BIGUS DICKUS live @ Revenge Of Rock

Η Cover μπάντα με το ΤΕΡAΣΤΙΟ ταλέντο ετοιμάζουν μία ακόμα ΖΟΥΜΕΡΗ live εμφάνιση με μοναδικό σκοπό να μας κανουν να ΞΕΣΚΙΣΤΟΥΜΕ στο κοπάνημα!

Εισαί ροκάς?... Πρέπει να πας!


Πέμπτη, 9 Ιουνίου στις 10:30 μ.μ.
Λεωφόρος Αλεξάνδρας 34, Αθήνα
Είσοδος 5 euro

Tygers of Pan Tang-Live at Wacken

"Τωρα τι γινεται εδω?Αυτος που κατα τα αλλα δε συμπαθει τα Live albums,απο τουτους εδω τους NWOBHM ηρωες γι αυτο το συγκεκριμενο δισκακι βρηκε να μιλησει?"Και ομως εχω τους λογους μου.Υο κυριο εναυσμα ειναι ο τροπος που το απεκτησα και συγκεκριμενα η τιμη.Μολις 1,99 ευρω απο κεντρικο δισκοπωλειο.Μεσω τις εταιριας Spitfire λοιπον οι Tygers κυκλοφορησαν το 2001 τη headline συναυλια που εδωσαν το 1999 στο W.O.A. με αφορμη την 20η επετειο απο την κυκλοφορια του single "Don't Touch me There".
Exοντας απο μικρη ηλικια στην κατοχη μου το Wild Cat album σε κασετα εταιριας θα μπορουσα να χλευαζω με ηφος χιλιων true Και cult συλλεκτων καρδιναλιων οσο θελω μια τετοια κυκλοφορια αλλα το αποτελεσμα μου το απαγορευει!Τιμια και παρεατζιδικη η ατμοσφαιρα,κειμενακι απο τον Jess Cox(φωνη) στο booklet,party διασκευες στα Tush και Love Postion no 9 και αναμνησεις απο μια εποχη που αλλοι εζησαν και αλλοι φαντασιωνονται περισσοτερο και απο μια νυχτα με τη Gianna Michaels.Ενταξει,ουτε για δισκαρα προκειται,ουτε για liveαρα.Προτιμηστε τις studio δουλειες τους.Αλλα τα συμπερασματα ειναι τα εξης δυο:Η αγορα αυτη δεν ηταν απλα ενα σουβλακι λιγοτερο(λογω τιμης!)και οι Tygers δεν ειναι απλα "εκεινη η μπαντα που επαιζε πολυ παλια ο John Sykes(Thin Lizzy,Whitesnake,Blue Murder,"Thin Lizzy" κ.α.)".

Y.Γ. :Το ενθετο ταχυδρομικο αποκομα της Spitefire records που εμπεριεχεται στο booklet ειναι ολα τα λεφτα.Μεσα στο ερωτηματολογιο υπαρχουν οι εξης ερωτησεις μεταξυ αλλων:Do you own a computer?Are you on the internet?Τελικα ποσο μακρυα ειμαστε απο το 2001??

1,2,3,4, Euthanasia.Ok?

Wooden Stake - Dungeons Prayers & Tombyard Serenades

Πρώτα απ'όλα να δήλωσω πως στην θέση της συγκεκριμένης ανάρτησης θα έπρεπε να υπήρχε παρουσίαση του τρομερού δίσκου Hisingen Blues των Graveyard, όμως επειδή για αυτή την κυκλοφορία τα λόγια είναι περιττά, παρακαλείται όποιος δεν τον έχει ακούσει ακόμα, ας το κάνει αμέσως. Παρακάτω λοιπόν.
Wooden Stake, ακούς το όνομα, βλέπεις και το logo και ξέρεις. Η βραχύβια μπάντα απο το Texas, αποτελείται από δύο μέλη, την Vanessa Nocera ( μπάσο, φωνές), και τον Wayne Sarantopoulos ( συνθέσεις, κιθάρες και ντραμς), και επιδίδονται σε lo-fi ατμοσφαιρικό doom, αν και ο συγκεκριμένος χαρακτηρισμός μάλλον αδικεί το εύρος των επιρροών και τα διάφορα επίπεδα ενορχηστρώσεων που φαίνεται πως με κόπο και meraki έχουν συνδυάσει.
Ακούγωντας τον δίσκο, απο το πρώτο κιόλας δευτερόλεπτο σε βάζουν στην θέση του αυτόπτη και αυτήκοου μάρτυρα ζοφερών τελετών, σαν η Vanessa Nocera να έχει ανοίξει τον τόμο των -καλύτερα να μείνουν- ξεχασμένων μυστικών που η ανθρωπότητα, ως μια οντότητα, επέλεξε να μην θυμάται. Πάνω απ'όλα όμως , και για να είμαστε και πιο ρεαλιστές, απο το πρώτο δευτερόλεπτο ξέρεις πως ακούς κάτι διαφορετικό. Και για τους λάτρεις του H.P. Lovecraft, του Λόρδου Dunsany, του Witchfinder General, γενικότερα horror ταινιών και βιβλίων, και για όσους πάντα προτιμούσαν τους Malkavian, αυτού του είδους το διαφορετικό σε κάνει να νιώθεις πιο βολικά και απο το να γυρνάς σπίτι σου μετά απο μία κουραστική μέρα ( ή νύχτα αν είσαι τύπος walks like he talks).
Οφείλω να γράψω για την πειθαρχία με την οποία τα δύο μέλη των Wooden Stake υπηρετούν και με τις κυκλοφορίες αυτού το συγκροτήματος το underground, μία ματιά στο Encyclopedia Metallum και καταλαβαίνεις πως πρόκειται για γαλονάδες. Επίσης το Dungeons Prayers & Tombyard Serenades ναί μεν είναι ο πρώτος full length δίσκος, όμως έχουν κυκλοφορίσει 3 Ep ( Vampire Plague Exorcism / Invoke the Ageless Witch / Black Caped Carnivore) και δύο split ( με Blizaro και Druid Lord) μέσα σε σχεδόν δύο χρόνια.
Αν παρ'όλα αυτά δεν σας έπεισα ελπίζω τουλάχιστον να ακούσετε το καινούργιο των Graveyard

Arise templars Arise
The Doom cult has arrived

To εκ διαμετρου αντιθετο της τετραγωνης λογικης και αλλες παραμετροι..

Roger Waters "The Wall Live" στην Αθήνα!

Παρασκευή, 8 Ιουλίου 2011

Κλειστό Γήπεδο Μπάσκετ Ο.Α.Κ.Α.

Ξεκίνησε τον περασμένο Σεπτέμβριο από το Τορόντο του Καναδά, έκανε σταθμούς σε μια σειρά από μεγάλες πόλεις της Βορείου Αμερικής και τώρα βρίσκεται στην Ευρώπη!

Την Παρασκευή, 8 Ιουλίου, το θρυλικό … Τείχος θα χτιστεί, brick by brick, στο Κλειστό Γήπεδο Μπάσκετ του Ο.Α.Κ.Α., για να γκρεμιστεί την ίδια μέρα, κατά τη διάρκεια της συναυλίας, σε ένα θέαμα που τα Διεθνή μέσα χαρακτήρισαν ως επικών διαστάσεων.

Η παγκόσμια περιοδεία “The Wall Live”, με την υπογραφή του Roger Waters στη δημιουργία και το σχεδιασμό, γιορτάζει τα 30 χρόνια από τη δημιουργία του πολύ-πλατινένιου άλμπουμ των Pink Floyd, και απ’ ό,τι φαίνεται είναι και το “κύκνειο άσμα” του, μετά και από την περιοδεία του “The Dark Side of the Moon”, που πρα γματοποιήθηκε μεταξύ 2007 και 2008, και που στην Ελλάδα έφερε η Big Star Promotion, στο TerraVibe Park.

“Κάποια στιγμή σκέφτηκα ότι ίσως υπάρχει κάτι στην ιστορία του “Wall”, που αρχικά μιλάει για αυτόν τον ένα συγκεκριμένο τύπο… που θα μπορούσε να αποτελεί μια αλληγορία για τον τρόπο που συμπεριφέρονται τα έθνη ή οι διαφορετικές θρησκείες μεταξύ τους”, δήλωσε ο Roger Waters στο Billboard.com. “Με άλλα λόγια, θα μπορούσε αυτό το έργο να αναπτυχθεί με τέτοιο τρόπο ώστε να περιγράφει μια ευρύτερη, πιο διεθνή συνθήκη, από αυτό που κάναμε το 1980 (εννοεί τους Pink Floyd) ή έκανα εγώ το 1990 στο Βερολίνο;”

“Αρχισα να το σκέφτομαι όλο και περισσότερο, και ξαφνικά μου ήρθαν μερικές ακόμη ιδέες και τότε είπα: ‘Αν κάναμε αυτό με αυτό το τραγούδι και αυτό με εκείνο το άλλο, τότε ίσως να το πετυχαίναμε.’ Και κάπως έτσι άρχισα να σημειώνω μερικά πράγματα πάνω στο χαρτί και τελικά αποφάσι σα να το κάνω…”

Το show “THE WALL” έχει παρουσιαστεί στο παρελθόν μόνο 31 φορές, σε συγκεκριμένες, μετρημένες στα δάκτυλα του ενός χεριού, πόλεις, στις Η.Π.Α. και την Ευρώπη. Επίσης, θυμίζουμε ότι είχε ηχογραφηθεί και κυκλοφόρησε τελικά το 2000, με τον τίτλο "Is There Anybody Out There? The Wall Live 1980-81".

Η σύγχρονη αλά Roger Waters περιοδεία, “THE WALL LIVE”, έχει ήδη συμπληρώσει 56 ημερομηνίες στη Βόρεια Αμερική, ενώ αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε εξέλιξη το ευρωπαϊκό σκέλος, που ξεκίνησε το Μάρτιο, με 62 συνολικά ημερομηνίες στο πρόγραμμα. Ο Waters έχει εκφράσει την επιθυμία να την επεκτείνει και σε άλλες περιοχές του πλανήτη, συμπεριλαμβανομένης και της Νότιας Αμερικής.

To “The Wall Live” του Roger Waters είναι ένα θεατρικό έπος, όμοιο με τις παραστάσεις των Pink Floyd το 1980, αλλά και την all-star παρουσίαση του έργου από τον Waters, με αφορμή τον εορτασμό για την Πτώση του Τείχους του Βερολίνου, τον Ιούλιο του 1990. Κεντρικό στοιχείο του show θα είναι ένας πραγματικός τοίχος – με 74 περίπου μέτρα πλάτος και περίπου 11 μέτρα ύψος – που θα κατασκευαστεί κατά τη διάρκεια του πρώτου μέρους του show, για να γκρεμιστεί λίγο πριν το τέλος του! Στο show συμμετέχουν και ειδικά σχεδιασμένες από τον Gerald Scarfe κούκλες, που “εκφράζονται λεκτικά περισσότερο απ΄ ό,τι στην προηγούμενη εκδοχή του Wall”, σύμφωνα με τον Waters, ενώ συμπληρώνεται από εκτεταμένα σε διάρκεια projections (προβολές) και άλλα ειδικά εφέ.

"Η μηχανική και η τεχνολογία έχουν προχωρήσει πολύ, ιδιαίτερα οι τεχνικές projection" σημειώνει ο Waters. "Μπορούμε πλέον να προβάλουμε πολύ φωτεινές εικόνες σε όλο το πλάτος της αρένας, κάτι που δεν μπορούσαμε να κάνουμε πριν.”

Σε ό,τι αφορά στο μουσικό κομμάτι, ο Waters εξηγεί ότι αυτή η εκδοχή του “The Wall” βρίσκεται πιο κοντά στις παραστάσεις των Pink Floyd απ’ ό,τι το show που παρουσιάστηκε το 1990 στην Πλατεία Potsdamer του Βερολίνου, που σχεδιάστηκε ειδικά για την περίσταση, ώστε να μπορεί να φιλοξενήσει τους ιδιαίτερους προσκεκλημένους της βραδιάς εκείνης. “Επειδή ακριβώς είναι τόσο οπτικό το show, πρέπει να παίζουμε πολύ με τους χρόνους” λέει ο Waters. “Προσωπικά δεν με ενοχλεί αυτό. Με χαρά θυσιάζω την ελευθερία των μουσικών που παίζουν κιθάρα και συνήθως κάνουν ό,τι θέλουν, στο βωμό της δημιουργίας ενός show που συγκινεί τους θεατές και που είναι και πολιτικό και πολλά ακόμη. Πρόκειται για θεατρικό έργο, κατά συνέπεια πρέπει να υπάρχει έλεγχος… Τα φώτα και το οπτικό περιεχόμενο πρέπει να είναι συγχρονισμένα με τη μουσική. Αυτό το σημείο δεν με ανησυχεί καθόλου.”

Ανεξαρτήτως της έμφασης που δίνεται στην πιο διεθνή διάσταση του έργου, ο Waters εξαρχής δεν προέβλεπε ιδιαίτερες αλλαγές στις συνθέσεις του “The Wall”. Εμφανιζόταν σίγουρος ότι το έργο θα ηχεί όσο επίκαιρο ήταν και όταν πρωτοπαρουσιάστηκε, το Νοέμβριο του 1979.

Πίστευα τότε ότι ήταν μια εξαιρετική δουλειά" λέει ο Waters, για το άλμπουμ που παρέμεινε 15 συνεχείς εβδομάδες στο No. 1 του Billboard 200 chart και έχει γίνει έκτοτε 23 φορές πλατινένιο! Εχει επίσης κερδίσει βραβείο Grammy (Award for Best Engineered Recording -- Non-Classical). "Με εξέπληξε κάπως η τόσο μεγάλη επιτυχία του, αλλά ένιωθα πολύ περήφανος. Ημουν περήφανος για ό,τι κάναμε σε σχέση με το The Wall. Η επιτυχία του ήταν εξωφρενική".

Στις αρχικές δηλώσεις του το 2010, ο Waters είχε πει ότι δεν είχε ακόμη αποφασίσει αν θα κινηματ ογραφούσε ή ηχογραφούσε το show, αλλά ότι θα ήταν μάλλον απίθανο να μην προέκυπτε σε κάποια φάση της περιοδείας. Η πληροφορία αυτή επιβεβαιώνεται, και μάλιστα με τον πλέον τιμητικό τρόπο, για την Αθήνα και την Ελλάδα, αφού η παράσταση που έχει επιλεγεί για αυτό το σκοπό, δεν είναι άλλη από αυτήν στις 8 Ιουλίου, στο Κλειστό Γήπεδο Μπάσκετ του Ο.Α.Κ.Α.!

Ο Roger Waters, σε συνέντευξη που μας παραχώρησε ειδικά για τα ελληνικά media, εξηγεί τους λόγους πίσω από αυτήν την απόφαση:

1. Το εξαιρετικό venue, που ανταποκρίνεται πλήρως στις ανάγκες της τεράστιας παραγωγής του THE WALL LIVE αλλά και στις ιδιαίτερες απαιτήσεις μιας κινηματογράφησης που προορίζεται για κινηματογραφική διανομή και κυκλοφορία σε Blu-Ray.

2. Το ελληνικό κοινό, που τον εντυπωσίασε και τον κέρδισε με τον ενθουσιασμό του, όταν, πριν λίγα χρόνια, βρέθηκε ξανά στην Αθήνα, και πιο συγκεκριμένα στο Terra Vibe Park, στο πλαίσιο της περιοδείας “The Dark Side Of The Moon”.

Για όλους τους παραπάνω λόγους, η ομάδα του Roger Waters και η παραγωγή της Big Star Touring ζητούν από όλα τα media να μεταφέρουν στο κ οινό τις παρακάτω πληροφορίες / προϋποθέσεις, για την είσοδο των θεατών στο χώρο της συναυλίας και την ομαλή διεξαγωγή της κινηματογράφησης ενός τεράστιου μουσικού γεγονότος:

Δεδομένης της σοβαρότητας αυτής της απαγόρευσης, οφείλουμε να προειδοποιήσουμε το κοινό ότι όποιος φέρει μαζί του κάμερα ή κινητό, δεν θα μπορεί να εισέλθει στο χώρο, ακόμη κι αν έχει αγοράσει ήδη εισιτήριο (στους όρους του οποίου θα αναγράφεται, άλλωστε, η παραπάνω προϋπόθεση / απαγόρευση).
Ως εκ τούτου, παρακαλούμε θερμά να ενημερώσετε εκ των προτέρων τους αναγνώστες / θεατές / ακροατές σας, σχετικά, ώστε να αποφευχθεί η όποια ταλαιπωρία και να διασφαλιστεί η επιτυχία της συναυλίας αλλά και της κινηματογράφησής της, που θέλει, άλλωστε, τους ίδιους τους Ελληνες θεατές να αποτελούν μέρος της!

Το βράδυ της 8ης Ιουλίου δεν χρειάζεται να έχουμε μαζί μας κάμερες ή κινητά τηλέφωνα για να απαθανατίσουμε τις στιγμές, αφού ολόκληρη η συναυλία θα αποτελέσει ένα μοναδικό ντοκουμέντο, με πρωταγωνιστές όσους τυχερούς εξασφαλίσουν εγκαίρως τα εισιτήριά τους!

*** Η ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ ΤΩΝ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ ΞΕΚΙΝΑΕΙ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ, 10 ΜΑΪΟΥ!

Τι έγραψε για το THE WALL LIVE ο Τύπος στις Η.Π.Α.:

“O πρώην μπασίστας των Pink Floyd ξανάχτισε το κλασικό άλμπουμ του 1979 “The Wall’’ για το πρώτο σε μια σειρά 3 show, με τη βοήθεια μιας άψογης μπάντας. Με μια εξαιρετική ομάδα video artists και τεχνικών στα φώτα και τον ήχο, ένα μικρό στρατός επί σκηνής. Το οπτικά ακαταμάχητο, μουσικά εξαίσιο και συναισθηματικά ηχηρό show που προέκυψε ως αποτέλεσμα σου έπαιρνε την ανάσα.” – The Boston Globe

“To The Wall είναι μια μαγική εμπειρία” – The Boston Globe

“Αυτή η γενναία αλλαγή, μαζί με την εκστατική εκτέλεση της μουσικής, μετέτρεψαν αυτό το νέο Τείχος σε κάτι πολύ πιο συμπαγές, γεμάτο νόημα και μεγαλειώδες από ποτέ.” – New York Daily News

“Όταν ο Roger Waters τελείωσε το χτίσιμο του "The Wall" σε όλη του την έκταση, την Τρίτη, στο Madison Square Garden, αυτό ήταν απλώς ένα ακόμη λιθαράκι (it was just another brick) στο καλύτερο arena concert που έχω βρεθεί ποτέ στη ζωή μου. Τελεία και παύλα” – New York Post

“To show, μια θεατρική εμπειρία που έδωσε ζωή στο εξαιρετικό άλμπουμ των Pink Floyd του 1979, ήταν απλά φανταστικό.” – New York Post

"Το Wall γίνεται μεγαλύτερο από τα τραγούδια αυτά καθ’ αυτά, με αυτό το θέαμα που σαρώνει.” – New York Post

“Είναι εμπειρία ζωής να παρακολουθείς αυτή τη συναυλία.” – Suite101.com

"Ο Roger Waters ταρακούνησε το venue το βράδυ της Τετάρτης στο Τορόντο. Βγήκε στη σκηνή εν μέσω καταιγιστικών χειροκροτημάτων, που ξεκίνη σαν αμέσως μόλις ακούστηκε το ‘In the Flesh’, το πρώτο τραγούδι του θρυλικού concept album των Floyd, και η λατρεία απλώς δεν σταμάτησε ποτέ..." - Associated Press

Και, τέλος, o Jonathan Valania από την εφημερίδα The Philadelphia Inquirer, έγραψε: "Ολοι μας πρέπει να το δούμε έστω μια φορά πριν πεθάνουμε."

Μια παραγωγή της Big Star Touring

Η ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ ΤΩΝ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ
“THE WALL LIVE”
ΞΕΚΙΝΑ
ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 10 ΜΑΙΟΥ 2011!

Η προπώληση των εισιτηρίων για τη συναυλία “THE WALL LIVE” ξεκινά την Τρίτη 10 Μαΐου!
Συγκεκριμένα, οι online αγορές θα ξεκινήσουν στις 10.30 π.μ. από τα www.ticketpro.gr & www.tickethouse.gr, ενώ οι αγορές στα εκδοτήρια του Ticket House, σε Αθήνα & Θεσσαλονίκη, επίσης στις 10:30 π.μ..

Για την πρώτη μέρα της προπώλησης, Τρίτη 10 Μαϊου, θα υπάρξει όριο αγοράς, 6 εισιτήρια ανά άτομο.

Οι τιμές των εισιτηρίων διαμορφώνονται ως εξής:

PL1 (Ανω διάζωμα): 55 ευρώ

PL2 (Αρένα): 65 ευρώ

PL3 (Κάτω διάζωμα): 88 ευρώ

PL4 (V.I.P.): 145 ευρώ

Σημεία προπώλησης και ώρες λειτουργίας:

Αθήνα

TICKET HOUSE
Πανεπιστημίου 42 (εντός της στοάς).
Τηλέφωνο Επικοινωνίας: 210 3608 366

Ωράριο Λειτουργίας
Δευτέρα - Παρασκευή: 10:30 – 21:00
Σάββατο: 10:30 – 16:00

Θεσσαλονίκη

MUSIC LAND
Μητροπόλεως 102
Τηλέφωνο Επικοινωνίας: 2310 264 880

Ωράριο Λειτουργίας
Δευτέρα με Παρασκευή (πρωί): 10:30 – 14:30 & Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή (απόγευμα): 17:30 – 20:30
Σάββατο: 10:30 – 15:00

Online Sales:
Για αγορές μέσω διαδικτύου με πιστωτική κάρτα, 24 ώρες/ωρο:
www.ticketpro.gr | www.tickethouse.gr

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Πιθανότατα πρόκειται για το σημαντικότερο καλλιτεχνικό (και όχι απλά "συναυλιακό") γεγονός της χρονιάς (ίσως και έβερ).
Το ότι η Αθήνα θα είναι ο τελευταίος σταθμός της περιοδείας και το γεγονός ότι το σόου θα μαγνητοσκοπηθεί κιόλας, έχει πυροδοτήσει μια σειρά από φήμες: Θα υπάρξει και 2η μέρα; Θα εμφανιστεί και ο Γκίλμορ; Θα εμφανιστεί και ο Μέισον; Γενικά παίζει ένας χαμός από τη στιγμή της ανακοίνωσης και μετά.

Επειδή όμως τα πολλά λόγια είναι φτώχια και επειδή μιλάμε για έναν καλλιτέχνη που είναι μια ολόκληρη ιστορία μόνος του και για έναν δίσκο-μνημείο, αυτό που έχω να πω εγώ, είναι:
ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΚΕΙ ΜΕ ΔΑΚΡΥΑ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ!!!

Voivod, Soilent Green, Today Is The Day, 4-5-2011 @ An Club, Αθήνα

Είμαι της άποψης ότι ένα λάιβ αρκεί για να σε κάνει φαν ενός καλλιτέχνη, χωρίς να είναι απαραίτητο να κάτσεις να λιώσεις στη δισκογραφία του.
Όταν, πριν από μερικούς μήνες, η Venerate ανακοίνωσε -αρχικά- ότι έρχονται οι Soilent Green και οι TITD, δύο γίγαντες, δηλαδή, του ακραίου ήχου που έθεσαν στοιβαρά θεμέλια στις αρχές του '90, ενθουσιάστηκα, παρ' όλο που δεν είχα ακούσει ιδιαίτερα καμία από τις δύο.
Όταν πριν κάνα μήνα, προστέθηκαν και οι Voivod στην εξευτελιστική τιμή των 20 ευρώ (discount e-ticket), τότε το λάιβ απέκτησε ιστορικές διαστάσεις, δημιουργώντας την πεποίθηση ότι αυτό το λάιβ, θα μνημονεύεται για πολύ καιρό.
Σχετικά ανυποψίαστος λοιπόν, αλλά με την ελπίδα ότι θα περάσω πολύ καλά, πήγα στο Αν.

Οι TITD, ανέβηκαν στο σανίδι, κατά τις 8:30.
Για όσους δεν ξέρουν τι εστί TITD, απλά να ενημερώσω ότι ο Στιβ Όστιν, τραγουδιστής/κιθαρίστας/συνθέτης/στιχουργός/απόλυτος γκουρού του αμερικάνικου underground ήχου, έχει κάνει άντρες τους Κελίχερ και Τέιλορ των Mastodon και γενικά έχει επηρεάσει κόσμο και κοσμάκι.
Αυτό που παίζουν οι TITD είναι ακραίο χαρντκορ με πολλά noise και grind περάσματα και γενικά αποτέλουν δύσκολο άκουσμα. Πάνω στη σκηνή τα έδωσαν όλα και αν και ξεκίνησαν με σχετικά λίγο κόσμο, στη συνέχεια μαζεύτηκε αρκετός γιατί εδώ υπήρχε κατάθεση ψυχής. Ο ήχος ήταν εξαιρετικός, αν και κάποιες φορές όταν ο Όστιν τραγούδαγε χαμηλά δεν πολυακουγόταν. Προσωπικά έπαθα μεγάλο σοκ. Απίστευτη ένταση, κομματάρες και σοκ και δέος. Μάλλον οι αγαπημένοι μου της βραδιάς, αφού ουκ ολίγες φορές ένιωσα να με διαπερνάει ρίγος. Στο φινάλε, ο Όστιν παράτησε την κιθάρα και με ηχητική υπόκρουση μόνο μπάσο/ντραμς, τραγούδησε παρέα με κάποιους σκληροπυρηνικούς φαν που βρίσκονταν στο κάγκελο ένα παλιό κομμάτι (δυστυχώς τίτλους δεν ξέρω), αποχαιρετώντας μας μετά από περίπου 50 λεπτά οργασμικής παράστασης.

Συνέχεια με Soilent Green. Οι SG στην ουσία είναι πρότζεκτ μπάντα, που δημιουργήθηκε στα τέλη του '80 από τους, Μπράιαν Πάτον (κιθάρα - Eyehategod), Τόμι Μπάκλεϊ (ντραμς - Crowbar) και Μπεν Φέιλγκουστ (φωνητικά - Goatwhore), με τον Σκοτ Κρόσετ (μπάσο) να παίρνει τη θέση του Σκοτ Γουίλιαμς, το 2003, όταν και δολοφόνησαν τον τελευταίο (μπρρρ...). Αυτό που παίζουν είναι μια μίξη death/grind/sludge, που ξεχαρβαλώνει σβέρκους και αυτό ακριβώς πέτυχαν με την ισοπεδωτική εμφάνισή τους. Ο πανύψηλος Φέιλγκουστ χοροπήδαγε πέρα-δώθε, μοίραζε χάι φάιβς, έκανε χαβαλέ με τον κόσμο και την υπόλοιπη μπάντα και, γενικά, έβγαλε τρομερή ενέργεια πάνω στη σκηνή, με την φωνή του να τσακίζει κόκκαλα. Ο Πάτον θεούλης, οι ριφάρες του μας διέλυσαν, όπως επίσης και ο Μπάκλεϊ στα ντραμς που έπαιζε απίστευτους παπάδες. Μάλλον οι SG, ήταν η πιο "συναυλιακή" μπάντα της βραδιάς. Όλος ο κόσμος έκανε χεντμπάνγκιν και πέρναγε καλά. 60 λεπτά πραγματικής ισοπέδωσης που πέρασαν νεράκι.

Κάνα μισάωρο πριν βγουν οι χέντλαινερς, Voivod, το Αν άρχιζε να γεμίζει επικίνδυνα από μπουκλωτούς θρασάδες (τα κομμωτήρια πρέπει να έκαναν χρυσές δουλειές με τόσες περμανάντ). Γενικά δεν είμαι του θρας, αλλά γούσταρα που θα έβλεπα μια τόσο ιστορική μπάντα όπως οι Voivod, από τους οποίους μέχρι τότε, είχα ακούσει μετά βίας 1,5 φορά τον -κατά γενική ομολογία- πιο γνωστό τους δίσκο, Dimension Hatross (1988). Οπότε μιας και δεν είμαι φαν ούτε των Voivod αλλά ούτε και του θρας, έπιασα μια γωνίτσα και μαζί με μπύρα και τσιγάρο (που δεν είχα προλάβει να κάνω μέχρι εκείνο το σημείο, λόγω ανελέητου χεντμπάνγκιν), απλά απολάμβανα τη συναυλία. Εντάξει, πρέπει να παραδεχτώ ότι και αυτοί ήταν εξαιρετικοί, προκάλεσαν παροξυσμό στο σχεδόν γεμάτο Αν, ατέλειωτα stage diving και τέτοια. Μορφάρες όλοι τους, ο Snake τρομερός περφόρμερ, ο Away διέλυσε το ντράμκιτ του, ο Blacky, ενώ είναι 50 χρονών, μοιάζει με 20 και έπαιζε μπάσο σαν καυλωμένος έφηβος, ενώ και ο Chewy (νεοσύστατο μέλος από το 2008, που αντικατέστησε τον Piggy που πέθανε το 2005), τα έδωσε όλα με την custom made ξύλινη κιθάρα του. Φανταστική εμφάνιση γενικά, έπαιξαν και το Tribal Conviction από το Dimension Hatross (το μοναδικό κομμάτι που ήξερα ουσιαστικά), έπαιξαν και ένα καινούριο, ενώ και 4-5 κομμάτια ακόμα με ξετίναξαν. Για encore, έπαιξαν 3 κομμάτια ακόμα, αφήνοντας το καλύτερο για το τέλος: Υπερεπική διασκευή στο Astronomy Domine των Pink Floyd. Δεν ήξερα καν ότι ευπήρχε αυτό και εκ των υστέρων έμαθα ότι περιλαμβάνεται στο Nothingface (1989). Μιλάμε, έπαθα κοκομπλόκο. Με 2 βήματα βρέθηκα κι εγώ στο κάγκελο με όλους μαλλιάδες να χτυπιέμαι. Δεν υπήρχε αυτό το πράγμα. Απλή και ξάστερη θεΐλα!! Μετά από 90 λεπτά εξωπραγματικής εμφάνισης μας άφησαν με ένα τεράστιο χαμόγελο στα χείλη.

Τρία στα τρία λοιπόν, όλες οι μπάντες φανταστικές, ο ήχος κρύσταλλο, αρκετός κόσμος (αν ο κόσμος, βέβαια, αντιλαμβανόταν το ειδικό βάρος και των 3 μπαντών, θα έπρεπε η συναυλία να γινόταν στο ΟΑΚΑ και να το τίγκαρε αλλά τέλος πάντων) και όλα τέλεια και αποθεωτικά.
Αναμφίβολα πρόκειται για λάιβ, που όπως είπα στην αρχή, θα μνημονεύεται για πολύ καιρό ακόμα με γραφικές εκφράσεις τύπου "ήμουν κι εγώ εκεί". Χίλια μπράβο στην Venerate για την εξαιρετική διοργάνωση και πάντα τέτοια.
Εγώ μπορώ να δηλώσω με περισσή ειλικρίνεια, ότι αν και δεν είχα ακούσει πολύ καμία από τις 3 μπάντες, ήδη απέκτησαν και οι 3 έναν καινούριο, ενθουσιασμένο φαν. Σας αγαπάω όλους!

Weedeater, 1-5-2011 @ 7Sins, Αθήνα

Την πρωτομαγιά την περίμενα σαν τρελός απο καιρό τώρα.
Καλύτερα θα ήταν να έπεφτε καθημερινή, βέβαια, να πέρναμε και καμιά άδεια αλλά τελικά αυτή η πρωτομαγιάτικη Κυριακή, αποδείχτηκε ιδανική αρχή του καλοκαιριού (παπάρια, ακόμα κρύο κάνει).
Αφού με έκλασαν αμφότεροι οι ΦΛΩΡΟΙ Azarak και Ampaloclock (εμ, Amberclock εννοώ), κατηφόρησα μονάχος προς το κέντρο της Αθήνας, για να παρακολουθήσω την μπάντα-ορισμό του "τρου και καλτ" (κάτι που όπως θα εξηγήσω και στη συνέχεια, προσδιόρισε και το λάιβ), τους υπέρτατους Weedeater.

Από διάφορους ειδικούς απεσταλμένους μου στο φετινό Roadburn, μίλαγαν για την πιο γαμημένα χέβι μπάντα του φεστιβάλ. Ότι και καλά έκανε πλάκα σε όλες τις άλλες υπερμπάντες που πήραν μέρος στο εν λόγω φεστιβάλ και μίλαγαν όλοι για μια άνευ προηγουμένου εκκωφαντική εμπειρία.

Οι πόρτες ήταν να άνοιγαν, όπως είχε ανακοινωθεί, στις 21:00, αλλά τελικά, καθυστέρησαν αδικαιολόγητα, για πάνω από 1 ώρα, ανοίγοντας τες τελικά κατά τις 22:15 (ξένερα νο. 1).
Όπως φαίνεται και από το πόστερ, το σόου ήταν να ανοιγαν οι δικοί μας Sadhus και Korsikov.
Αμφότερους τους γνώρισα μέσα από το compilation δίσκο Miss Fortune της Spinalonga, πριν 2-3 μήνες (οι δεύτεροι είχαν παίξει κιόλας στο πάρτι που είχε γίνει τότε στο Αν). Προς απογοήτευση μου, τελικά, οι Sadhus δεν έπαιξαν (μάλλον γι' αυτό και η καθυστέρηση να ξεκινήσει το λάιβ - ξενέρα νο. 2) και πάνω που νωρίτερα σπίτι μου έτριζαν οι τοίχοι από τους ήχους του φανταστικού ΦΟΥΝΤΑmentalist που περιλαμβάνεται στο παραπάνω compilation άλμπουμ. Τελικά, έπαιξαν οι Stonenrow (και αυτοί είχα παίξει στο λάιβ της Spinalonga), ως ντουέτο πλέον (κιθάρα, ντραμς) και με αποζημίωσαν σε μεγάλο βαθμό. Μεστός, μονολιθικός ήχος που πατάει πάνω στις διδαχές των Sleep, με παραμορφωμένα φωνητικά. Ντουμ αργό και χέβι όπως πρέπει.
Στη συνέχεια οι Korsikov (και αυτοί χωρίς μπάσο), που πατάνε περισσότερο πάνω στην έτερη μπάντα του Pike, High On Fire, μαζί με πολλές Kyuss τζούρες, μας ξετίναξαν και αποτέλεσαν ιδανικό ορεκτικό. Άντε να βγάλουν και άλμπουμ οι μάγκες να γουστάρουμε. Όσο έπαιζαν ο Keko των Weedeater έκοβε βόλτες και έδινε τα εύσημα στον ντράμερ των Korsikov που θέριζε, ενώ η απόλυτη μορφάρα Dixie, τα έπινε στο μπαρ συνδυάζοντας τζακ με άπειρες μπύρες.

Η μεγάλη στιγμή είχε φτάσει. Το τρίο των Weedeater ανέβηκε στη σκηνή και ήδη από το soundcheck φάνηκε ότι πάμε για μεγάλη βραδιά, αφού ο ήχος ήταν ότι πιο εκκωφαντικό έχω ακούσει. Όταν έπεσαν οι νότες του God Luck And Good Speed, μαζί με το μάτωμα των αυτιών ξεκίνησε και μαζικό mosh, με τον κόσμο να τρελαίνεται από κάτω.
Ο Dixie τρελή μορφάρα, όπως είπα. Μαζί με ένα δεύτερο τζακ και 4-5 μπύρες που κατανάλωνε όποτε του δινόταν η ευκαιρία ήταν χάρμα ειδέσθαι. Αλλοιθώριζε, έκανε διάφορες σπαστικές κινήσεις, χοροπήδαγε σαν τρελός, προέτασσε το μπάσο του προς διάφορες κατευθύνσεις, έλεγε ότι μαλακία του κατέβαινε (εννοείται ότι ήταν εντελώς κλασμένος) με ρομποτική προφορά και... βασικά δεν εξηγείται με απλά λόγια. Ας ήσουν εκεί, αγαπητέ, φλώρε αναγνώστη.
Ο ήχος ήταν κακός (ξενέρα νο. 3), τα φωνητικά τις περισσότερες φορές δεν ακουγόντουσαν καθόλου αλλά ήμουν τόσο τρελαμένος που δεν έδωσα σημασία και απλά συνέχισα να κοπανιέμαι. Ο φωτισμός επίσης κακός, δεν υπήρχε κανένα φως πάνω στον Dixie, κάτι που μας δυσκόλευε για τις φωτογραφίες, αφού όπως και να το κάνουμε εκεί ήταν το ζουμί.
Στα του λάιβ, οι κομμάταρες διαδέχονταν η μία την άλλη, δίνοντας έμφαση στο φετινό άλμουμ (Jason... The Dragon), το φίντμπακ βάραγε οργασμικά το στομάχι και η καύλα είχε χτυπήσει κόκκινο.
Λίγο πριν το Monkey Junction, ένας τύπος έδωσε ένα τεραστίων διαστάσεων μπάφο στον Dixie, ο οποίος άρχισε να το πίνει σαν τρελός. Αφού έκανε σχεδόν το μισό (και μιλάμε για κάνα 20ποντο μπάφο έτσι, όχι αστεία), το πάσαρε στον Keko, αυτός στον Shep και αυτός στον εκστασιασμένο κόσμο, για να καταλήξει τελικά στον ηχολήπτη.
Λίγο πριν την κομματάρα Weed Monkey και έχοντας παίξει μόλις γύρω στα 40-45 λεπτά, ο καημένος ενισχυτής του μπάσου του Dixie δεν άντεξε και ανατινάχτηκε. Ο Dixie άρχισε να βαράει τον διακόπτη, αποτελιώνοντας τον οριστικά, βγάζει το καλώδιο και πριν το βάλει σε ένα άλλο άρχισε να το δαγκώνει, να το τσιμπουκώνει, να το γλείφει, να το χώνει στον κώλο του, βγάζοντας αυτό διάφορους ενοχλητικούς ήχους και στο τέλος γυρίζει στο κοινό και λέει: "Αυτό, για όσους δεν το κατάλαβαν το κάνω επίτηδες. Ναι, είμαι τελείως κλασμένος και δεν ξέρω τι σκατά κάνω". Συγκίνηση, απλά και άπειρες καρδούλες. Ο τύπος είναι κάτι παραπάνω από θεός. Είναι τόσο θεός που παστελώνει τον Τσακ Νόρις για πρωινό, ενώ ταυτόχρονα ξύνει τ' αρχίδια του και τρώει σουβλάκι (ναι, μιλάμε για τόση θεΐλα!).
Τελικά, αφού αντικαταστάθηκε ο ενισχυτής και ξεκίνησαν να το παίζουν το κομμάτι, μετά από μερικά λεπτά έρχεται η τρισμέγιστη ξενέρα νο. 4, που ο Dixie ανακοινώνει ότι δεν ακούει το μπάσο του και δυστυχώς δεν μπορούν να συνεχίσουν. Πάγωμα. Ο Keko δίνει σαν να λέει συγνώμη το ένα πιατίνι του σε έναν τυχερό και τελικά αποχωρούν, σχεδόν τρεκλίζοντας.

Έχουμε και λέμε λοιπόν: Καθυστέρηση πάνω από μία ώρα, ακύρωση Sadhus, κάκιστος ήχος, κακό merch (ξενέρα νο. 5, γιατί μια μπλούζα που πήρα ήταν large, επειδή δεν είχε μικρότερες, με αποτέλεσμα να μου είναι σαν φούστα, αν και το merch ήταν κακό γενικά) και ελάχιστη διάρκεια (50 λεπτά μαζί με τις διακοπές).
Ερώτηση: Τελικά άξιζε;
ΦΥΣΙΚΑ ΚΑΙ ΑΞΙΖΕ ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΤΡΕΛΑ ΜΟΥ ΓΑΜΩ!!!

Νικολάου Εγγονόπουλου "Η Ύδρα Των Πουλιών", Δημήτρης Πουλίκακος/Socos/The Live Project Band, 29-4-2011 @ Gagarin205, Αθήνα

Η Ύδρα των Πουλιών, για τον γράφοντα (πςς), είναι το σημαντικότερο ελληνικό άλμπουμ που έχει κυκλοφορήσει εδώ και πάνω από μια δεκαετία (πάω μέχρι το "Μέσα στη νύχτα των άλλων", από Τρύπες).

Η μελωποίηση του Εγγονόπουλου από τον Socos, γίνεται με τον ίδιο σουρεαλιστικό τρόπο που προσέγγιζε και ο ίδιος ο Εγγονόπουλος την ζωγραφική και την ποίηση.
Μινιμαλιστική και υπερβολική ταυτόχρονα. Διακλαδώσεις και κλιμακώσεις. Αχανής αλλά και συγκεκριμένη.
Πάνω από τη μουσική, η φωνή του ΤΕΡΑΣΤΙΟΥ Δημήτρη Πουλικάκου, στοιχειωτική και αποθεωτική, να απαγγέλει με τελετουργικό τρόπο που ανατριχιάζει.

Όπως είναι φυσικό, δεν θα μπορούσα να έχανα τη μία βραδιά που θα έπαιζαν λάιβ όλο το δίσκο αποδίδοντας ταυτόχρονα, ένα σπάνιο φόρο τιμής στον ποιητή Νίκο Εγγονόπουλο.

Ο Μητσάρας ο Πουλικάκος έκανε την εμφάνιση του και μας σύστησε τους Fregoli Delusion Ensemble, οι οποίοι θα άνοιγαν τη βραδιά. Πολυμελής μπάντα με κλαρινέτο, ακορντεόν, φαγκότο, κοντραμπάσο, βιόλα και τον Socos στην κιθάρα. Δεν μου άρεσαν. Έτσι απλά. Βασικά δεν είχαν κάτι για να μου αρέσει. Ούτε ροή, ούτε δομή, ούτε αρχή , ούτε μέση, ούτε τέλος, ούτε ρυθμό, ούτε τίποτα. Δεν ξέρω αν δεν ήμουν εγώ στη φάση, αλλά πραγματικά αυτό το ντρόουν συνονθύλευμα ξεκάρφωτων ήχων, δεν το πάλεψα. Ήταν και 35 λεπτά πανάθεμα το και μου φάνηκε ότι είχε τον ατέλειωτο.

Κάνα 20λεπτο μετά, ξαναέκανε την εμφάνισή του ο Μητσάρας αυτή τη φορά με τον Socos και τους Live Project Band και έπεσαν οι πρώτες νότες του "Κλέλια Ή Μάλλον Το Ειδύλλιο Της Λιμνοθάλασσας ΙΙ".
Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι το πόσο εξαιρετικά αποδίδεται λάιβ. Κάποιες φωνές (από μια κοπέλα και ένα παλικάρι που έκαναν φωνητικά πάνω στις απαγγελίες του Πουλικάκου), ψιλοχάνονταν όταν δυνάμωνε η ένταση αλλά εντάξει κλάιν μάιν. Η απόδοση της μουσικής είναι απλά μοναδική.
Ενδιάμεσα από τα τραγούδια ο Πουλικάκος κάνει λίγο χαβαλέ με τον κόσμο και ο κόσμος περνάει καλά.
Όταν ακούγονται οι πρώτες χαρακτηριστικές νότες του ομότιτλου κομματιού, νιώθω ένα σφίξιμο. Μέχρι το φινάλε ήμουν έτοιμος να ξεσπάσω σε κλάματα. Ούτως ή άλλως από τον δίσκο το κομμάτι με συνεπαίρνει αλλά λάιβ μιλάμε για κάτι το άπιαστο.
Η βραδιά κυλάει μαγικά, με όλο το άλμπουμ να απλώνεται μπρος στα μάτια μας σαν ένα σουρεάλ θέατρο. Μεγάλες στιγμές με "Πολυξένη", "Άνθη", "Το Καράβι Του Δάσους" και άλλα.
Όλοι οι μουσικοί που παρελαύνουν αφήνουν το λιθαράκι τους με τον Socos να κλέβει πολλές φορές την παράσταση με διάφορα αεροπλανικά που έκανε. Μεγάλη μορφή. Τρου και καλτ που λέμε.
H βραδιά κλείνει εκπληκτικά με το "Τα Κλειδοκύμβαλα Της Σιωπής", μετά από περίπου 70 λεπτά, με όλο το Γκαγκάριν να χειροκροτά εκστασιασμένο.

Γενικά, περίμενα περισσότερο κόσμο, αφού μιλάμε για το πιο σημαντικό ελληνόφωνο δίσκο της περάσμενης χρονιάς (ίσως και της δεκαετίας), αλλά δεν πειράζει. Λίγοι και καλοί ζουν τέτοιες στιγμές. Για τους υπόλοιπους, μάθημα για το μέλλον.

KARMA

O KK Dowing αποχωρησε απο τους Judas Priest,λιγο πριν την υποτιθεμενη τελευταια παγκοσμια περιοδεια τους.Και να πω οτι δε το γρουσουζεψα σε ενα προσφατο κειμενο....
Απο την αλλη,ο Louie Zamora εκανε διαφημιστικο για λογαριασμο της εταιριας K2 που προσπαθει να ξαναμπει στην αγορα των aggressive inline skates.

Οσοι ασχολουνται θυμηθηκαν
τον εξαφανισμενο για καιρο ηρωα της παιδικης τους ηλικιας να κακοποιει K2 πατινια πανω σε σωληνες αντιστροφως αναλογους με το υψος του και το στυλ του να διαχεεται απο τη βιντεοκασετα σε ολο το δωματιο.Αν δε το καταλαβατε εφτασε η εποχη που αρχιζουν τα reunions στη rollerblading κοινοτητα.Προφανως με αυτα τα δυο φαινομενικα ασχετα,αλλα στην ουσια αντιφατικα γεγονοτα να λαμβανουν χωρα,η ισορροπια του συμπαντος για αλλη μια φορα γλιτωσε απο μεγαλες διαταραχες.

Χωρίς σχόλια.

Terra Tenebrosa - The Tunnels (2011)

Σχεδόν δέκα χρόνια έχουν περάσει από τη μέρα που κυκλοφόρησε το τελευταίο πόνημα των Breach, Kollapse (2001). Οι τρελαμένοι Σουηδοί με 4 άλμπουμ και 2 EPs άφησαν για πάντα ανεξίτηλο το στίγμα τους στον ακραίο ήχο, παίζοντας πράγματα, μέσα της δεκαετίας του '90, που κόσμος δεν είχε ακούσει ποτέ μέχρι τότε, ή τουλάχιστον είχε σχεδόν από τους Neurosis την ίδια περίοδο, που παρέα όρισαν μια ολόκληρη σκηνή. Αυτή του ατμοσφαιρικού sludge.
Μετά το Kollapse, λοιπόν, οι Breach αφού είχαν αλλάξει καμιά 10αριά φόρες line-up, αποφάσισαν να το διαλύσουν. Κάποιοι εισχώρησαν στην κολλέκτιβα των The Ocean, ενώ η τύχη των υπολοίπων αγνοούταν.
Πριν μερικούς μήνες έσκασαν ξαφνικά 3 τύποι μασκαρεμένοι χρησιμοποιώντας ψευδώνυμα, δηλώνοντας αριστερά και δεξιά ότι είναι πρώην μέλη των Breach, υπό του ονόματος Terra Tenebrosa, και ετοιμάζουν το ντεμπούτο τους.
Δεν ξέρω πόσος κόσμος τους πήρε στα σοβαρά αλλά νομίζω ότι και οι πλέον δύσπιστοι πρέπει πλέον να το έχουν βουλώσει. Γιατί το Tunnels είναι τόσο πρωτόγνωρο, ανατρεπτικό και έντονο που φαίνεται, όχι μόνο να αλλάζει, αλλά και να ορίζει εκ νέου τα δεδομένα στον ακραίο ήχο του '10, όσο άλλαξε και όρισε το It's Me God των Breach το '90.

Ήδη από το εναρκτήριο The Teranbos Prayer ψαρώνεις και κάνεις βουτιά στα βαθειά.
Αυτό που ακολουθεί, βέβαια, μετά, είναι εντελώς "αλλού".
Εφιαλτικές συνθέσεις με αποπνικτική ατμόσφαιρα, σλατζοριφάρες περιστοιχισμένες από τρομακτικά σαμπλαρίσματα, industrial και μπλακ αναφορές και απίστευτη παραγωγή.
Τα φωνητικά είναι παραμορφωμένα, απόκοσμα και εφιαλτικά δένοντας απόλυτα με την κατάμαυρη ατμόσφαιρα.
Για κάποιο λόγο ο δίσκος μου βγάζει κάτι το "σαουντρακικό". Σαν να βλέπω σε ταινία τον χειρότερο εφιάλτη και αυτή είναι η μουσική του επένδυση.
Τα Probing the Abyss και The Mourning Stars, μου βγάζουν ακριβώς αυτό το παραπάνω, το καθένα με διαφορετικό τρόπο. Το πρώτο είναι πιο πολυσύνθετο, ενώ το δεύτερο πιο μονολιθικό, αλλά και τα 2 τόσο μαγικά απάνθρωπα.
Και ενώ και τα 2 είναι πολύ ατμοσφαιρικά κομμάτια και νιώθω να με βυθίζουν σε μια σκοτεινή δίνη, έρχεται βίαια ο επιθετικός ογκόλιθος, The Arc Of Descent, να με αποτελειώσει.
Το θεϊκό και μελαγχολικό θα έλεγα ριφ του Guiding The Mist / Terraforming, προκαλεί ανατριχίλες και το Through The Eyes Of The Maninkari με τα τρομακτικά παραμορφωμένα φωνητικά από το υπερπέραν προκαλεί δέος. Ειδικά στο τελευταίο, ενώ άκουγα τον δίσκο από το mp3 στο μετρό, με το που έσκασαν τα φωνητικά, προσπαθούσα απεγνωσμένα να κρύψω την ανησυχία μου.
Το ομώνυμο The Tunnels, κλείνει χαλαρά τον δίσκο, αλλά και πάλι είναι τόσο έντονο που μόνο αφού τελείωσε και μετά από μερικά λεπτά, άρχισα να βρίσκω τις ανάσες μου.

Δεν ξέρω ποιοι είναι πραγματικά αυτοί οι τύποι και από που μας ήρθαν (στ' αρχίδια μου κιόλας), αλλά μας έκαναν μεγάλη ζημιά!

Days of the Electric Kings

Περίπου έξι μήνες περίμενα αυτό το σαββατοκύριακο, οπότε απο την στιγμή που όλα έγιναν όπως πανω κάτω τα είχα στο μυαλό μου, νομίζω πως τα λόγια είναι περιττά. Εννοείται πως για τους Electric Wizard, το συγκρότημα για το οποίο είχα και την μεγαλύτερη κάψα να δω και ακούσω Live, έχω κάποιο παράπονο αλλά έτσι είναι τα πάθη. Μπορεί εκεί που ρίχνεις γαμωσταυρίδια, ξαφνικά να μπεί ένα Funeralopolis και να σε κάνει να πείς ξανά πόσο γαμώ τα παιδιά είναι τελικά αυτοί εκεί πάνω. Στο παρασύνθημα: ήχος τίγκα πηχτός, οι μαστούρικες εισαγωγές του Oborn όλα τα λεφτά και προσωπικό highlight για μένα το Black Mass black mass black mass hear me lucifer. Ενα Dunwich έλειπε μόνο.
†††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††
Αν υπάρχει χειρότερη μέρα για συναυλία τότε αυτή είναι η Κυριακή. Δεν σου δημιουργεί το ίδια feeling άμα ξέρεις πως αμέσως μετά το 'Thank You, Goodnight' πρέπει να πας σπίτι επειδή δουλέυεις αύριο. Εκτός και αν η ίδια η συναυλία είναι τόσο ρέμπελη που μετά το πρώτο δέυτερο κομμάτι, πολυ που χέστηκες για το τί μέρα είναι, τι ώρα είναι και το αν βλέπεις ή όχι. Acid King: η μπάντα που θες να γίνεις άμα μεγαλώσεις. Και άμα σε ρωτάνε τι μουσική παίζεις εσύ να απαντάς 'rock.'.
††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††††
Παρ΄όλα αυτά εγώ για γυναίκα κιθαρίστρια του σ/κ (ΜΟΝΟ Φαλλοκράτης!) ψηφίζω Lori. Γιατί εχεί πλάκα να έχεις Marshall διπλστακαρισμένες καμπίνες και να παίζεις dropαρισμένος (-ένη) με ένα-ένα δαχτυλάκι την φορά. Γιατί το War of the Mind τα σπάει. Γιατί έτσι.

Cradle of Filth,Nightfall Live Fuzz Παρασκευη 8 Απριλιου 2011

Πραγματικο Βritish metal invasion διημερο.Την επομενη των Saxon λοιπον,ειχα παλι εξοδο και δε θα μπορουσα να περασω αλλου το βραδυ μου.Οι Nightfall δεν ηξερα οτι παιζουν.Μπηκα μεσα κουρασμενος και πονοκεφαλιασμενος(υπηρεσια,βασανιστηκο ξυπνημα κλπ)και αποφασισα να βγω εξω μεχρι να τελειωσουν.Η μουσικη τους ποτε δε μου αρεσε ιδιεταιρα,αρα προτιμησα να χαλαρωσω.Τους Cradle of Filth απο την αλλη τους λατρευω απο μικρος,και αφου την πρωτη φορα το 2005 που τους ειχα δει δε μου ειχαν αρεσει ιδιεταιρα,αποφασισα να τους δωσω αλλη μια ευκαιρια for old time's sake.Ολα συνηγορουσαν στο να γινει αυτο το live το απολυτο test με το οποιο θα δοκιμαζα τη σχεση μου με τη μπαντα.Πρωτον,πηγα μονος μου,πραγμα που εχει να τυχει πολλα χρονια,αν και παντα το εβλεπα ως μια ομορφα εσωστρεφη διαδικασια.Εξω λοιπον ο παραγοντας καλη παρεα.Δευτερον,ειχα να ερθω σε επαφη με τους filth δισκους μου πολυ καιρο,σε βαθμο που μου επαιρνε λιγο να αναγνωρισω ποιο κομματι ειναι ποιο.Τριτον και φαρμακερο,εχω σταματησει να παρακολουθω σοβαρατη δισκογραφια τους απο το Nymphetamine album και μετα.

Κατα τις 10 30 λοιπον τα φωτα σβηνουν.Εισαγωγη με το Humana Inspired by Nightmare και το χαμογελο μου φτανει στα αυτια.Ακολουθουν Heaven Torn Assunder και Funeral in Carpathia και ξαφνικα οι Cradle γινονται εκεινη η παλια σου γκομενα που ξερει ακριβως τα γουστα σου και πως πρεπει να κουνηθει για να σε ρηξει κατευθειαν στο κρεβατι.To Dusk...and her Embrace ειναι στ αυτια μου ο,τι καλυτερο εκαναν ποτε και με αιφνιδιασαν οταν με το εμπα εδειξαν κατευθειαν τα δοντια τους.Ο ηχος της μπαντας ηταν πολυ καλος με εξαιρεση το μικροφωνο που απο την αρχη ειχε προβληματα και εθαβε τον Danni πισω απο τη μουσικη.Αυτο δυστυχως συνεχιστηκε καθ ολη τη διαρκεια του set με μικρες ηχοληπτικες αναλαμπες αλλα με θρησκευτικη(χμμμ)προσηλωση του αυτιου,καλη διαθεση και θεα της μπαντας σε κεφια μαλλον ολοι περασαμε πολυ καλα.

Εξ αρχης δεν ηξερα τι να περιμενω απο μια εμφανιση των Filth εν ετη 2011.Οι μουσικοι τους πειραματισμοι αυτα τα χρονια μαλλον δεν ειχαν την απαιτουμενη απηχηση στους ορκισμενους οπαδους τους.Προσθεσε σε αυτα την πολυχρονη συναλιακη τους απουσια απο τη χωρα μας και τη γιγαντωση του ονοματος των Dimmu Borgir με τους οποιους παντα ειχαν μια ατυπη κοντρα και καταλαβαινεις τι εννοω.Κατα τη διαρκεια της συναυλιας ομως ο προβληματισμος μου μετατρατπηκε σε συμπερασμα.Οι Cradle μαλλον ειναι ο Tim Burton του (Βlack?)Metal.Θα ειναιγια παντα στην καρδια μας για το εμπορικο αλλα συναμα ποιοτικο καλοσορισμα στους σκοτεινους ηχους.Εφαλτηριο για περαιτερω ενασχοληση με ετεροκλιτη μουσικη και λογοτεχνια.Καλος λογος να συνοδευουμε τα booklets τους με ενημερωμενα Αγγλο-αγγλικα λεξικα.Οσο mainstream και να γινουν με τα Αλικη στην χωρα των θαυματων-symphonic metal φλερτ τους,θα καταφερουν να τα μπολιασουν με το προσωπικο τους στυλ.Το να βλεπεις κοριτσακια να σκιζουν τα προβλεπομενα alchemy gothic φορεματα τους για παρτυ του Danny ουρλιαζοντας Nymphetamine και αγνοοντας ενα Cruelty Brought Three Orchids ειναι σα να βλεπεις μια σκοτεινη-αιθερια-ψαγμενη παρουσια να φοραει με vampire καμαρι το Nightmare before christmas τσαντακι της αλλα στους deathlike φακους επαφης της να διακρινεις οτι ειναι πολυ μικρη(ακομα) για να περπατησει στη Gotham City ενος Batman Returns.Aυτο ομως ειναι μια μεγαλη νικη.Ποσες 20χρονες μπαντες ξανακερδιζουν απο την αρχη νεες γεννιες οπαδων?Και στο κατω κατω η μπαντα ειχε τετοια ορεξη οταν παρουσιαζε το καινουριο της,αρκετα καλο με μια πρωτη "αυτια",υλικο που εμενα με επεισαν.From the Cradle to Eslave για το τελος και καλη μας ξεκουραση.All hail the mighty Filth.

Y.Γ. Αναμενοντας την εναρξη του show ο dj επαιξε ενα symphonic metal τραγουδι που με βιολι απο πισω επαιζε το "Ριξε Κοκκινο στη Νυχτα" του Μαχαιριτσα.Οποιος ξερει κατι παραπανω γι αυτο το snuff/cult/vomitcore/baroque διαμαντι ας ενημερωσει σας παρακαλω.

Saxon,Spitfire Live Fuzz Πεμπτη 7 Απριλιου 2011

Ειχα να παω σε συναυλια απο το Νοεμβρη και δεν εβλεπα την ωρα να βρεθω στο venue.Για διαφορους λογους καταφερα να μπω αφου οι Saxon ειχαν ηδη αρχισει αλλα ευτυχως προλαβα το μεγαλυτερο μερος του setlist.Για τους Spitfire λοιπον ουτε λογος,δυσυτχως,γιατι εχω να τους δω απο το reunion live τους με τους Dokken.Μετα το περας της συναυλιας ακουσα οτι αδικηθηκαν αλλα περισσοτερα δεν ξερω,ρωτηστε καποιον πιο συνεπη στα συναυλιακα ραντεβου του.Μπορω μονο να υποθεσω οτι ηταν μεγαλη νυχτα γι αυτους,αφου ειχαν ανοιξει για το πρωτο ελληνικο gig των Αγγλων πισω στα 80's και εχουν να το λενε για το ποσο καλα τους ειχε φερθει ημπαντα.
Στα του main act λοιπον.Απο τοτε που αρχισα να πηγαινω σε συναυλιες θυμαμαι οτι αυτες των Saxon παντα επεφταν μαζι με καποια αλλη που με ενδιεφερε και αποφασιζα να τους δω την επομενη φορα,δεδομενης της φημης που απολαμβανουν ως ενα απο τα απολυτα αειθαλη live bands.Αυτο κρατησε μεχρι προπερσυ που τους ειδα στο Rockwave,αλλα απο συγκροτηματα τετοιου βεληνεκους δε φευγεις ικανοποιημενος αν δε δεις (τουλαχιστον)ενα full set show.Δεν θα μπω στη διαδικασια να αναλυσω τη συναυλια και το setlist.Ο Biff σχολιασε την παρουσια hi tech κινητων με καμερα ως εξης:"I see we have a lot of youtubers here tonight.We love Youtube.And you know why?Cause we're a great fucking band."Αυτο που ακολουθησε δικαιωσε καθε νοτα βρετανικης προφορας του σχολιου της"γριας".Οποιος εχει δει το family jewels dvd των AC/DC ας σκεφτει ποσο πολυ θα ηθελε να δει τη μπαντα πιτσιρικια να καταστρεφουν τα μικρα clubs στα οποια επαιζαν.Ε λοιπον ετσι ακριβως επαιξαν οι Saxon.H ενεργεια που εξεπεμπαν ηταν αντιστροφως αναλογη με την ηλικια τους.Μπαινοντας στο club νομιζα οτι θα λιποθυμησω απο τη νυστα και την κουραση και εβρεχα με νερο το προσωπο μου.Λιγο αργοτερα θα μπορουσα να σταματησω τρενο με τα χερια.
Οσο μεγαλωνουμε τεινουμε να προσεγγιζουμε τη μουσικη ελιτιστικα,κατευθυνομενοι απο την πειρα μας ως ακροατες.Αυτο δεν ειναι κακο.Αλλα μερικες φορες τα απλα πραγματα μοιαζουν να αρκουν.Και εν τελει ετσι ειναι.Ευτυχως που υπαρχουν οι Saxon και καποιοι αλλοι μετρημενοι στα δαχτυλα.Ευτυχως που καποιες συναυλιες(μπορουνα να)ειναι μια γροθια στο στομαχι,μια σφαλιαρα στα μουτρα,που μας θυμιζει ποιοι και τι πραγματικα ειμαστε ως μουσικοφιλοι και ως ανθρωποι.Και αν σκεφτοι κανεις οτι ο χουλιγκανισμος και η τιμιοτητα της μπαντας κρατησε λιγο παραπανω απο 2 ωρες,setlist δε σκιστηκε απαξιωτηκα και κλεφτικο σφυριγμα δεν ακουστηκε,αυτη πιθανοτατα ηταν μια ασχημη βραδια τους!

LIVED BY THE SWORD