλλά σταθερούς ρυθμούς. Τα τύμπανα συνοδεύουν διακριτικά, ενώ όσο ανοίγει το κομμάτι αποκτούν μεγαλύτερο ρόλο.
Με υπνωτιστικό σχεδόν τρόπο, οι drone μελωδίες οδηγούν σε ένα μελωδικό ξέσπασμα, με τον Hevi να δίνει ένα ρεσιτάλ βρυχηθμών πίσω από το μικρόφωνο. Δεν είναι υπερβολικό να πω ότι μάλλον είναι τα πιο καλοδουλεμένα φωνητικά που έχει κάνει και αυτό είναι και από τα μεγάλα προτερήματα του δίσκου.
Κάπου εδώ ίσως ξενερώσουν κάποιοι, διαπιστώνοντας την σχεδόν παντελή έλλειψη sludge ξεσπασμάτων.
To κομμάτι απλώνεται όμορφα και ταξιδεύει χωρίς όμως εκπλήξεις.
Οι εκπλήξεις έρχονται στο δεύτερο μέρος.
Το Gekkou No Daichi (υπάρχει κομμάτι με ίδιο τίτλο στο Se Hace Por Los Suenos Asesino), ξεκινάει χαλαρά από εκεί που τελείωσε το πλήρως ακουστικό 4λεπτο ιντερλούδιο Against The Darkest Days. Η επαναλαμβανόμενη ακουστική μελωδία του συνεχίζει μέχρι να κάνουν την εμφάνισή τους οι μινιμαλιστικές ηλεκτρικές κιθάρες οι οποίες απλώνονται υπέροχα μέχρι το 9ο λεπτό περίπου, όπου το πράγμα ξεφεύγει και γίνεται κάτι το μαγικό.
Από εκεί και μετά αρχίζει ένα εκπληκτικής ομορφιάς ταξίδι που εξερευνά κάθε πτυχή του διαστήματος με τον πιο μαγευτικό τρόπο.
Χωρίς υπερβολή μάλλον αυτά το 20λεπτο πρέπει να είναι από τις πιο θριαμβευτικές στιγμές της φετινής χρονιάς.
Οι Corrupted αφήνουν πίσω τους το τραχύ sludge και πλέον κινούνται σε άπιαστα ατμοσφαιρικά post-metal ηχοτοπία, που όμοια τους δεν ξέρω αν έχω ξαναβιώσει.

Το Garten Der Unbewusstheit, στοχεύει κατευθείαν στην ψυχή. Δεν είναι ο καλύτερος τους δίσκος. Δεν επαναπροσδιορίζουν τον ήχο, ούτε ανακαλύπτουν τον τροχό (αυτά τα έκαναν με προηγούμενους δίσκους), αλλά δέιχνουν πως ακόμα και με τον πιο απλό και λιτό τρόπο, μπορείς να μεγαλουργήσεις και να προσφέρεις συγκινήσεις που δύσκολα επαναλαμβάνονται.

Sleep και Om στο Roadburn 2012

Μήπως έφτασε η ώρα να το κάνουμε το ταξιδάκι;

Celtic Frost - Monotheist (2006)

...Ή αλλιώς, η μεγαλύτερη ΚΩΛΟΤΟΥΜΠΑ έβερ, ή αλλιώς, πως ένας δίσκος που είχε πεταχτεί στα σκουπίδια αναδεικνύεται σε Άγιο Δισκοπότηρο.

Το 2006 άκουγα αρκετή μουσική. Το ίντερνετ όπως υφίσταται τώρα, δεν υπήρχε. Αγνές εποχές (πόσα πολλά άλλαξαν μέσα σε 5 χρόνια, ε;). Το Metal Hammer ήταν το ευαγγέλιό μου και κάθε μήνα το περίμενα πως και πως για να δω τι δίσκους θα παρουσιάσει, ποιο άλμπουμ θα είναι "δίσκος του μήνα" και τέτοια για να κάνω τα σχετικά κουμάντα στο χαρτζιλίκι μου να δω τι θα πάω να τσιμπήσω από τα δισκάδικα.

Μάιος 2006: Στις αρχές του εν λόγω μήνα, κάνω την καθιερωμένη μου βόλτα από το περίπτερο για να πάρω το Metal Hammer. Εξώφυλλο Tool. "Εδώ είμαστε". Στο περιοδικό περιλαμβάνεται συνέντευξη από τον αγαπημένο Maynard James Keenan που μιλάει για όλα σε ότι αφορά το νέο άλμπουμ των Tool που κυκλοφόρησε εκείνη την περίοδο, 10,000 Days. Αφού την ξεκοκκαλίζω τη συνέντευξη, πηγαίνω γρήγορα στις κριτικές να δω τι παίζει από νέες κυκλοφορίες.
Δίσκος του μήνα, λέει, το Monotheist από Celtic Frost. Δεν έχω την παραμικρή ιδέα για το ποιοι είναι αυτοί οι Celtic Frost, αλλά η γλαφυρή κριτική του Τόλη Γιοβανίτη με το 10άρι στο τέλος, με βάζει στο τρυπάκι να τους ψάξω ξεκινώντας από αυτό το άλμπουμ.
Περιχαρής κατεβαίνω στο κέντρο, το αγοράζω και κατευθείαν το βάζω να παίζει στο discman.
Αρχή με το Progeny... Στα 2 λεπτά πατάω στοπ, βγάζω το cd το ξαναβάζω στη θήκη του και όταν γύρισα σπίτι κάπου το καταχώνιασα. Απελπισία. Δεν θυμάμαι πως ήταν τα γούστα μου, αλλά αυτό για μένα τότε, δεν ήταν μουσική. Τρομερά ακραίο για τα γούστα μου, μάλλον. Δεν ξέρω.
Τον δίσκο δεν τον ξανάκουσα ποτέ και αφόρισα και τους Celtic Frost για πάντα.

Ιούνιος 2011: Πέντε χρόνια έχουν περάσει από τότε και ενώ τα γούστα μου έχουν αλλάξει άρδην και έχοντας ακούσει αρκετά περισσότερη μουσική από πολλά είδη (μεταξύ αυτών και πολλά ακραία), τις προάλλες έφαγα φλασιά να ξανακούσω εκείνο το δίσκο που είχα αφορίσει τότε το 2006, έχοντας ακούσει μισό κομμάτι.
Ανυποψίαστος δεν ήμουν, μιας και πέρσι άκουσα αρκετά τον δίσκο των Triptykon που μου άρεσε αρκετά κιόλας.
Οπότε, "κατέβασα" το Monotheist (πλέον ακούω μουσική μόνο από το pc και, κυρίως, από το mp3 player), να του δώσω άλλη μια ευκαιρία, χωρίς όμως να περιμένω και πολλά πράγματα.
Το περνάω στο mp3 μου και πάω δουλειά.
Μετά από 15 μέρες και πάνω από 50 -οι περισσότερες συνεχείς- ακροάσεις, μπορώ να πω με σιγουριά ότι αυτός δεν είναι ένας δίσκος metal μουσικής. Είναι μια Βίβλος. Μια αδυσώπητη κατάβαση στην κόλαση. Είναι Θάνατος. Είναι Ποίηση. Είναι Τέχνη στην πιο ακραία της μορφή.

Από την εναρκτήρια αφηνιασμένη επίθεση του Progeny, οι αισθήσεις παραδίδονται άνευ όρων. Ο ήχος είναι εκκωφαντικός. Οι λυσσασμένες, μινιμαλιστικές ριφάρες χτυπάνε κατευθείαν στο στήθος.
Τα επαναλαμβανόμενα στοιχειωτικά φωνητικά του Fischer στο Ground, "God, why have you forsaken me?", έρχονται από την άβυσσο και ακούγονται μέχρι τον θεό καταστρέφοντας συθέμελα ό,τι υπάρχει στο ενδιάμεσο, διαμελίζοντας τελικά το πρόσωπο του θεού σε χίλια κομμάτια.
Στο A Dying God Coming Into Human Flesh, αναλαμβάνει τα ηνία ο Ain που μοιάζει να ψέλνει με τον πιο παρανοϊκό τρόπο που μπορεί να υπάρξει. Ξεκινώντας ύπουλα με μια αιθέρια μελωδία, ανυποψίαστα ένα μπετόν-ριφ σπάει την ομορφιά και Τρόμος έρχεται να κυριαρχήσει. Τα φωνητικά διογκώνουν τον Τρόμο και οδηγούν εκ νέου στην Κόλαση.
Και κάπου εδώ όλα ηρεμούν. Το Drown In Ashes είναι από τα πιο όμορφα πράγματα που έχω ακούσει στην ακραία μουσική. Η ένταση εντείνεται, χωρίς όμως τα ακραία ξεσπάσματα. Εδώ ό βομβαρδισμός, στοχεύει την ψυχή.
Στο Os Abysmi Vel Daath, έχει αρχίσει ήδη η κατάβαση στην κόλαση. Το κάθε ριφ είναι ένα σκαλί πιο κάτω. Κάθε φορά που επαναλαμβάνει ο Fischer "I deny my own desire", το σκοτάδι πυκνώνει, σχεδόν το αγγίζεις.
Και μέσα στο σκοτάδι, βρίσκεις ηρεμία, με το Obscured. Η μουσική δεν βομβαρδίζει, αλλά οι στίχοι μαυρίζουν την ψυχή ακόμα περισσότερο. Οι εναλλαγές στα φωνητικά είναι αποθεωτικές. Ψυχεδέλειες κάνουν την εμφάνισή τους. Οι κιθάρες είναι λιγότερο επιθετικές αλλά περισσότερο θριαμβευτικές. Τα ηχοτοπία που δημιουργούνται προς το φινάλε του κομματιού είναι πανέμορφα, ανατριχιαστικά και σοκαριστικά ταυτόχρονα. Οι λέξεις δεν είναι αρκετές μερικές φορές.
Η ακρότητες κάνουν την επανεμφάνιση τους στο Domain Of Decay. Τα ντραμς θερίζουν. Τα ριφς σκίζουν ολόκληρο το σύμπαν και το κάνουν κομμάτια.
Συνέχεια στο ίδιο απάνθρωπο ύφος με το Ein Elohim. "Tetragrammaton" ουρλιάζει ο Fischer και η γη τρίζει. Οι ριφάρες με το τιγκαρισμένο reverb οδηγούν σε παροξυσμό.
Όλα οδηγούν στην τελική τελετουργία που θα δώσει τέλος στα πάντα.
Το Triptych είναι ο πιο θριαμβευτικός και σκοτεινός τρόπος για να έρθεις σε επαφή με τον ίδιο τον Θάνατο. Είναι μια τελετουργία που όμοια της δεν ξέρω αν έχει ξαναυπάρξει.
Από τα σχιζοφρενικά φωνητικά του Ain και το ατμοσφαιρικό έρεβος που στήνεται στο Totengott, πάμε στο θεϊκά σατανικό, απάνθρωπο και μεγαλοφυές Synagoga Satanae.
Εδώ είναι που ερχόμαστε αντιμέτωποι με τους χειρότερους και πιο τροματικούς φόβους μας. Εδώ είναι που όλα πλέον είναι θεοσκότεινα και διαφυγή δεν υπάρχει. Εδώ είναι το τέλος.
Και το οργανικό Winter, είναι ο επιθανάτιος ρόγχος.

Το πιο απίστευτο με το Monotheist είναι το ότι είναι εξωφρενικά ακραίο αλλά και εκπληκτικά άμεσο την ίδια στιγμή. Αυτό είναι επικίνδυνο. Το σοκ που προκαλεί είναι τρομακτικό. Το δέος, ακόμα περισσότερο. Είναι doom στα καλύτερα του. Είναι δίσκος-μνημείο που προκαλεί εφιάλτες αλλά ταυτόχρονα είναι εθιστικό σαν ναρκωτικό. Είναι το Άγιο Δισκοπότηρο μου και ας μου πήρε 5 χρόνια για να το πάρω χαμπάρι.
Ανυπέρβλητη ευτυχία να ανασύρεις ένα σπάνιας "ομορφιάς" διαμάντι μέσα από τα σκουπίδια.
Ανυπέρβλητη ευτυχία που ακούω αυτή τη μουσική.

ΥΓ. Περιττό να αναφέρω ότι πλέον λιώνω δισκογραφία από Hellhammer/Celtic Frost (μετά και από προτροπή του Azarak).

Days of the Electric Kings

Περίπου έξι μήνες περίμενα αυτό το σαββατοκύριακο, οπότε απο την στιγμή που όλα έγιναν όπως πανω κάτω τα είχα στο μυαλό μου, νομίζω πως τα λόγια είναι περιττά. Εννοείται πως για τους Electric Wizard, το συγκρότημα για το οποίο είχα και την μεγαλύτερη κάψα να δω και ακούσω Live, έχω κάποιο παράπονο αλλά έτσι είναι τα πάθη. Μπορεί εκεί που ρίχνεις γαμωσταυρίδια, ξαφνικά να μπεί ένα Funeralopolis και να σε κάνει να πείς ξανά πόσο γαμώ τα παιδιά είναι τελικά αυτοί εκεί πάνω. Στο παρασύνθημα: ήχος τίγκα πηχτός, οι μαστούρικες εισαγωγές του Oborn όλα τα λεφτά και προσωπικό highlight για μένα το Black Mass black mass black mass hear me lucifer. Ενα Dunwich έλειπε μόνο.
†††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††
Αν υπάρχει χειρότερη μέρα για συναυλία τότε αυτή είναι η Κυριακή. Δεν σου δημιουργεί το ίδια feeling άμα ξέρεις πως αμέσως μετά το 'Thank You, Goodnight' πρέπει να πας σπίτι επειδή δουλέυεις αύριο. Εκτός και αν η ίδια η συναυλία είναι τόσο ρέμπελη που μετά το πρώτο δέυτερο κομμάτι, πολυ που χέστηκες για το τί μέρα είναι, τι ώρα είναι και το αν βλέπεις ή όχι. Acid King: η μπάντα που θες να γίνεις άμα μεγαλώσεις. Και άμα σε ρωτάνε τι μουσική παίζεις εσύ να απαντάς 'rock.'.
††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††
Παρ΄όλα αυτά εγώ για γυναίκα κιθαρίστρια του σ/κ (ΜΟΝΟ Φαλλοκράτης!) ψηφίζω Lori. Γιατί εχεί πλάκα να έχεις Marshall διπλστακαρισμένες καμπίνες και να παίζεις dropαρισμένος (-ένη) με ένα-ένα δαχτυλάκι την φορά. Γιατί το War of the Mind τα σπάει. Γιατί έτσι.

The Sun Through a Telescope - Orange & Green/Black EPs (2011)

Πριν καμιά 10αριά μέρες καθόμουν και χάζευα σε διάφορα μπλογκς και φόρουμς για διάφορες καινούριες κυκλοφορίες που μπορεί να μ' ενδιέφεραν, οπότε και σε κάποια φάση έπεσα πάνω σε ένα αποθεωτικό review για αυτό εδώ. Το διάβασα στα γρήγορα, άρχισα να ψάχνω το δισκάκι, το βρήκα, το κατέβασα και το άφησα να υπάρχει μέσα στο itunes μου για παν ενδεχόμενο. Δεν του έριξα ούτε μισή αυτιά, έστω από περιέργεια, ρε παιδί μου.
Πριν μερικές μέρες πάλι που επαναλάμβανα την ίδια διαδικασία (ατέλειωτο χάζεμα σε μπλογκς/φόρουμς) έπεσα σε άλλο ένα -πιο αποθεωτικό αυτή τη φορά- review για τον παρόντα δίσκο και σκάλωσα γιατί κάτι μου θύμιζε το εξώφυλλο. "Αυτό μάλλον το έχω", σκέφτηκα. Το ψάχνω στην αχανή μουσική μου λίστα, το εντοπίζω και το βάζω να παίζει. Ε, δεν έχει σταματήσει να παίζει από τότε.

Το "The Sun Through a Telescope" είναι στην ουσία solo project ενός Καναδού τύπου, ονόματι Leigh Newton (χρησιμοποιεί το ψευδώνυμο Lee Neutron) και αυτό εδώ το διπλό EP αποτελεί το ντεμπούτο του, το οποίο το παλεύει από το 2007 και τελικά στα τέλη του Γενάρη κυκλοφόρησε σε διπλή κασέτα (!).
Το κάθε EP, ηχητικά, διαφέρει αρκετά από το άλλο, αλλά στην ουσία πρόκειται για ενιαία κυκλοφορία, αφού αλληλοσυμπληρώνονται, μοιραζόμενα την ίδια βάση και concept, με το πρώτο (Orange) να τελειώνει εκεί που αρχίζει το δεύτερο (Green/Black) και το δεύτερο να συνεχίζει από εκεί που τελειώνει το πρώτο. Έτσι, έχουμε, συνολικά, 62 λεπτά μαγευτικής, πολυεπιπέδης μουσικής που είναι εξαιρετικά δύσκολο να την περιγράψεις και ακόμα πιο δύσκολο να την εντάξεις κάπου. Στα γρήγορα, ίσως να εντάσσεται σαν, drone/doom/sludge/black/grind/industrial/electro/ambient/space/psychedelic, αλλά έτσι δεν πάμε πουθενά, οπότε πάμε στην ουσία.
Ο τύπος έχει άπειρες επιρροές και προσπάθησε να τις χωρέσει όλες σε μία ώρα, καταφέρνοντας τελικά κάτι που φαντάζει ακατόρθωτο. Ο δίσκος έχει δομή, στιβαρότητα και απίστευτη παραγωγή. Σίγουρα είναι ακράιος, σίγουρα είναι τρομερά έντονος και σίγουρα δεν είναι εύκολο άκουσμα. Παρ' όλα αυτά, ρέει πάρα πολύ εύκολα. Όπως είπα, επιρροές υπάρχουν μπόλικες: Sunn O))), Ufomammut, Ulver, Mayhem, Year Of No Light, Earth (τα τελευταία κυρίως), Godflesh, Jesu, είναι μόνο κάποια που ξεχώρισα εγώ, ενώ σίγουρα υπάρχουν πολλά ακόμα για τα οποία δεν είμαι ειδικός για να εκφέρω άποψη.
Όλο το concept είναι γύρω από τη φύση. Από το όνομα και τα εξώφυλλα μέχρι τους τίτλους των κομματιών (They Used To Worship the Svn, Trees That Speak, Autumn Tunnel) και φυσικά, από παντού μέσα στο δίσκο με διάσπαρτα samples από νερά να κυλάνε, κύματα και πουλιά να κελαηδούν.
Το Orange είναι πιο επιθετικό και ακραίο και εκεί είναι που διαφέρει ηχητικά από το πιο ατμοσφαιρικό Green/Black. Στο πρώτο ακούμε black ξεσπάσματα, βαλτώδεις ριφάρες και drone με εφιαλτικά σαμπλαρίσματα, ενώ στο δεύτερο, εκτός από ένα grind δυναμίτη (The Priest With One Black Hand), έχουμε πιο πολλά ambient και χαλαρωτικά στοιχεία, που αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είναι και πιο εύκολο, αφού η ένταση παραμένει και μάλιστα κλιμακώνει διαρκώς.

Συμπερασματικά, για μένα, μάλλον είναι η έκπληξη της χρονιάς μέχρι τώρα και το μόνο που μένει είναι να αποδειχτεί αν θα αντέξει στο χρόνο. Σίγουρα τα εφόδια υπάρχουν.

Orchid - Capricorn

Χαμός λέμε! Βάλε στο ίδιο καζάνι ό,τι πιο Sabbath, Pentagram και St. Vitus μπορείς να φανταστείς και έχεις αυτό εδώ το κερασφόρο θηρίο. Μόλις μπεί το ομώνυμο κομμάτι, φοβάμαι πως πλέον είναι πολύ αργά για να γυρίσεις πίσω!
Vintage, retro, παλιόμοδίτικο, αναχρονιστικό και παρόμοιοι χαρακτηρισμοί που θα μπορούσαν να αποτελούν δυσφήμιση για πολλά άλλα συγκροτήματα, εδώ συναντούν την ενσάρκωση τους μέσα σε λίγο λιγότερο από μια ώρα, άρτια εκτελεσμένης, μουσικής, που δεν αναλώνεται στην 'κλοπή' ιδεών, αλλά στην χρήση τους ως αντιδάνειων. Το έχω ξαναπεί: σημασία σε αυτό το είδος δεν έχει τι παίζεις, αλλά πως θα το παίξεις, πως θα το ενορχηστρώσεις και πως θα το κάνεις να φωνάζει heavy από μίλια μακριά. Αυτά και οι fuzzαριστές κιθάρες με χαμηλό κούρδισμα βεβαίως.
Ξέρω θα μου πείς πως το λογότυπο είναι Orange Goblin, αλλά τι να το κάνεις? Ο δίσκος λέγεται Capricorn και έχει ένα τραγοκέφαλο στο εξώφυλλο! Η προηγούμενη ιδέα που θα είχαν για εξώφυλλο βάζω στοίχημα πως θα ήταν κάπως έτσι.
Το άλμπουμ κυκλοφορεί ελεύθερο και βόσκει ήδη σε κάποια από τα γνωστά διαδικτυακά βοσκοτόπια. Πάντως εγώ ήδη το φαντασιώνομαι στην βινυλιακή του έκδοση, που υποψιάζομαι πως δεν θα αργήσει.

Myspace
The Church Within Records

Devil - Magister Mundi Xum

1. The Arrival (intro)
2. At the Blacksmith's
3. Spirit of the Cult
4. Time to Repent
5. I Made a Pact...
6. Welcome the Devil

Δίσκοι σαν αυτόν με κάνουν να καταλάβω τι είναι αυτό που με παθιάζει πιο πολύ στο Doom metal αλλά και στα παρακλάδια του, και αυτό δεν είναι τίποτα άλλο πέρα από την απλότητα και την αμεσότητα του ριφ, την μονολιθικότητα των ντραμς, τον όγκο της μπασογραμμής, και που τις περισσότερες φορές οι στίχοι παραμένουν επίτηδες παιδικά απλοϊκοί. Το Doom αρέσκεται στο να βασίζεται στην ιστορία του, στο ατομικό του βάρους αλλά και στο σκοτάδι πού έχουν λίγο πολύ στο κεφάλι τους όσοι εμπλέκονται με αυτό τον ήχο. Τι με έπιασε όμως και φιλοσοφώ για το Doom?
The devil made me do it... Γιατί το Magister Mundi Xum είναι απίστευτος δίσκος. Γιατί πίσω από άλλον ένα δίσκο που δοξάζει τον Iommi και τον Ozzy, κρύβεται μια punk αισθητική που σε κάνει να διπλοτσεκάρεις την ημερομηνία κυκλοφορίας του. Γιατί στην δεύτερη ακρόαση, του έτσι και αλλιώς σύντομου ep, έμαθα απέξω όλους τους στίχους. Γιατί εδώ και μία βδομάδα δεν κάνω άλλη δουλειά παρά να φωνάζω 'Μόνο Devil!'
Η δυσκολία που συναντάνε συγκροτήματα που θέλουν να αναπαράγουν τον ήχο του NWOBHM των αρχών του '80 φαίνεται να είναι πως πλέον υπάρχει ευκολότερη πρόσβαση σε καλής ποιότητας μουσικό εξοπλισμό αλλά και μεθόδους ηχογράφησης, όποτε η προσπάθεια στο να βγει 'σκατίλα' στην παραγωγή φαίνεται και ακούγεται πλαστή. Σε αυτή εδώ την περίπτωση όμως, όλα φαίνεται να έχουν δημιουργηθεί με τον πιο trve και kvlt τρόπο,ίσως γιατί οι Devil, ως Νορβηγοί, μπορούν να συμβουλευτούν τους μάστορες της σάπιας παραγωγής από πρώτο χέρι. Τίποτα από όλα αυτά όμως δεν θα είχε σημασία αν το υλικό δεν ήταν καλό, και βεβαίως αν η εκτέλεση του δεν σε έκανε να πιστέψεις πως οι τύποι είναι άσχετοι και πως ειδικά ό ντράμερ μάλλον τυχαία πέρναγε έξω από το στούντιο. Μια ατεχνίλα φαίνεται να αιωρείται από το intro μέχρι και την τελευταία νότα, αρκετά παρόμοια με αυτή που έχει δημιουργήσει επικά άλμπουμ καθ' όλη την διάρκεια ζωής του ακραίου ήχου. Και όχι δεν υποννοώ πως οι Devil θα γράψουν με χρυσά γράμματα το όνομα τους στο Metal, όμως σίγουρα ένα ραφτό σε κάποιο ποτισμένο με μπύρα και ούζο battlevest το έχουν κερδίσει με το σπαθί τους.



Riders of the Apocalypse
I guess you've come to see the...
Εφόσον εμείς δεν ανεβάζουμε links ακόμα, απλά θα δίνουμε το link για το blog που έχει κάνει το upload. Είναι απλά έντιμο.