Κυριακή, 13 Φεβρουαρίου 2011

Sun of Nothing - The Guilt of Feeling Alive (2011)


Γκρίζα τοπία. Γκρίζες φάτσες. Γκρίζοι καιροί.
Μέσα σε μια πόλη που μαυρίζει μέρα με τη μέρα όλο και πιο πολύ, ο καθένας περπατάει μόνος του. Συνοδοιπόροι δεν υπάρχουν. Και το σκοτάδι είναι βαθύ και τρομακτικό.
Η έλλειψη ελπίδας είναι ζωγραφισμένη στο πρόσωπο. Η μιζέρια επίσης.
Δεν υπάρχει θέωση. Δεν υπάρχει ευτυχία. Δεν υπάρχουν συναισθήματα. Τίποτα δεν είναι αληθινό.
Είσαι ένοχος αν νιώθεις ότι είσαι ζωντανός. Γιατί δεν είσαι πραγματικά.
Μοναδικό αληθινό συναίσθημα είναι ο πόνος.
Μόνο αυτό έχει απομείνει να αποδεικνύει ότι είμαστε άνθρωποι. Να αποδεικνύει ότι ζούμε.
Άραγε μέσα από τον πόνο, μπορεί να φτάσει κανείς στη θέωση; Μόνο αν πονέσει κανείς, πραγματικά, πολύ.
Αλλά ακόμα και αυτό δεν είναι εύκολο.
Είναι ένα ταξίδι ο πόνος. Μακρύ και δύσκολο.
Στον πόνο δεν χωράνε ευκολίες. Δεν υπάρχουν διαλλείματα εφήμερης χαράς.
Είναι ένα ταξίδι που ισοδυναμεί με τους χειρότερους εφιάλτες μας.

Στην αρχή πρέπει να αφεθούμε. Τίποτα δεν έχει σημασία. Απλά πρέπει να αφεθούμε.
Πτώση.
Πρέπει να βυθιστούμε ("Sink") μέσα στο σκοτάδι. Εκεί δεν υπάρχει διαφυγή.
Στην αρχή δεν πονάει τόσο. Είναι σχεδόν ανώδυνο. Ίσως φταίει και η άγνοια του τι θα ακολουθήσει.
Εξάλλου το ταξίδι είναι μεγάλο και μόλις αρχίσαμε.
Μπορεί η αρχή να φαίνεται ανώδυνη, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι υστερεί και σε ένταση. Δεν είναι εύκολη, απλά είναι πιο εύκολη από τη συνέχεια.
Αυτό είναι χαρακτηριστικό της μεγαλοπρέπειας του ταξιδιού. Υπάρχει δομή και μετάβαση. Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Ό,τι γίνεται εξυπηρετεί άψογα αυτό που θα ακολουθήσει και αυτό που αφήνει πίσω του.
Πίσω είναι το γκρίζο και μπροστά είναι το μαύρο. Το απόλυτο σκοτάδι.
Όταν έρχεται η Κάθαρση ("Catharsis"), τα πάντα μαυρίζουν επικίνδυνα.
Τα πρώτα ουρλιαχτά έρχονται για να σε καλωσορίσουν στον εφιάλτη. Στην αρχή τα ακούς γύρω σου.
Νιώθεις να εξαγνίζεσαι. Αφήνεις πίσω σίγα-σιγά ότι ψεύτικο κουβάλαγες μια ζωή. Απώτερος στόχος, είπαμε, είναι η αλήθεια και μόνο. Βλέπεις και την τελευταία αχτίδα φωτός να εξαφανίζεται. Μένουν μόνο οι ήχοι.
Το πρώτο αληθινό συναίσθημα σε χτυπάει βίαια. Φόβος. Ο φόβος μεταμορφώνεται σε δάκρυα και τα δάκρυα σε φόβο, ξανά.
Είναι μέρος της Κάθαρσης.

Συνεχίζεις να βυθίζεσαι.
Πιο βαθιά στο σκοτάδι.
Πιο βίαια στον πόνο.

Τα ουρλιαχτά γίνονται πιο δυνατά. Αρχίζουν να σε κυριεύουν. Προσπαθείς να ουρλιάξεις κι εσύ αλλά αυτό είναι αδύνατο ("Drowned Out"). Δεν ακούγεσαι. Έχεις φτάσει στο απόλυτο σκοτάδι.
Εδώ τα πάντα είναι εκκωφαντικά. Δεν έχεις δύναμη να πας κόντρα. Είναι ότι πιο επιθετικό έχεις νιώσει.
Πλέον, τα ουρλιαχτά δεν έρχονται από έξω, αλλά από βαθιά μέσα σου. Μιλάνε στην ψυχή σου. Αφήνεσαι και αυτά σε ρουφάνε ακόμα περισσότερο.
Δεν έχεις τίποτα πλέον.
Έχεις αφεθεί ολοκληρωτικά και είσαι έρμαιο των ήχων που ακούγονται μέσα στο μυαλό σου.
Οι ήχοι κλιμακώνονται αριστουργηματικά, με τέλειο ρυθμό και εκπληκτική ακρίβεια.
Μιλάνε βαθιά μέσα στην ξεριζωμένη σου ψυχή ("Unreached Soul").
Για πρώτη φορά, έρχεσαι σε επαφή με αυτή. Μέχρι πριν ξεκινήσει αυτό το ταξίδι, δεν ήξερες καν ότι υπήρχε εκεί. Τώρα αρχίζεις και καταλαβαίνεις.
Όλα είναι ένα τίποτα.
Νιώθεις τον απόλυτο πόνο και ξέρεις ότι αυτό είναι δικό σου. Έχεις γίνει ένα με αυτό.
Η αλήθεια είναι εκεί. Μέσα στην ψυχή σου. Εκεί ήταν πάντοτε, αλλά τώρα την βλέπεις.
Την αγγίζεις.
Την αισθάνεσαι.
Δεν υπάρχει τίποτα πια.
Μήπως είναι το τέλος;
Όχι ακόμα. Όχι τόσο εύκολα.
Στο τέλος τα πάντα καταρρέουν ("Hearthealer (As It All Crumbles)").
Όλα ισοπεδώνονται τόσο επικά, που είναι αδύνατο να το πιστέψεις.
Αρχίζεις και γελάς. Γελάς δυνατά χαζεύοντας την καταστροφή των πάντων.
Ψεύτικες αξίες, ψεύτικοι θεοί, ψεύτικα ιδανικά, ψεύτικα συναισθήματα, ψεύτικα χαμόγελα, ψεύτικοι άνθρωποι, ψεύτικες χαρές, ψεύτικες αλήθειες...
Τα πάντα καταρρέουν.
Βλέπεις τα πάντα να καταρρέουν, αλλά δεν σε νοιάζει πλέον. Και απλά γελάς.
Είναι ο χειρότερος εφιάλτης κι εσύ γελάς.
Είσαι ελεύθερος.
Είσαι ζωντανός.

Οι Sun of Nothing με την τρίτη τους δισκογραφική δουλειά, ξεπέρασαν κάθε προσδοκία (και υπήρχαν μπόλικες μετά το φανταστικό "...In The Weak And The Wounded").
Η κιθάρα φαίνεται να έχει τον πρώτο λόγο και οδηγεί τις συνθέσεις στις περισσότερες περιπτώσεις, ενώ άλλες φορές αναλαμβάνει αυτό το ρόλο το μπάσο.
Μερικά ριφς είναι δολοφονικά (μερικές φορές θυμίζουν και Virus) ενώ και στα ντραμς έχει γίνει καταπληκτική δουλειά, με μερικά blastbeats να διαλύουν τα πάντα. Το μπάσο, όπως είπα, έχει εξέχουσα θέση και ειδικά στα 2 τελευταία κομμάτια, σαρώνει.
Τα φωνητικά είναι ιδιαίτερη περίπτωση, αφού είναι από τα πιο ακραία και επιθετικά στον χώρο (όπως και σε όλα τα άλμπουμ των SoN) και εναλλάσσονται μεταξύ ουρλιαχτών, βρυχηθμών και σκισμένων-όσο-δεν-πάει στριγκλιών. Περιττό να πω ότι τα λατρεύω...
Οι ενορχηστρώσεις είναι άψογα δομημένες με το φινάλε Hearthealer (As It All Crumbles), να είναι αδιαπραγμάτευτα το απόλυτο highlight του δίσκου και ίσως και της χρονιάς.
Τα παλικάρια κατάφεραν, σε μόλις 42 λεπτά, να χωρέσουν στο χωνευτήρι τους κάθε παρακλάδι της ακραίας μουσικής και να τα δέσουν τόσο τέλεια που αν υπήρχε θεός, θα έπρεπε αυτό το άλμπουμ να γινόταν instant classic, να ακουγόταν παντού, να επηρέαζε άπαντες και να γέμιζαν 2 ΟΑΚΑ σε μία τους και μόνο εμφάνιση. Θεός όμως δεν υπάρχει και γι' αυτό οι SoN, θα παραμείνουν οι underground ήρωες μας και θα τους ξέρουμε, θα τους ακούμε και θα γουστάρουμε, λίγοι και καλοί.
Τέλος, το εξώφυλλο είναι πραγματικό μινιμαλιστικό κομψοτέχνημα που δείχνοντας τόσο λίγα, λέει τόσα πολλά.
Εν ολίγοις πρόκειται για ένα τρομερά συναισθηματικό άλμπουμ. Το έχω ακούσει τις τελευταίες μέρες ούτε-κι-εγώ-ξέρω-πόσες φορές και κάθε φορά έμοιαζε ξεχωριστή. Κάθε φορά μου έβγαζε διαφορετικά συναισθήματα. Και πάντοτε σχεδόν βούρκωνα.
Γιατί αυτός δεν είναι απλά ένας δίσκος. Είναι η ζωή και ο θάνατος μαζί. Απλά συγκλονιστικός.


4 Say something...:

banshee είπε...

kalos mas orises Keyser!

There is always someone who's
waiting for you at the end of this corner.

Amberclock είπε...

Περιττό να πω οτι με έψησες να τον ακούσω ΤΩΡΑ.

Welcome.

Keyser είπε...

Θενκς για το καλωσόρισμα!

Θα τα πούμε και από κοντά παρέα με μπυρόνια.
Κερνάει ο Azarak...

Amberclock είπε...

Αααα ναι σωστά. Είπαμε, για κάπον λόγο πρέπει να υπάρχουν οι αρχισυντάκτες! ^^

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...