Συνέντευξη με τον Argy από Nightstalker

Dead Rock αλλά και κομμάντο. Οι Nightstalker, τρία χρόνια μετά της κυκλοφορία του Superfreak, ετοιμάζονται μέσα στο καλοκαίρι, με ανασυγκροτημένες τις δυνάμεις τους αλλά και με νέα εταιρία, να μας προσφέρουν ένα δίσκο ξεχειλισμένο με σκληρό και heavy rock. Και όσο το μυαλό, υπό τους ήχους του Dead Rock Commandos, διασχίσει έναν ερημικό δρόμο μετρώντας την ταχύτητα σε μίλια ανά ώρα, η σκληρή πραγματικότητα του αθηναϊκού καύσωνα δύσκολα ξεπερνιέται. Το air-condition στο full λοιπόν και στην άλλη άκρη της γραμμής ο Argy για χαλαρή κουβέντα...

Να ξεκινήσουμε για τον καινούργιο δίσκο, ήταν συνειδητή η αλλαγή του ήχου που είχατε μεταξύ του Superfreak και του Dead Rock Commandos;

Συνειδητή με την έννοια ότι θα μπούμε να γράψουμε αυτό τον ήχο, όχι, αλλά κάθε φορά το άλμπουμ είναι ξέρεις ένα καινούργιο πράγμα, ένα καινούργιο πείραμα. Απλώς εγώ πιστεύω είναι λίγο.... πιό στεγνό rock από το  Superfreak, το Superfreak ήταν πιο λαμπερό.

Από ό,τι καταλαβαίνω ο τίτλος του δίσκου έχει διπλή έννοια, διπλή σημασία. Επιλέχθηκε γιατί είναι ωραίο στο άκουσμα;  στο παρελθόν έχετε τίτλους και τραγούδια που, ας πούμε, ‘πιάνουν’ το αυτί.

Επιλέχθηκε γιατί, εκτός που ακούγεται καλά στο αυτί, με απασχολούσαν αυτές οι λέξεις. Ξέρεις ήθελα να τις βάλω σε κάποια σειρά μαζί, να δω, και μου βγήκαν έτσι...

Σημαίνει πάντως διαφορετικά πράγματα, νεκροί ροκ κομάντο, οι κομάντο του πεθαμένου ροκ...

... του πεθαμένου βράχου, επίσης dead rock δηλαδη ‘μόνο ροκ’, έχει διάφορα.

Νιώθεις πως ανήκετε σε μία από αυτές τις κατηγορίες;

Να σου πω την αλήθεια δεν σκεφτόμουνα εμάς όταν έβαζα αυτόν το τίτλο, αλλά πάει και με εμάς και με όλα. Γιατί ξέρεις τι γίνεται; Στην πορεία, σε αυτή τη φάση που είμαστε με Nighstalker  και τέτοια, αναγκάζεσαι και είσαι και κομάντο και όλα για να μπορέσεις να επιζήσεις

Το CD δεν έχει κυκλοφορίσει ακόμα, τον Αυγουστο θα βγεί έτσι;

Ναι, 28 Αυγούστου βγαίνει το CD και 18 Σεπτεμβρίου σε βυνίλιο

Έχει κυκλοφορίσει όμως από ότι έμαθα στο i-tunes. Πόσο παλαβό σου φαίνεται εσένα που έχει κυκλοφορίσει από τελείως ψηφιακό, σε i-tunes, και από την άλλη να υπάρχει ακόμα το βυνίλιο, και υπάρχει κόσμος που θέλει  και τα δύο;

Και το βυνίλιο έχει ανέβει κιόλας τα τελευταία χρόνια, ενώ το CD έχει τελειώσει να πούμε. Ξέρεις το γίνεται; Το βυνίλιο ήταν ανέκαθεν πολύ πιο ζεστό στο αυτί, πάντα δηλαδή ο αναλογικός ο ήχος είναι πιο ζεστός στο αυτί. Και αυτό το καταλαβαίνεις με το πέρασμα του χρόνου, ακούς συνέχεια digital, digital, digital, και με το που ακούς κάτι πιο παλιό, ή που έχει γραφτεί έστω αναλογικά λες ‘Ώπα! Αυτό είναι!’.

Εσύ ακούς σε βυνίλιο; Σε τι ακούς;

Εγώ κοίτα, συνήθως στο σπίτι δεν πολυακούω μουσική, αλλά άμα είναι ακούω από το κομπιούτερ.

Είναι αυτός ο λόγος που θέλατε να γίνεται πιο αναλογικοί σε αυτόν τον δίσκο;

Αυτή η ηχογράφιση έχει γίνει τελείως αναλογική Όλα. Κοίτα, στο ροκ εγώ πιστέυω πως όσο πιο κοντά είσαι στο αναλογικό  - γιατί αναλογικά είναι τα όργανα που παίζουμε- βγαίνει... πιο σωστά; Πιο καλά ο ήχος;

Πιο ζεστός; Κάπως έτσι θα το έλεγα. Ακούγεται πάντως στο Dead Rock Commando πως είναι λίγο...

Πιο ζεστός ε;

Εχει αυτες τις μπασσομεσσαίες συχνότητες που το κάνει πιο ζωντανό. Συνεχίζοντας, θα υπάρχει κάποιο promo video;

Τώρα ετοιμάζουμε videoclip και πιστέυω αρχές Σεπτεμβρίου θα είναι έτοιμο.

Για ποιό κομμάτι;

Μάλλον για το Dead rock Commandos

Εχετε ένα κομμάτι στο καινούργιο δίσκο, το Keystone, που αν δεν κάνω λάθος είναι το πρώτο που χρησιμοποιείτε  τέτοια πλήκτρα

Τόσο εμφανή ναί, είναι η πρώτη φορά.

Υπήρχε στο μυαλό σας με αυτό τον τρόπο να γίνει αναφορά στο παρελθόν του ροκ, 60’s, garage, ή απλά έτυχε;

Απλά έτυχε γιατί το πήγαινε μόνο του το κομμάτι, κατάλαβες; Ο ήχος έβγαινε, που σε πήγαινε εκεί από μόνο του. Ξέρεις τι γίνεται; Στο στούντιο έχεις την ελευθερία να φέρεις έναν πληκτρά να παίζει και δεν πιστεύω ότι πρέπει να βάζεις περιορισμούς τύπου ‘Εμείς παίζουμε ροκ, δεν βάζουμε πλήκτρα’. Δεν υπάρχει αυτό. Η μουσική είναι μουσική.

Όσον αφορά τους στίχους τώρα, γενικότερα δεν είχατε ποτέ το στοιχείο της ξενοιασιάς. Ένιωσες όμως τώρα λόγο της κατάντιας στην οποία έχουμε βρεθεί ότι έπρεπε να κάνεις ένα σχόλιο πιο έντονο;

Λόγο και της κατάστασης και της φάσης εδώ στον κόσμο, πέρασα και εγώ μιά δύσκολη φάση πέρυσι, έπαθα οξύ έμφραγμα μυοκαρδίου, και αυτα σε φέρνουν... εεε... συνηθως τραγουδαω για την ζωη για το θανατο και μου βγήκε πολύ εύκολα να μιλήσω για αυτά τα πράγματα σε αυτό το άλμπουμ. Ξέρεις τι γίνεται; Άμα υπήρχε ξενοιασιά δεν θα γράφαμε μουσική.

Σωστό. Πιστεύεις πως λόγω των συνθηκών, αυτό θα βοηθήσει καλλιτέχνες να έχουν πιο πολύ έμπνευση ας πούμε;

Ή μία ποιότητα. Ξέρεις, στις πιο δύσκολες εποχές έχουνε βγεί οι καλύτερες μουσικές. Έτσι πιστεύω.

Την παραγωγή του δίσκου την αναλάβατε εσείς εξ’όλοκλήρου;

Η παραγωγή είναι δικιά μας όλη. Τα πάντα. Θέλαμε να περάσουν από το χέρι μας όλα, από το  καλωδιάκι μέχρι τι θα τρώγαμε στο στούντιο μέσα.

Δεν είχατε κάποιο πρόβλημα με την εταιρία; Το ρωτάω μιας και αλλάξατε εταιρία κιόλας.

Όταν το γράφαμε δεν είχαμε deal ακόμα. Στείλαμε την προπαραγωγή, ένα demo, και όσο είμασταν ακόμα στο στούντιο κάναμε το deal Με την Small Stone

H αλλαγή εταιρίας πως προέκυψε από την Meteor City στην Small Stone;

Απλώς θέλαμε κάτι καλύτερο και στείλαμε σε 10-15 εταιρίες και απάντησε η Small Stone και έτσι απλά έγινε το deal.

Ποιές πιστεύεις θα ήταν οι ιδανικές συνθήκες για την ηχογράφηση ενώς Nightstalker δίσκου; Οσων αφορά το χρόνο, το στουντιο; Οπως το βλέπεις εσύ.

Ο χρόνος, εννοώ οι ώρες, σε ένα άλμπουμ δεν πιστέυω ότι παίζει ρόλο. Να υπάρχουν 10-15 τραγούδια έτοιμα, και να υπάρχουν συνθήκες στο στούντιο για να μπορείς να παράγεις έργο, όχι να σκέφτεσαι που θα φάω, ωχ που θα βρώ μία χορδή...

Ναι, να επικεντρωθείς...

Ναι, ναι, γιατί αναγκαστικά όλα από τα χέρια σου περνάνε, οπότε πρέπει να τα κάνεις όλα. Το κομμάτι του μουσικού είναι μόνο ένα κομμάτι από όλα αυτά.

Για ποιό λόγο κάνατε remaster στο Use;

Ήτανε της FM records και το πήραμε και το βγάλαμε, γιατί έιχε να το βγάλει απο το ’97. ‘Ηταν θέμα της εταιρίας, για να κυκλοφορίσει ξανά.

Διάβασα πως χρησιμοποιήθηκαν κάποια κομμάτια σας από ένα αμερικάνικο δύκτιο, το NBC...

Αυτό ήταν με την Meteor City (σσ. προηγούμενη εταιρία των Nightstalker), πρόπερσυ είχε γίνει αυτό, από το NBC πήρανε δύο κομμάτια και τα βάλανε σε ένα σήριαλ στο Friday Night Lights (σ.σ. το Enough is Not Enough και το The Light).

Αν μπορούσες να επιλέξεις, σε ποιά ταινία θα ηθέλες να ακούσεις να παίζει τραγούδι Nightstalker;

...Εεεε..χμμμ.. Στο τέλος του κόσμου!

(γέλια) Ωραίο, ωραίο! Να διαλύονται τα πάντα, πυρηνικές να πέφτουν και να βαράει από πίσω Nightstalker…

Χεχεχε, να ανατινάζεται η γη!

Το συγκρότημα υπάρχει από το ’89, τι άκουγες τότε;

Μόλις είχα τελειώσει απο φαντάρος, πριν μπω άκουγα μόνο heavy metal, δηλαδή Motorhead, Black Sabbath, Iron Maiden, Slayer, τέτοια υπήρχαν, μετά άρχισαν και σκάγανε κάτι Guns ‘n Roses, κάτι Faith no More, η άλλη σκηνή ξέρεις. Το ’90-’91 άρχiσε το grunge και το alternative και όλα αυτά, οπότε από το ’89 και μετά άρχισα να ακούω τα πάντα, από rap και hip-hop, απο rock, από heavy metal, thrash, αυτά τα παντρέματα που κάνανε όλα μαζί. Με την μουσική ξέρεις, άμα ακούσω κάτι και μου αρέσει αυτό είναι, δεν έχει να κάνει.

Υπήρχε κάποιο συγκεκριμένο συγκρότημα ή συγκροτήματα που σε έκαναν να πείς ‘θέλω να κάνω αυτό’;

Καλά πιτσιρικάς, ναι, οι Motorhead.

Τους προηγούμενους δίσκους σας του ακούς ακόμα; Τους βάζεις ποτέ να παίξουνε;

Ναι αμέ. Καμιά φορά, ειδικά τώρα τελευταία. Αλλά ξέρεις τι γίνεται; Το αυτί θέλει λίγο off. Τον τελευταίο για να σου δώσω να καταλάβεις τον ακούγαμε συνέχεια 4-5 μήνες, τώρα έχω να τον βάλω ένα μήνα δύο να τον ακούσω. Όχι ότι βαρέθηκα ή ότι δεν μου αρέσει, απλώς πρέπει να φύγει και το κεφάλι σου λίγο από εκεί.

Σκέφτηκα πως εσύ, οι Nightstalker γενικότερα, είναι το κατάλληλο συγκρότημα για να κάνω αυτή την ερώτηση: Αρκετά ελληνικά συγκροτήματα δεν έχουνε διάρκεια, μπορεί να φτάσουν στην μία κυκλοφορία, μπορεί να μην φτάσουν καν εκεί και μετά από λίγο καιρό διαλυόνται, και ας παίζουνε πολύ καλή μουσική. Πιστεύεις υπάρχει κάποιος λόγος; Δεν ξέρω εάν σε έχει απασχολήσει.

Πολύ λόγοι, όχι μόνο ένας. Εδώ ειδικά στην Ελλάδα, εαν είσαι 20 χρονών και  κάνεις rock συγκρότημα, δεν πρόκειται να σε πάρει κανείς στα σοβαρά. Δηλαδή άμα δεν αρχίσεις να λες για τις καλοκαιρινές διακοπές, και τις παντόφλες και τα γκομενάκια και όλα αυτά, με ελληνικό στίχο και λίγη παραμόρφωση στην κιθάρα ξέρω ‘γω για να πούν ότι είσαι ελληνικό ροκ, δεν κάνεις τίποτα. Και πιστέυω πως οι πιτσιρικάδες απογοητεύονται. Δηλαδή όταν τρως τέτοια σφαλιάρα έτσι στην αρχή και λες ρε πούστη... Αλλά εκτός από την απογοήτευση, είναι και η δυσκολία ότι το ροκ είναι ακριβό σπορ έτσι κι αλλιώς, Δηλαδή εκτός του ότι πρέπει να φας και τι σκατά θα κάνεις εσύ, πρέπεινα παρείς  χορδές ξέρω ‘γω, πένες, μπαγκέτες, βύσματα, ενισχυτές... ξέρεις είναι πολύ ψυχοφθόρο. Σου λέει ο άλλος, δεν έχω να φάω και πρέπει να πάρω χορδές για να παίξω. Τι θα κάνει απ’τα δύο να πούμε;

Οπως είπες και πριν, σε καιρούς δύσκολους....

Να σου πω κάτι; Σε όλα πρέπει να κάνεις μία θυσία. Θυσιάζεις κάτι για να κρατήσεις κάτι άλλο. Καλά εκτός και αν εχεις καβάτζα, αν έχεις φράγκα και δεν σε νοιάζει, και κάνεις μουσική, έτσι γιατί γουστάρεις εσύ. Οι Rolling Stones για παράδειγμα, δεν έχουν κανένα λόγο να ανέβουν πάνω στο σανίδι, στην σκηνή. Για ποιό λόγο; Μόνο και μόνο γιατί γουστάρουνε να παίζουνε ροκ... πιά. 70 χρονών τώρα με όλα τα λεφτά του κόσμου, τι τον νοιαζει να βγεί στο σανίδι να παίξει. Αλλά τον βλέπεις και είναι ακόμα εκεί. Κατάλαβες;

Από ελληνικά συγκροτήματα έχεις κάποια προτίμηση; Από καινούργιες μπάντες ή ποιο παλιές;

Πιο παλιές, καλά εννοείται (the last) drive πάντα άκουγα, Lord 13, μου αρέσουνε οι Planet of Zeus, Villa 21 άκουγα παλιά, οι  Heritage, μου αρέσουν και κάτι πάνκηδες να πούμε, κάτι παιδιά που είναι Εξάρχια, οι Lunatix, κάμια σχέση, αλλά βγάζουνε πολύ αλήθεια, πολύ γκάζι!

Ναι σωστά τους έχω πετύχει και εγώ. Για περιοδεία; Κάτι μου είχες πεί.

Περιοδεία τώρα θα κάνουμε τον Αυγουστο, θα κάνουμε 5-6 Live εδώ στην Ελλάδα και Κύπρο, και μετά από Οκτώβριο μιλάμε με promoters για Ευρώπη και για Αμερική και βλέπουμε.

Πως σου φαίνεται αυτή η ιδέα για Αμερική;

Πολύ καλή. Γιατί , ξέρεις είναι μεγάλο το μέρος, από εκεί έχει έρθει αυτή η φάση και καλά, αυτή η μουσική, πιστεύω πως είσαι στον χώρο σου.

Κάποια παρουσίαση δίσκου θα γίνει;

Μάλλον θα κάνουμε παρουσίαση Live, μάλλον για αρχές οκτωβρίου κάτι λέμε, αλλά δεν είναι ακόμα κάτι τελικό. Αλλά θα γίνει σίγουρα.

 Τέλεια. Αυτό ήταν, ελπίζω να μην σε καθυστέρησα πάρα πολύ. Ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σου, και να σου πω πως ο δίσκος γαμάει!

Δεν τρέχει μία. Εγώ ευχαριστώ, και θα τα πούμε πάλι.

Σύντομα ξανά κοντά σας, με κάτι πιο σοβαρό...

Λόγω οικονομικών συνθηκών οι αγορές που κάνω σε δίσκους έχουν μειωθεί δραματικά και καταλήγω πλεόν να περιορίζομαι στα απολύτως απαραίτητα. Όταν θα ακούσω μία κυκλοφορία θα κάνω στον εαυτό μου την εξής ερώτηση: Σε λίγα χρόνια θα χαίρεσαι ακόμα την αγόρα ή θα προτιμούσες να τα είχες σκάσει σε εκείνο το άλλο το δισκάκι;

Παραδόξως η επιλογή αυτή είναι πιο έυκολη από ότι ακούγεται. Σαν να υπάρχουν κάποιες κυκλοφορίες που τους λούζει το φώς, ασχέτως του πόσο σκοτείνο μπορεί να έιναι το περιεχόμενο. Υπάρχει έρωτας με την πρώτη ματιά(αυτιά), και εγώ γεννήθηκα με καρδιά αγκινάρα.

Θα ήθελα να γράψω για ένα δίσκο που έχει κλέψει την καρδιά αρκετών αντρών (και μιάς γυναίκας από όσο γνωρίζω, της Κυράς μου) αλλά θα περιμένω να τον έχω στα χέρια μου πρώτα. Μέχρι τότε να μοιραστώ σύντομα μία σκέψη. Αρκετές μουσικές τάσεις στο παρελθόν σβήσαν, είτε γιατί κορέστηκαν από τις πολλές κυκλοφορίες, είτε βγήκαν κάποιοι εξευτελιστικά καλοί δίσκοι και δεν υπήρχε κάτι άλλο να ειπωθεί ή να παιχτεί.Μπορεί απλά να συνέβησαν και τα δύο. 

Περιμένω την δύση του occult rock μέσα στο χρόνο, και πόνταρα στο ντεμπούτο των Year Of The Goat. Όμως οι μεγάλοι Μάγιστροι επιστρέφουν και οι Γερμανοί νεκρομάντες, επoνομαζόμενοι και γίοι του ρωμαϊκού θεού Άδη, κυκλοφόρισαν άρρωστη θρηνωδία. Στην τάση του αναχρονιστικού rock, μόνο ο χρόνος θα δείξει.

Lord Have Mercy

Θα μπορούσα να σκαρώσω ένα αφιέρωμα με τα έργα και τις ημέρες του μεγάλου συνθέτη/κημπορντίστα αλλά αυτό το έχουν κάνει ήδη διάφοροι. Η αλήθεια είναι ότι αυτό το Blog έχει περισσότερο του έναν Black Sabbath χαρακτήρα, εγώ όμως υπήρξα πάντα αθεράπευτα DeepPurle-ικός και ίσως αυτή ή απώλεια να με πόνεσε περισσότερο από όλες μέχρι στιγμής.

Μέσα σε έναν σκασμό νέων κυκλοφοριών και έναν αγώνα να τις προλάβεις όλες, ξαφνικά ξανα ακούς το Fireball, συνειδητοποιείς ποιά χρονιά κυκλοφόρισε και η σφαλιάρα που τρως σε ταράζει διπλά. Μα είναι δυνατόν; Πάει πιο Hard Rock, Πιό Heavy metal από αυτο;


Αντίο Jon Lord. Με έμαθες να ακούω μουσική και θα στο χρωστάω για πάντα.

Taste Cornucopia Wants You Project Part One: The Batman Diaries

Την αρχή του αφιερώματος κάνω εγώ, ελπίζοντας ότι το κείμενο θα δώσει το έναυσμα σε κάποιους/κάποιες από εσάς να συμμετέχετε, περιγράφοντάς μουσικές που ανακαλύψατε στο σπίτι τα πολύ παλιά χρόνια. Τον τρόπο και τους όρους συμμετοχής τους έχει αναρτήσει ο Azarak εδώ. Κάθε εβδομάδα θα δημοσιεύουμε και από ένα κείμενο συνεπώς περιμένουμε τις συμμετοχές σας, ειδικά από τους αδελφούς bloggers!


Στο σπίτι δεν είχα ποτέ την πολυτέλεια να έχω πρόσβαση σε μουσική που μου άρεσε. Έβλεπα πολύ Mtv και Mcm. Τότε ακόμα δεν ήταν συνδρομητικά και που και που έβαζαν hard rock video clips. Ακόμα και σήμερα μπορεί να πετύχω κάποιο video clip μια μπάντας και να πάθω flash backwards από τις τότε μέρες ατελείωτης παρακολούθησης (π.χ. XYZ – Face Down in the Gutter). Εκεί που θέλω να καταλήξω, είναι ότι ο δρόμος για τη μουσική παιδεία στην κατεύθυνση που εγώ επιθυμούσα, εκτός από μακρύς, ήταν και μοναχικός. Στο σπίτι υπήρχε μουσική επένδυση βέβαια, αλλά δεν ήταν ακριβώς του γούστου μου. Παρόλα αυτά, πολλές φορές την άκουγα. Σε εκδρομές, βόλτες με το αυτοκίνητο ή και στο Pick-up. Νέο κύμα, latin, early 90’s mainstream και γιαπωνέζικη μουσική και Ξυλούρης είναι τα μουσικά είδη που είχα ανακαλύψει ξεψαχνίζοντας συρτάρια με κασέτες και το ράφι με τα βινύλια. Ένα Rachmaninov δε μετράει γιατί δε το είχα ακούσει ποτέ, ούτε και η κασέτα Marlboro Classics με βαρύ βλάχικο αμερικάνικο τραγούδι και ύμνους για θάλασσες από bourbon, αφού θα μπορούσε να έχει σχέση, έστω και ξώφαλτσα, με το Southern Rock.

Θα μπορούσα να μιλήσω για το «Μπαρ το Ναυάγιο», αλλά παραείναι cliché, θα μπορούσα να μιλήσω για μια ανώμαλη μίξη παραδοσιακού γιαπωνέζικου τραγουδιού με ήχους σα γάβγισμα σκύλου τα οποία άκουγα και φανταζόμουν ότι πρωταγωνιστώ στο Shinobi, αλλά οι πληροφορίες που έχω είναι ελλιπέστατες. Συνεπώς θα γράψω για κάτι πιο συγκεκριμένο.

Ο πατέρας μου αγαπούσε τη latin μουσική, χωρίς να την ψάχνει συνειδητά ως μουσικόφιλος. Επίσης εκτιμούσε την πολιτισμική προσφορά της Μελίνας Μερκούρη στη χώρα. Και τελικά βρήκε τη χρυσή τομή αυτών των δύο. Ένας Ισπανός τραγουδοποιός/τραγουδιστής, ο Camilo Sesto, είχε γράψει ένα τραγούδι για τη Μελίνα. Μετά από κάποιο ταξίδι του, είχε φέρει ένα cd του που περιείχε το τραγούδι “Melina”. Είχε ένα καφέ-πορτοκαλί εξώφυλλο αλλά όσο και να το έψαξα, δε το βρήκα στο διαδύκτιο. Το ενδιαφέρον με το τραγούδι, είναι η πεντακάθαρη παραγωγή και η χρήση μπουζουκιού, κάτι ασυνήθιστο για latin μουσική, τουλάχιστον από όσο γνωρίζω. Αν μπορώ να διακρίνω καλά, ο ρυθμός είναι σα χασάπικο, επίσης μεγάλη αδυναμία του πατέρα μου. Δεν ξέρω αν φταίνε οι αναμνήσεις ή το ίδιο το τραγούδι, αλλά η μελωδία έχει vibes. Κερασάκι στην τούρτα, η πρόσφατη φωτογραφία του στην ιστοσελίδα, με μαλλί και πόζα εντελώς Joe Lynn Turner! Πως λένε στα ισπανικά “Ι Surrender” ;;;;;

Serenity Broken - Commercial Suicide (2012)

Αποφασιστικότητα και επαγγελατισμός. Αυτές είναι οι πρώτες σκέψεις μου, ακούγοντας μόλις τα πρώτα δευτερόλέπτα της καινούργιας κυκλοφορίας των Serenity Broken, Commercial Suicide. Η άποψη μου είναι πως άμα θές να πας κάπου με το συγκρότημα σου, τότε υπάρχουν κάποια πράγματα που πρέπει να κάνεις, και οι Serenity Broken δείχνουν πως δεν ηχογράφησαν μόνο για να εκπληρώσουν ένα εφηβικό όνειρο, ή για λένε σε φίλους πως ‘είναι σε συγκρότημα’. Ο σκοπός είναι να ακουστούν και προσωπικά είμαι μαζί τους.

 Στα 11 τραγούδια του Commercial Suicide, τα παιδιά παίζουν πάνω σε ένα ευρύ φάσμα επιρροών, δημιουργόντας ένα κράμα alternative metal και grudge ( τα τρία πρώτα ονόματα που μου ήρθαν ήταν οι Alice in Chains, οι Godsmack και οι Need), που θεωρώ πως θα αφήσει δυσαρεστημένους μόνο όσους αντιτίθονται στην ιδέα στην ύπαρξη ‘μεταλλικών’ και μελωδικών φωνητικων στο ίδιο τραγούδι. Ακόμα και αυτοί όμως δεν θα μπορέσουν να αρνηθούν πως τα φωνητικά είναι πολύ καλά, και καθόλου ‘ελληνικά’. Μιά ακρόαση λοιπόν δεν είναι αρκετή, ο δίσκος σχεδόν παρακαλάει να πατήσεις το repeat και πέρα από κάποια κομμάτια που ξεχωρίζουν, θα υπαρξουν στιγμές σε όλη την διάρκεια της κυκλοφορίας που θα κεντρίσουν το ενδιαφέρον.

 Η παραγωγή του δίσκου είναι υψηλού επιπέδου, είδικά για ανεξάρτητη παραγωγή και στα συν πρέπει να ανφερθεί πως η μίξη και το mastering έγιναν στην Φιλανδία. Και ίσως κάποιος γκρινιάξει λέγοντας πως τέτοια κίνηση πιθανότατα σκοπεύει στον εντυπωσιασμό και ότι δεν υπάρχει ανάγκη για κάτι τέτοιο πλέον, όπως το βλέπω εγώ όμως, ο καθένας κάνει αυτο που κρίνει πως θα έχει το καλύτερο αποτέλεσμα. Οπότε αντί να συμβιβαστούν, έκανα το βήμα που έκριναν ως το βέλτιστο για αυτούς. Αποφασιστικότητα και επαγγελματισμός όπως είπα.

Είναι περιττό να συνεχίσω να μιλάω για το Commercial Suicide, ορίστε το bandcamp για την ακρόαση του και για όποιον περάσει το επόμενο σ/κ από την Νέα Μάκρη για τα Μουσικά Κύμματα, να μην χάσει την εκεί εμφάνιση τους. Απλά προτείνουμε να αφιερώσετε λίγο χρόνο, αξίζει την προσοχή σας και σίγουρα θα μας απασχολούν συχνά από εδώ και πέρα.

Serenity Broken on Facebook

Συνέντευξη με Potergeist

Τον Απρίλιο που μας πέρασε οι Έλληνες Potergeist κυκλοφόρισαν την νέα τους, πολλά υποσχόμενη, δισκογραφική δουλειά, το Muddy Mermaids. Στο TasteCornucopia βρήκαμε λοιπόν την αφορμή να κάνουμε μία σύντομη κουβέντα με το συγκρότημα, κρίνοντας πως αυτό είναι πιο ενδιαφέρον από μία παρουσίαση του δίσκου. Έτσι κι αλλιώς το Muddy Mermaids μπορεί κανείς να το ακούσει ολόκληρο, streaming, από το site του συγκροτήματος στο www.potergeist.com, και να κρίνει. Εμείς απλώς να πούμε πως αξίζει το χρόνο σας, μιας και πρόκεται για μία πολύ αξιόλογη και υψηλού επιπέδου δουλειά, όπου σίγουρα υπάρχουν τραγούδια που θα σε κάνουν να θες να πατήσεις το repeat,

Τι άλλαξε και τι παρέμεινε ίδιο στον ήχο και στην μουσική σας απο το Southwards μέχρι το Muddy Mermaids;


Αυτό που παρέμεινε ίδιο είναι τα blues περάσματα και οι επιρροές από την metal σκηνή του Τέξας και της Ορλεάνης. Αυτό που άλλαξε είναι ότι το ύφος έγινε πιο σκοτεινό και πιο βαρύ.


 Πως προέκυψε η συνεργασία με την Warner; Τι όφελος περιμένετε να έχετε κάνοντας ένα τέτοιο βήμα; 


Απλά τα πράγματα, μας άκουσαν, τους αρέσαμε και συνεργαστήκαμε. Το όφελος είναι ότι σίγουρα βρίσκεσαι σε καλύτερη θέση στη μουσική βιομηχανία έχοντας ένα Warner στην πλάτη σου.


Καινούργια κυκλοφορία, με καινούργια εταιρία πλέον, την Distroball Productions. Είχατε κυκλοφορίσει ανάμεσα στο Southwards και στο Muddy Mermaids και ένα αυτοχρηματοδοτούμενο Ep. Αυτού του είδους αλλαγή στέγης συμπεριλαμβάνεται στους λόγους που έχουμε καινούργιο album μετά απο 5 χρόνια; 


Δεν θα το έλεγα. Περισσότερο ρόλο έπαιξε η ολική αλλαγή του line up πριν από 3 χρόνια παρά το ο,τιδήποτε άλλο.


 Όσοι έχουν κάνει review για το Muddy Mermaids, σε κάποιο σημείο θα επισημάνουν ομοιότητες στον ήχο σας με αυτές από κλασσικά συγκροτήματα του γενικότερου stoner metal ήχου. Κουράζει τέτοιου είδους σύγκριση; Επηρεάζει τον τρόπο που σκέφτεστε την ηχητική εξέλιξη των Potergeist;


 Μετά από 8 χρόνια και 3 κυκλοφορίες δεν κουράζει μόνο, αρχίζει να σπάει πούτσες. Το πιο αστείο είναι ότι μέχρι σήμερα δεν έχω ακούσει μπάντα να τολμήσει αυτό που κάναμε στο Southwards και σε τραγούδια όπως το ομότιτλο και ειδικά σε μια εποχή που η ετικέτα southern metal χρησιμοποιούνταν από 10 μπάντες στον πλανήτη. Ξεκολλήστε με τη φωνή και ακούστε το σύνολο. 


 Πως ήταν η εμπειρία να παίξετε ως support στους Lynyrd Skynyrd; Τι γνώση μπορεί να αποκομίσεις από μια τέτοια εμφάνιση; 

Εύχομαι σε όλες τις μπάντες να ζήσουν κάτι αντίστοιχο. Τεράστια γνώση ως προς το πως θα έπρεπε να είναι τα live από οργάνωση και ήχο και επίσης μετά απο ένα live σε 7-8000 κόσμο δεν υπάρχει κάποιο live να σε τρομάξει ή αγχώσει.


 Γνωρίζω πως υπάρχουν κάποια ακόμα κανονισμένα live μέσα στο καλοκαίρι. Θα υπάρξει και κάποια πιο μαρκοσκελή σειρά από live εμφανίσεις για την προώθηση του album; Διαφωτίστε μας παρακαλώ.


Δεν το γνωρίζω ακόμη αν και ο στόχος τον χειμώνα είναι η Ευρώπη. Σίγουρο πάντως είναι η εμφάνιση στο φεστιβάλ Μουσικά Κύματα στις 21 Ιουλίου. 


Ποιές είναι οι Γοργόνες της Λάσπης; 


Είναι ανοιχτό στον καθένα να τις προσωποποιήσει με αυτό που αυτός φαντάζεται. Στην δική μας περίπτωση είναι οι συνθέσεις μας και οι εμπειρίες μας.


Τέλος, κάποιον καλό δίσκο που ακούσατε τώρα τελευταία;

Το καινούριο Cancer Bats και από τα λίγα που άκουσα, οι νέοι δίσκοι απο Baroness, Katatonia και Slavebreed.

www.potergeist.com
www.distroball.com
https://www.facebook.com/potergeist

Adolf Plays the Jazz, Six Dogs, Πέμπτη 28/6/2012 (Project Oracle)

Πειραματική μπάντα που θα μπορούσες να την κατατάξεις στο ευρύτερο φάσμα του Post Rock. Στο Batcave τα ηχεία προτιμούν άλλου είδους μουσικές για να γητεύουν τις μυριάδες νυχτερίδες που κατοικούν στα έγκατά του. Ο αψεγάδιαστος δέκτης του bat-computer έπιασε τη μετάδοση της συνέντευξης της μπάντας μία μέρα πριν το live στα πράσα και έτσι βρέθηκα σε κάποια στέγη πάνω από την Αβραμιώτου για να παρακολουθήσω. Τα μάτια και τα αυτιά μου σε εκείνη τη νυχτερινή βάρδια δε θα μπορούσα να τα εμπιστευτώ σε κάποιον καταλληλότερο από την Crystal Ball, της οποίας το μουσικό γούστο δε με βρίσκει πάντα σύμφωνο, το ανοιχτό μυαλό και τα μάτια της όμως, την καθιστούν αξιόπιστη ώστε να αναλάβει ευθύνες τέτοιου βελινεκούς. Απολαύστε το Project Oracle. - Batman

Ο Αδόλφος που παίζει τζαζ είναι ένα συγκρότημα που αποτελείται από 7 άτομα.

Ακούγοντας το κανείς θα αναρωτιέται τι κάνουν όλοι αυτοί εκεί!

Όλοι αυτοί εκεί δημιουργούν μια υπέροχη μουσική. Ξεχωριστά αλλά και μαζί.

Πρώτη φορά τους άκουσα δύο ημέρες πριν το live τους, σε μια ραδιοφωνική εκπομπή. Παρουσιάσανε την δουλειά τους όπου την άκουσα χωρίς διακοπές και σχόλια, παρόλο που τα κομμάτια τους είναι μεγάλα. Μπράβο στην εκπομπή. Επίσης, η στάση που έχουν απέναντι στο κοινό τους είναι αυτή που θα ήθελα προσωπικά να έχουν όλες οι μπάντες, ότι η μουσική είναι δωρεάν όπως και πολλά άλλα αγαθά που υπάρχουν εδώ, πριν ακόμα υπάρξουμε εμείς!

Ενθουσιάστηκα! Το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να αγκαζάρω τον φίλο μου για το live.

Την περασμένη Πέμπτη λοιπόν, στις 11.00 περίπου το βράδυ, έπαιξαν Live στην οδό Αβραμιώτου 6-8 στο 6 Dogs.

[Εδώ θα σταθώ για πολύ λίγο αναφέροντας ότι πρώτη φορά επισκέφτηκα τον χώρο, όχι για ποτό, όχι για χαλαρή κουβέντα, όχι για να κάτσω στον κήπο, αλλά για να παρακολουθήσω ζωντανά μια μπάντα. Υπερβολικά μικρός και άβολος χώρος για να χωρέσει κόσμο, αποπνιχτικός. Eίχαν κλειστή την είσοδο του "συναυλιακού" χώρου και ο κόσμος αναγκαζόταν να περάσει μέσα από ένα πολύ στενό διάδρομο, όπου κατά τύχη βρισκόταν και το μπαρ με αποτέλεσμα είτε είχες πάει για το live, είτε για να πιεις ένα ποτό αναγκαζόσουν να στριμωχτείς για να βγεις ή να μπεις αντίστοιχα στο χώρο.]

Ευτυχώς με αποζημίωσαν οι "Adolf Plays the Jazz"

Η μουσική τους ήταν απίστευτα ταξιδιάρικη, σε έβαζαν μέσα σε μια δίνη χρωμάτων και εικόνων που ακόμα και ο πιο αυστηρός κριτής τους να ήσουν, δεν θα κατάφερνες να αντισταθείς για πολύ!

Βαθιά συναισθηματική μουσική, καλλιεργεί μέσα σε 7 λεπτά που διαρκούν πάνω κάτω τα κομμάτια τους, ό,τι πιο θετικό συναίσθημα έχεις για την ύπαρξη σου, για την ύπαρξη γενικά του ανθρώπου πάνω στην γη και στο σύμπαν. Η αίσθηση ήταν σαν να σου κάνουν ένα είδος θεραπείας με τις νότες να στριφογυρίζουν στην ατμόσφαιρα. Σαν να βρισκόσουν σε ένα virtual χώρο και μπορούσες να αγγίξεις να γευτείς και να παίξεις με την μουσική.

Διαφορετικοί ήχοι από κιθάρα, μπάσο, τρομπέτα, πλήκτρα και ντράμς που στην αρχή σε κάνει να πιστεύεις ότι αυτά τα παιδιά μαζεύτηκαν εδώ για να κάνουν πρόβα, ξαφνικά όμως σε εκπλήσσουν με την ομόνοια αλλά και την πολυπλοκότητα του ήχου τους που δεν σε μπερδεύει αλλά σου επιτρέπει να υπάρξεις και να κατανοήσεις τον εαυτό σου.

Διαφορετικές νότες από διαφορετικά μουσικά όργανα, το κάθε ένα παράγοντας τον ήχο του, έδινε την κατάλληλη νότα στο κατάλληλο μουσικό μέτρο. Η αρμονία της μπάντας ήταν διάχυτη στον αέρα ο κάθε ένας ξεχωριστά εκφραζόταν με τον τρόπο του και ενωνόντουσαν όλοι μαζί σε ένα.

Δυστυχώς λόγω κούρασης δεν κατάφερα να φτάσω μέχρι το τέλος της συναυλίας. Ελπίζω η επόμενη  φορά να είναι σε ανοιχτό χώρο και όχι καθημερινή!

Μπράβο στα παιδιά και εις άλλα με υγεία!


ΥΓ: Μαζί με το εισιτήριο των 5 Ευρώ, δωράκι το νέο τους cd ! Respect. - Crystal Ball

Ακυρώθηκε το live των Saint Vitus.

Αγαπητοί φίλες και φίλοι καλησπέρα,

Σήμερα τα ξημερώματα έλαβα ένα mail από τον manager των SAINT VITUS, Rodney.
Λόγοι υγείας οδήγησαν εσπευσμένα μέλος του συγκροτήματος στο νοσοκομείο όπου οι γιατροί έκριναν πως έπρεπε να χειρουργηθεί ΆΜΕΣΑ. Του συνέστησαν να μην ταξιδέψει με αεροπλάνο. Ζητούνε συγγνώμη από το Ελληνικό κοινό που τους έχει αφήσει τις καλύτερες αναμνήσεις για την ματαίωση της συναυλίας τους στο ΑΝ και κοιτάμε να γίνει η συναυλία στην πρώτη δυνατή ευκαιρία.
Σαν donSait Promotions εύχομαι καλή ανάρρωση και ζητώ μια τεράστια συγγνώμη με την σειρά μου για την ταλαιπωρία. Σας ευχαριστώ για την θέρμη με την οποία αγκαλίασατε την συναυλία.
Τα εισιτήρια μπορείτε να τα εξαργυρώσετε από τα εκδοτήρια της TICKET HOUSE, METAL ERA, TICKET ARENA, άμεσα.

Ευχαριστώ για την κατανόηση.

Με εκτίμηση
Σπύρος Στάνλεη 

https://www.facebook.com/events/333011230078312/

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΤΡΕΛΑ ΜΟΥ, ΓΑΜΩ!!!

Καλό Μήνα!

Rockwave 2012 Μέρα Πρώτη: Nightstalker, Nashville Pussy, The Last Drive, Locos

Εισιτήριο στα 15 ευρώ. Μάλιστα. Δε θυμάμαι να έχει υπάρξει ποτέ φτηνότερο εισητήριο σε αυτό το φεστιβάλ και κάτι τέτοιο ήταν τεράστιο κίνητρο για τον οποιονδήποτε να ξεκουβαλήσει από τη φλεγόμενη Αθήνα και να κάνει μια μικρή εκδρομούλα στη φύση.

Φτάνοντας με την παρέα στον κόμβο, ψιλιαστίκαμε  αυτό που αργότερα δεν μπορούσαμε να πιστέψουμε στα μάτια μας. Ήταν με διαφορά το πιο άδειο Rockwave όλων των εποχών! Φαίνεται ότι η κρίση έχει αρχίσει και μας επιρεάζει σε ζωτικό βαθμό, για να μην έχει κόσμο ένα φεστιβάλ με αγαπημένα ονόματα και τόσο χαμηλό εισιτήριο.

Φτάσαμε αργά και προλάβαμε ελάχιστα από την εμφάνιση των εγχώριων stoners, Nighstalker. Δυστυχώς αλλά τι να κάνουμε. Όσοι τους πρόλαβαν πάντως το ευχαριστήθηκαν και το Cornucopia αγαπάει Nightsalker.

Οι Nashville Pussy ήταν ο δικός μου λόγος να έρθω σε αυτή τη μέρα του φεστιβάλ. Δε τους είχα δει ποτέ στο παρελθόν και αυτή την ευκαιρία δε θα την έχανα. Λοιπόν ας αρχίσουμε με κάποια αξιώματα που προκύπτουν από τους δίσκους αλλά και επιβεβαιώθηκαν από τη χθεσινή τους εμφάνιση. Αξίωμα No1: Αν οι Aerosmith είναι η αμερικάνικη εκδοχή των Rolling Stones, οι Nashville Pussy είναι η αμερικάνικη εκδοχή των Motorhead. Αξίωμα No2: Βάλε στο μίξερ τον Angus Young, τον Ted Nudgent και μια στριπερ που γδύνεται μόνο με rock n’ roll υπόκρουση και έχεις την Ruiter Suis. Η μπάντα ήταν πραγματικά η μόνη που κατάφερε να αντιπαρέλθει οπτικά αλλά και ψυχικά τη θλιβερή πραγματικότητα της χαμηλής προσέλευσης. Άρχισαν με το Say Something Nasty και έδωσαν μεγάλη βαρύτητα στο αγαπημένο μου άλμπουμ High as Hell. Πολλές φορές έχω ακούσει το επίθετο «λεβεντοκαννίβαλος» για Southern μουσικό, αλλά κανένας δεν ενσαρκώνει τον τίτλο καλύτερα από τον Blain Catwright ο οποίος, φορώντας δερμάτινο jacket με τη σημαία του αμερικάνικου νότου και μπλούζα… Nazareth, ήταν ένα σωστό ρεμάλι. Χάλιας, μόνιμα ζαλισμένος και με μάτια μισόκλειστα από τη θολούρα, έφτυνε τους στίχους και έπαιζε τα riffs με το βρώμικο αλλά και εντελώς αυθεντικό τρόπο που πρέπει να το κάνει ο σωστός rocker. Το rhythm section ήταν στιβαρό και στακάτο δίνοντας τον απαραίτητο όγκο αλλά, κακά τα ψέματα, τα μάτια όλων ήταν στραμμένα προς τη Ruyter. H οποία δε γδύθηκε ως συνήθως, αλλά με τις γκριμάτσες και τις πόζες της να συνοδεύουν το παίξιμο – ορισμός του rock n’ roll – της κιθάρας απογείωσε την ούτως ή άλλως άψογη εμφάνισή τους. Σα να την έβλεπες μπροστά σου να φτίνει στα μούτρα όλες τις heavy metal ντίβες του ωδείου και να πλακώνεται στα γκάζια για να προλάβει το μεταμεσονύκτιο show του From Dusk ‘Till Dawn. High as Hell, Go to Hell, Piece of Ass, οι στίχοι, η μουσική και η βρωμιά της συναυλίας τους σε έκαναν να θες να χωθείς ανάμεσα σε δύο γυναικεία μπούτια.Όλοι χθες έφαγαν τη σκόνη των Nashville Pussy και εμείς οι λιγοστοί που τους τιμήσαμε με την παρουσία μας, μείναμε υπέρ του δέοντος ικανοποιημένοι. Ειλικρινά απορώ πόσο καλύτεροι μπορεί να είναι σε κλειστό χώρο. Για αυτό που δεν απορώ, είναι ότι ο μεγάλος τους έχει πάρει μαζί του σε περιοδεία.
 
 Let them Eat Pussy!

Εντάξει, για να είμαστε ειλικρινής, δεν είμαι ο κατάλληλος για να κρίνω μια εμφάνιση των The Last Drive, αφού είναι αρκετά εκτός των μουσικών μου προτιμήσεων. Τους είχα ξαναδεί το 2007 αν δεν κάνω λάθος, όταν και επανασυνδέθηκαν και έκτοτε το όνομά τους ακούγεται πολύ συχνά στους εγχώριους rock n’ roll κύκλους. Εμένα πάντως δε μου άρεσαν αν και προσπάθησα να τους δω όσο πιο αντικειμενικά γίνεται. Μου φάνηκαν ιδιαίτερα πεσμένοι και διεκπαιρεωτικοί, αλλά το κοινό τους φάνηκε να το απολαμβάνει οπότε εμένα δε μου πέφτει λόγος. Και εγώ μια χαρά τα πέρασα τρώγοντας ένα χορταστικό σάντουιτς και πίνοντας μπύρα ξαπλωμένος στα γρασίδι. Είχε και ωραίο ουρανό, γιατί να γκρινιάξω λοιπόν; Μπράβο πάντως στον μπόμπιρα που ξεβιδώθηκε στο χορό πάνω στη σκηνή, ήταν για εμένα το καλύτερο κομμάτι της συναυλίας τους.

Οι Locos, τους οποίους αγνοούσα πριν την ανακοίνωσή τους ως headliners του billing του φεστιβάλ, είναι το συγκρότημα του τραγουδιστή των Ska-P, οι οποίοι ποτέ δε μου άρεσαν. Και φαίνεται ότι ακολουθούν το δρόμο τους μουσικά, παίζοντας αυτό το ισπανόφωνο Ska Punk που στα δικά μου αυτιά ακούγεται ως μουσική κατάλληλη για μεθυσμένους πρωτοετείς εαακ-ίτες ή για νήπια που παίζουν μουσικές καρέκλες, ή για εναλλακτικούς καραφλοτζιβάτους ταγαροφόρους μεσήλικες καμμένους από το μαύρο που το όνειρό τους είναι να πάνε στη Βαρκελώνη να καούν στους «Αφγανούς» φορώντας ακραία σαλβάρια που η ελληνική μόδα απορρίπτει. Για να πούμε την αλήθεια όμως, η μπάντα ήταν απίστευτα ορεξάτη και δραστήρια και αν ήσουν πιο δεκτικός στη μουσική τους απ’ ότι εγώ, σίγουρα θα το διασκέδαζες.

Απολογισμός πρώτης μέρας; Κρίση! Το προσωπικό των διαφημιστικών εταιριών φάνταζε ως λαοθάλασσα σε αντιστοιχία με τους λιγοστούς συναυλιαζόμενους και η κίνηση της διοργανώτριας εταιρίας να δώσει χώρο σε γνωστές ελληνικές μπάντες σε συνδιασμό με δύο όχι εξαιρετικά δημοφιλείς ξένες σε ένα πακέτο με μόνο15 ευρώ εισιτήριο δεν έπεισε τον κόσμο να ανηφορίσει στο χωράφι. Εγώ αυτό που ήθελα πάντως το πήρα και με το παραπάνω, πρέπει όμως όλοι, διοργανωτές και μουσικόφιλοι, να προσαρμοστούμε από κοινού στις νέες δυσάρεστες οικονομικές συνθήκες και να βρούμε μια φόρμουλα ώστε να συνεχίσουν να γίνονται συναυλίες με τρόπο τέτοιο ώστε να βγούμε όλοι κερδισμένοι. Καιρός για συσπείρωση και άμεση επικοινωνία μάγκες! 

Καρακλάσσικ Ιουνίου 2012: Mastodon - Leviathan (2004)

Επειδή τυχαίνει όσες φορές έχω αναφερθεί στους Mastodon, είτε λόγο κάποιας εμφάνισης του στα μέρη μας, είτε λόγο νέας κυκλοφορίας, να έχω εκφράσει την πίκρα μου, ήρθε η ώρα να εξιλεωθώ, αφιερώνοντας το καρακλάσσικ του Ιουνίου στην πάρτη τους. Ορίστε λοιπόν, συγκρότημα των 00’s, ένα από τα δύο-τρία που θα μπορούσα να ονομάσω καρακλάσσικ αυτής της δεκαετίας, όπου με το Leviathan στιγμάτισαν μια γενιά μουσικών και ακροατών. Προσωπικά αφιερώνω όλο τον δίσκο στην Κυρά μου. Split your lungs with blood ad thunder….

Δεν θα ξεχάσω ποτέ την απορία που μου δημιουργήθηκε ακούγοντας για πρώτη φορά αυτό το δίσκο. Είχα ακούσει τόσο καλά σχόλια για αυτή τη κυκλοφορία που τον αγόρασα χωρίς δισταγμό, και η πρώτη δουλειά που έκανα με το που κάθισα στο λεωφορείο που θα με γύρναγε σπίτι απο το κέντρο της Αθήνας, ήταν να το βάλω στο φορητό cd-player και να πατήσω το play. Και μετά το next... και μετά το next….και μετά το next… 10 φορές συνολικά, μέχρι να αντιληφθώ πως κανένα τραγούδι στο Leviathan δεν έμοιαζε με τίποτα από όσα είχαν ακούσει μέχρι τότε τα άγουρα αυτιά μου. Τι σκατά είναι αυτό;

Απ’όλα το πλήρωμα του φαλαινοθηρικού ‘Mastodon’, την πρώτη εντύπωση την κλέβει ο Brann Dailor, που με το τρυκιμιώδες drumming του σε αρπάζει από τον σβέρκο και η μόνη υπόσχεση που τηρεί είναι πως, απο το ‘Blood and Thunder ‘μέχρι το ‘Joseph Merrick’ δεν πρόκειται να υπάρξει ευθύς δρόμος, παρά μόνο φρενήρης κατήφορος. Από την κορυφή, εώς τα βάθη της θάλασσας. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, το Leviathan κλέβει καρδιές πριν καν ξεκινήσει ο Brann να παίζει. Βλέπεις είναι αυτή η γαμημένη εισαγωγή του ‘Blood and Thunder’, σαν να υπήρχε εδώ και χρόνια αλλά παρέμενε ξεχασμένη, μέχρι που ήρθαν οι Brent Hinds και Bill Kelliher να μας θυμίσουν. Από τα riffs που μια φορά τα ακούς και μετά δεν υπάρχει επιστροφή. Συνολικά το ‘Blood and Thunder’ είναι από τα τραγούδια που στιγματίζουν δίσκο και πορεία ως συγκρότημα. Ακόμα και 70 χρονών βρομώγεροι να γίνουν όλοι τους, με ζαρωμένα tattoo και χρόνιο τσιγαρόβηχα, θα το παίζουν με τρεμάμενα χέρια και οι ακροατές θα κάνουν σαν να το ακούνε πρώτη φορά. Βέβαια η λαμπρότητα του δίσκου δεν οφείλεται σε ένα τραγούδι μόνο. Το σύνολο της δουλειάς στις κιθάρες ξεπερνά της απαιτήσεις και τις προσοδοκίες και του πιο δύσπιστου μουσικόφιλου, ένα στάνταρ που σαν συγκρότημα έχουν διατηρήσει σε όλες τις κυκλοφορίες, εν μέρη κρατώντας μόνο τα ουσιαστικά και αποφεύγοντας τα fillers. Δεν υπάρχει κομμάτι που να μην αφήνει το στίγμα του, από το φουρτουνιασμένο ‘I Am Ahab’, στο βρωμερά τσαμπουκαλεμένο ‘Island’ στην τσαχπινιά του ‘Megalodon’ ( ξέρεις, εκεί στο 1:20, κιθαριστική ιαχή για wall of death). Προφανώς δεν θα μπορούσα να αφήσω απ’έξω τον Troy Sanders, ο οποίος χωρίς να προσπαθεί να αναδείξει τον εαυτό του μέσα από το σύνολο, ‘κουμπώνει’ μπασσογραμμές ανάμεσα στις τεράστιες κιθάρες και στα μόνιμα ασταθή drums, προσφέροντας μελωδία και όγκο. Αυτό το επίτευγμα απαιτεί μία σημαντική δόση ευφυίας, αλλά και σφαιρική άποψη για τι πρέπει να παιχτεί για να διατηρηθεί η έννοια του μουσικού συνόλου.

You are not a black-hearted vicious mess, so it has been claimed…

Ο Herman Melville, συγγραφέας του Μόμπι-Ντικ, είχε πει πως για να γράψεις ένα μεγάλο βιβλίο, πρέπει να διαλέξεις ένα μεγάλο θέμα. Οι Mastodon για να γράψουν ένα μεγάλο δίσκο διάλεξαν ένα μεγάλο βιβλίο λοιπόν. Ο σπόρος οπότε ήταν εκεί, και το συγκρότημα ερμήνευσε με τον δικό του τρόπο ένα λογοτέχνημα που γοητεύει γενιές και γενιές αναγνωστών για πάνω από 150 χρόνια. Και μία ιστορία που σου προκαλεί την αίσθηση του μεγαλείου, του απόκοσμου φόβου, της υπεράνθρωπης προσπάθειας για εκδίκηση μα πάνω απ’όλα την αίσθηση του επικού και την σύγκρουση θεϊκών δυνάμεων, είναι μια ιστορία που πάντα θα γοητεύει τους metalhead. Και έτσι η προσπάθεια των Mastodon στέφθηκε με επιτυχία, η λευκή φάλαινα στο μυαλό των περισσοτέρων μας πλέον είναι ταυτόσημη με αυτόν τον δίσκο του 2004, και η τετράδα από την Ατλάντα σήκωσε άγκυρα, ξεκινώντας ένα ταξίδι σε θάλασσες που ούτε οι ίδιοι δεν είχαν ονειρευτεί.

Bucket of Lead, Battle is She….

Επίλογος. Αφού ξεκίνησα την ανάλυση μου με προσώπική εμπειρία, θα κλείσω με τον ίδιο τρόπο. Η επιτυχία που είχε το Leviathan οδήγησε τους Mastodon σε μία στάση από την χώρα μας, ακριβώς την στιγμή που κάνανε το μεγάλο μπαμ. Φαντάσου να ζείς σε έναν εφηβικό κόσμο που είναι φτιαγμένος απο Mastodon, και να μαθαίνεις πως θα τους δείς ζωντάνα! Η καύλα της παρέας μου ήτανε τόση που στoν δρόμο για το Gagarin φτιάχναμε σχέδια για το τι θα κάναμε άμα παίζανε το Hearts Alive. Ο πανικός που πάθαμε όταν το συγκρότημα ξεκίνησε το set με αυτό το κομμάτι είναι κάτι που δεν περιγράφεται με λόγια. Ή μάλλον οι καταλληλότερες λέξεις που μπορώ να βρώ είναι πως εκείνο το βράδυ είδα την καλύτερη συναυλία της ζωής μου.

Suck – Time To Suck (1970)

 Οκ, το συγκρότημα ονομάζεται Suck, ο μοναδικός δίσκος που κυκλοφορίσανε λέγεται Time To Suck, και το εξώφυλλο δείχνει ένα παιδάκι. Βάζω λοιπόν εξ’αρχής στην άκρη το πόσο αστείο φαίνεται όλο αυτό στην εποχή μας και θα προσπεράσω το προφανές με μία απλή αναφορά, ότι το 1970 όλα αυτά ήταν αρκετά για να προκαλέσουν τα λεπτά αισθήματα των πουριτανών, ιδιαίτερα όταν μιλάμε για το Γιόχάνέσμπούργκ της Νότιας Αφρικής, όπου οι κοιτίδες της rock κουλτούρας ήταν δύο ηπείρους και έναν ωκεανό μακριά. Όχι πως έχει δεν την δικιά του, ιδιαίτερη σημασία, το ‘περιβάλλον’ μέσα στο οποίο αναπτύχθηκε μία μπάντα. Έτσι κι αλλιώς υπάρχουν δύο τρόποι με τους οποίους μπορείς να εκτιμήσεις ένα συγκρότημα. Ο πρώτος είναι να λάβεις υπόψιν το πού, το γιατί, και κυρίως, το πότε. Ο δεύτερος τρόπος είναι να είναι καλό το περιεχόμενο. Ο πρώτος δίσκος των Sabbath για παράδειγμα, τάραξε τα νερά, εν μέρη γιατί η χρονική συγκυρία ήταν σωστή, αλλά κατά κύριο λόγο γιατί ο δίσκος ήταν άψογος στην ολότητα του. Οι Ramones απο την άλλη, άμα βγαίνανε μία δεκαετία αργότερα, δεν θα είχαν την ίδια βαρύτητα σαν όνομα (Σε αυτό το σημείο να πώ πως η συμβολή του Keith Emerson στο punk ήταν τόσο σημαντική όσο και αυτή του Iggy Pop, χεχεχεχε....)

To Time To Suck λοιπόν είναι ένας δίσκος διασκευών. Οι Suck δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους σε αυτό το εγχείρημα, επιλέγοντας κομμάτια από τα πιό heavy και psych ονόματα της εποχής και επειδή το μουσικό τους επίπεδο είναι αρκετά υψηλό, καταφέρνουν να τα διαποτήσουν με το δικό τους ψυχωμένο παίξιμο. Ετσί λοιπόν επιλέγουν δύο κομμάτια απο Grand Funk Railroad, το Aimless Lady και το Sin’s A Good Man’s Brother, καθόλου τυχαία μιας και όλες οι διακευές τους έχουν μία δόση από το pure rock fury των Αμερικάνων, το επικό 21st Century Schizoid Man των King Crimson, Into The Fire από Purple, I’ll Be Creeping απο Free, Elegy από Colloseum, και μία εξαιρετική διασκευή στο Season of the Witch του σκωτσέζου Donovan, τραβώντας το σχεδόν στα 10 λεπτά (εδώ μια άλλη διακευή στο ίδιο τραγούδι). Τέλος το Time to Suck περιλαμβάνει μία δικιά τους σύνθεση, το The Whip που καθόλου περιέργως φέρνει κάτι από Grand Funk. Στο reissue του δίσκου, σε cd πλέον, υπάρχει και διασκευή στο War Pigs των Sabbath.

 Συνολικά ο δίσκος είναι ένα 40λεπτό αφιέρωμα στην μουσική που μεσουρανούσε στα τέλη του ’60, ακούγεται υπέροχα χώρις να δημιουργεί την ανάγκη να ακούσεις την αυθέντικη εκτέλεση όπως επι το πλείστον σου δημιουργουν άλλα συγκροτήματα όταν διασκευάζουν. Για εμένα το Time To Suck μπαίνει στην ίδια ποιοτική κατηγορία με το πρώτο album των Vanilla Fudge (1967), όπου παρά τις βασικές διαφορές στον ηχητικό προσανατολισμό που έχουν μεταξύ τους, ως σύνολο αποδεικνύουν ποιά ήταν η pop(ular) μουσική της εποχής και πόσο ραγδαίες υπήρξαν οι αλλαγές της μέσα σε μόλις μια 3ετία.

Y.Γ. Το Season of the Witch το έχουν διασκευάσει και οι Vanilla Fudge. Πολύ χρήσιμη πληροφορία....
Ιδού και οι προηγούμενες προσπάθειες μου για την αποκωδικοποίηση των 70's: Captain Beyond & Sir Lord Baltimore - Buffalo - The Wicked Lady - Flower Travellin' Band - Bang για όποιον έχει όρεξη να διαβάζει τις αηδίες μου.

Ομαδική Εργασία, από το TasteCornucopia

Κρυμμένο σε κάποιο ντουλάπι, πλάι σε βιντεοκασέτες από βαφτίσια ξεχασμένο απ΄όλους, σε χάρτινη κούτα στο πατάρι να μαζεύει μούχλα, ή σε περίοπτη θέση στο σαλόνι, ως κειμήλιο που κάποια στιγμή θα περάσει ή πέρασε ήδη στα δικά σου χέρια. Σε ολονών μας το πατρικό σπίτι, κάπου υπάρχει ένας δίσκος ή μια κασέτα, που κάποια στιγμή μας έκανε να συλλογιστούμε "τι μαλακίες είναι αυτές;", ή "τελικά έχουν υπάρξει και νέοι οι γονείς μου" ή ακόμα και να αναφωνήσουμε " Flooooyyyyyyd....".

Οπότε, επειδή ξέρουμε πως δεν είμαστε μόνο εμείς καμμένοι, θα ξεκινήσουμε εντός των επόμενων ημερών ένα σχετικό αφιέρωμα/παρουσίαση/δισκοκριτκή με βάση τα μουσικά μας ευρήματα στα σπίτια των γονιών μας, και θα χρειαστούμε και την δικιά σας συμμετοχή. Το θέμα μας λοιπόν είναι απλό. Αλμπουμ από οποιοδήποτε είδος μουσικής, ελληνικό ή ξένο, ό,τι σας γυαλίσει, γράφετε ένα κείμενο χωρίς περιορισμούς, και μας το στέλνετε, αρκεί να ακολουθήσουμε δύο κανόνες. 

1ον : Το άλμπουμ να προέρχεται απο το την δισκοθήκη των γονιών μας, και να μην είναι απλά μία καμμενιά που μας γυάλισε στο μοναστηράκι. 

2ον : Να μην είναι δημιούργημα της φαντασίας μας. Διαφορετικά θα γράψω και εγώ για τα demo tapes Big Alice που βρήκα.

Το αφιέρωμα θα τρέξει για κάποιο διάστημα οπότε χαλαρά και χωρίς βιασύνες. Οπως είπα και προηγουμένος το κείμενο μπορεί να είναι απλή παρουσίαση, δισκοκριτική, ή μια ιστορία γύρω από το άλμπουμ. Όχι Greeklish, εκτός και αν θέλετε να μας βασανίσετε και καλό θα ήταν να υπάρχει και κάποια σχετική φωτογραφία του εξωφύλου.Τα κείμενα τα στέλνετε στο tastecornucopia@hotmail.com

Cheers και Doom On!

Om new song

Om - State of Non-Return

http://soundcloud.com/biz-3-publicity/om-state-of-non-return

Καινούριο τραγούδι από τον επερχόμενο δίσκο "Advaitic Songs" των θεών Om, που θα κυκλοφορήσει στις 26/7 από την Drag City.

Η θεοσύνη μελοποιημένη.

Lynyrd Skynyrd Live 18/06

Έτσι, χθές το βράδυ, σβήσαμε άλλο ένα συγκρότημα από την μεγάλη λίστα με ονόματα που θα θέλαμε να δούμε live. Και όχι η μείωση της λίστας αυτής δεν είναι αυτοσκοπός για εμένα, αν και η σκέψη 'Είδα Lynyrd Skynyrd!', που πριν από λίγο καιρό θα ήταν ένα όνειρο, πλέον είναι τόσο αληθινή που μοιάζει σχεδόν σαν ψέμα.

Ναι λοιπόν είδα τους Skynyrd. Και σίγουρα όχι μόνος μου. Η όλη χθεσινή μέρα είχε μία αίσθηση γιορτής. Σε πόσα συγκροτήματα έχεις δεί σύσσωμη μια κουλτούρα (η οποία συνήθως απέχει απο συναυλίες) να έρχεται να δώσει το παρών, και να δηλώσει την αγάπη του; Στην τελική από μόνος του ο αριθμός των Harley παρκαρισμένων  έξω από το γήπεδο baseball εποτελεί είδηση.

Λόγω μηχανικής βλάβης δεν πρόλαβα να ακούσω τους Έλληνες Soundtruck, για την ακρίβεια την ώρα που έφτασα στο συναυλιακό χώρο άκουσα μια διασκευή σε AC/DC. To συκρότημα παίζει αγνό Southern Rock και έχει μία κυκλοφορία στο ενεργητικό της. Περισσότερες πληροφορίες εδώ.

Σειρά είχαν οι Potergeist, μια σκληρότερη έκφανση της κληρονομιάς των Lynyrd Skynyrd. Εντυπωσιάστηκα από τον αέρα που είχανε στην σκηνή, πιστεύω πως το κοινό το αντιλαμβάνεται αυτο και τους το αναγνωρίζε, όπως και ότι έχουν κυκλοφορίσει καλό υλικό. Πίσω απο τον ηχολήπτη που στεκόμουνα άκουγα τον ήχο τους να 'σπάει' και στην σύντομη βόλτα που έκανα, δεν άκουσα κάποια σημαντική διαφορά στην ποιότητα.  Περισσότερες πληροφορίες για τους Potergeist εδώ.

Πάμε στον λόγο που βρεθήκαμε στο ελληνικό όμως. Θα ήταν σφάλμα να ξεκινήσω να γράφω τη γνώμη μου, χωρίς πρωτίστως να αναφερθώ στον άψογο επαγγελματισμό του συγκροτήματος. Για όση ώρα παίξανε μας είχανε του χεριού τους, μας κάνανε ότι θέλανε.'Τα χέρια σας ψηλά' , 'Πάμε όλοι με ρυθμό', 'Δικό σας Athens, Greece'...όλα αυτά τα όμορφα και εμείς, παραδωμένοι στη ρυθμό του Southern Rock τους, υπήρξαμε υπάκουοι. Πως θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά όταν έχεις εννέα άτομα επί σκηνής να σε πυροβολούν με (μόνο) αγαπημένα; Call me the breeze, Gimme back my bullets, Whiskey rock a roller και το εναρκήτιριο Working for MCA. Ανατριχίλα. Οταν παίξανε το Sweet Home σχεδόν είχα ξεχάσει πως και αυτό δικό τους είναι. Η μόνη μικρή μου 'γκρίνια' είναι πως στα ποιο χαλαρά τους κομμάτια ( Simple Man, Tuesday's Gone, Freebird) θα μπορούσανε να κρατήσουν σε πιό χαμηλά επίπεδα την αδρεναλίνη τους. Θα ήθελα λιγότερα εφφέ με τον φωτισμό, λίγο πιο κάτω γενικότερα οι εντάσεις. Αυτό βέβαια αφορά εμένα μόνο και το πως θα ήθελα να αποτίσω φόρο τιμής στον μουσικό τιτάνα ονόματι Lynyrd Skynyrd αλλά και σε τραγούδια που ΠΟΤΕ δεν θα πεθάνουν. Μακάρι να συνεχίσουν να περιοδεύουν, να προσφέρουν στους ακροατές τα τραγούδια τους, και είμαι σίγουρος πως, και για χίλια χρόνια ακόμα να το κάνουν, πάντα θα υπάρξει κοινό που θα τους εκτιμήσει, θα τους λατρέψει και θα τραγουδίσει παρέα τους.